अथ सद्यःसमुत्क्रान्तिप्रदा दीक्षा निरूप्यते । (१।१)

तत्क्षणाच्चोपभोगाद्वा देहपाते शिवं व्रजेत् । (१।२)

इत्युक्त्या मालिनीशास्त्रे सूचितासौ महेशिना ॥ (१।३)

देहपाते समीपस्थे शक्तिपातस्फुटत्वतः । (२।१)

आसाद्य शांकरीं दीक्षां तस्माद्दीक्षाक्षणात्परम् ॥ (२।२)

शिवं व्रजेदित्यर्थो ऽत्र पूर्वापरविवेचनात् । (३।१)

व्याख्यातः श्रीमतास्माकं गुरुणा शम्भुमूर्तिना ॥ (३।२)

यदा ह्यासन्नमरणे शक्तिपातः प्रजायते । (४।१)

तत्र मन्दे ऽथ गुर्वादिसेवयायुः क्षयं व्रजेत् ॥ (४।२)

अथवा बन्धुमित्रादिद्वारा सास्य विभोः पतेत् । (५।१)

पूर्वं वा समयी नैव परां दीक्षामवाप्तवान् ॥ (५।२)

आप्तदीक्षो ऽपि वा प्राणाञ्जिहासुः क्लेशवर्जितम् । (६।१)

अन्त्यान्गुरुस्तदा कुर्यात् सद्य उत्क्रान्तिदीक्षणम् ॥ (६।२)

नत्वपक्वमले नापि शेषकार्मिकविग्रहे । (७।१)

कुर्यादुत्क्रमणं श्रीमद्गह्वरे च निरूपितम् ॥ (७।२)

दृष्ट्वा शिष्यं जराग्रस्तं व्याधिना परिपीडितम् । (८।१)

उत्क्रमय्य ततस्त्वेनं परतत्त्वे नियोजयेत् ॥ (८।२)

विशेषणविशेष्यत्वे कामचारविधानतः । (९।१)

पूर्वोक्तमर्थजातं श्रीशम्भुनात्र निरूपितम् ॥ (९।२)

विधिं पूर्वोदितं सर्वं कृत्वा समयशुद्धितः । (१०।१)

क्षुरिकामस्य विन्यस्येज्ज्वलन्तीं मर्मकर्तरीम् ॥ (१०।२)

कृत्वा पूर्वोदितं न्यासं कालानलसमप्रभम् । (११।१)

संहृतिक्रमतः सार्धं सृक्छिन्दियुगलेन तु ॥ (११।२)

आग्नेयीं धारणां कृत्वा सर्वमर्मप्रतापनीम् । (१२।१)

पूरयेद्वायुना देहमङ्गुष्ठान्मस्तकान्तकम् ॥ (१२।२)

तमुत्कृष्य ततो ऽङ्गुष्ठादूर्ध्वान्तं वक्ष्यमाणया । (१३।१)

कृन्तेन्मर्माणि रन्ध्रान्तात् कालरात्र्या विसर्जयेत् ॥ (१३।२)

अनेन क्रमयोगेन योजितो हुतिवर्जितः । (१४।१)

समय्यप्येति तां दीक्षामिति श्रीमालिनीमते ॥ (१४।२)

षोडशाधारषट्चक्रलक्ष्यत्रयखपञ्चकात् । (१५।१)

क्वचिदन्यतरत्राथ प्रागुक्तपशुकर्मवत् ॥ (१५।२)

प्रविश्य मूलं कन्दादेश्छिन्दन्नैक्यविभावनात् । (१६।१)

पूर्णाहुतिप्रयोगेण स्वेष्टे धाम्नि नियोजयेत् ॥ (१६।२)

ज्ञानत्रिशूलं संदीप्तं दीप्तचक्रत्रयोज्ज्वलम् । (१७।१)

चिन्तयित्वामुना तस्य वेदनं बोधनं भ्रमम् ॥ (१७।२)

दीपनं ताडनं तोदं चलनं च पुनः पुनः । (१८।१)

कन्दादिचक्रगं कुर्याद्विशेषेण हृदम्बुजे ॥ (१८।२)

द्वादशान्ते ततः कृत्वा बिन्दुयुग्मगते क्षिपेत् । (१९।१)

निर्लक्ष्ये वा परे धाम्नि संयुक्तः परमेश्वरः ॥ (१९।२)

न तस्य कुर्यात्संस्कारं कंचिदित्याह गह्वरे । (२०।१)

देवः किमस्य पूर्णस्य श्राद्धाद्यैरिति भावितः ॥ (२०।२)

श्रीमद्दीक्षोत्तरे त्वेष विधिर्वह्निपुटीकृतः । (२१।१)

हंसः पुमानधस्तस्य रुद्रबिन्दुसमन्वितः ॥ (२१।२)

शिष्यदेहे नियोज्यैतदनुद्विग्नः शतं जपेत् । (२२।१)

उत्क्रम्योर्ध्वनिमेषेण शिष्य इत्थं परं व्रजेत् ॥ (२२।२)

एष एव विधिः श्रीमत्सिद्धयोगीश्वरीमते । (२३।१)

इयम् उत्क्रामणी दीक्षा कर्तव्या योगिनो गुरोः ॥ (२३।२)

अनभ्यस्तप्राणचारः कथमेनां करिष्यति । (२४।१)

वक्ष्यमाणां ब्रह्मविद्यां सकलां निष्कलोम्भिताम् ॥ (२४।२)

कर्णे ऽस्य वा पठेद्भूयो भूयो वाप्यथ पाठयेत् । (२५।१)

स्वयं च कर्म कुर्वीत तत्त्वशुद्ध्यादिकं गुरुः ॥ (२५।२)

मन्त्रक्रियाबलात्पूर्णाहुत्येत्थं योजयेत्परे । (२६।१)

योगाभ्यासम् अकृत्वापि सद्य उत्क्रान्तिदां गुरुः ॥ (२६।२)

ज्ञानमन्त्रक्रियाध्यानबलात्कर्तुं भवेत्प्रभुः । (२७।१)

अनयोत्क्रम्यते शिष्यो बलादेवैककं क्षणम् ॥ (२७।२)

कालस्योल्लङ्घ्य भोगो हि क्षणिको ऽस्यास्तु किं ततः । (२८।१)

सद्य उत्क्रान्तिदा चान्या यस्यां पूर्णाहुतिं तदा ॥ (२८।२)

दद्याद्यदास्य प्राणाः स्युर्ध्रुवं निष्क्रमणेच्छवः । (२९।१)

विनापि क्रियया भाविब्रह्मविद्याबलाद्गुरुः ॥ (२९।२)

कर्णजापप्रयोगेण तत्त्वकञ्चुकजालतः । (३०।१)

निःसारयन्यथाभीष्टे सकले निष्कले द्वये ॥ (३०।२)

तत्त्वे वा यत्र कुत्रापि योजयेत्पुद्गलं क्रमात् । (३१।१)

समयी पुत्रको वापि पठेद्विद्यामिमां तथा ॥ (३१।२)

तत्पाठात्तु समय्युक्तां रुद्रांशापत्तिमश्नुते । (३२।१)

एतौ जपे चाध्ययने यस्मादधिकृतावुभौ ॥ (३२।२)

नाध्यापनोपदेशे वा स एषो ऽध्ययनादृते । (३३।१)

पठतोस्त्वनयोर्वस्तुस्वभावात्तस्य सा गतिः ॥ (३३।२)

यथा निषिद्धभूतादिकर्मा मन्त्रं स्मरन्स्वयम् । (३४।१)

आविष्टे ऽपि क्वचिन्नैति लोपं कर्तृत्ववर्जनात् ॥ (३४।२)

यथा च वाचयञ्शास्त्रं समयी शून्यवेश्मनि । (३५।१)

न लुप्यते तदन्तःस्थप्राणिवर्गोपकारतः ॥ (३५।२)

तथा स्वयं पठन्नेष विद्यां वस्तुस्वभावतः । (३६।१)

तस्मिन्मुक्ते न लुप्येत यतः किंचित्करो ऽत्र सः ॥ (३६।२)

ननु चादीक्षिताग्रे स नोच्चरेच्छास्त्रपद्धतिम् ॥ (३७।१)

हन्त कुड्याग्रतो ऽप्यस्य निषेधस्त्वथ कथ्यते । (३८।१)

पर्युदासेन यः श्रोतुमवधारयितुं क्षमः ॥ (३८।२)

स एवात्र निषिद्धो नो कुड्यकीटपतत्रिणः । (३९।१)

तर्हि पाषाणतुल्यो ऽसौ विलीनेन्द्रियवृत्तिकः ॥ (३९।२)

तस्याग्रे पठतस्तस्य निषेधोल्लङ्घना कथम् । (४०।१)

स तु वस्तुस्वभावेन गलिताक्षो ऽपि बुध्यते ॥ (४०।२)

अक्षानपेक्षयैवान्तश्चिच्छक्त्या स्वप्रकाशया । (४१।१)

प्राग्देहं किल तित्यक्षुर् नोत्तरं चाधितष्ठिवान् ॥ (४१।२)

मध्ये प्रबोधकबलात् प्रतिबुध्येत् पुद्गलः । (४२।१)

मन्त्राः शब्दमयाः शुद्धविमर्शात्मतया स्वयम् ॥ (४२।२)

अर्थात्मना चावभान्तस् तदर्थप्रतिबोधकाः । (४३।१)

तेनास्य गलिताक्षस्य प्रबोधो जायते स्वयम् ॥ (४३।२)

स्वचित्समानजातीयमन्त्रामर्शनसंनिधेः । (४४।१)

यथा ह्यल्पजवो वायुः सजातीयविमिश्रितः ॥ (४४।२)

जवी तथात्मा संसुप्तामर्शो ऽप्येवं प्रबुध्यते । (४५।१)

प्रबुद्धः स च संजातो न चादीक्षित उच्यते ॥ (४५।२)

दीक्षा हि नाम संस्कारो न त्वन्यत्सो ऽस्ति चास्य हि । (४६।१)

अत एव निजं शास्त्रं पठति क्वापि सामये ॥ (४६।२)

तच्छ्रुत्वा को ऽपि धन्यश्चेन्मुच्यते नास्य सा क्षतिः । (४७।१)

शास्त्रनिन्दां मैष कार्षीद्द्वयोः पातित्यदायिनीम् ॥ (४७।२)

इत्येवंपरम् एतन्नादीक्षिताग्रे पठेदिति । (४८।१)

यथा च समयी काष्ठे लोष्टे वा मन्त्रयोजनाम् ॥ (४८।२)

कुर्वंस्तस्मिंश्चलत्येति न लोपं तद्वदत्र हि । (४९।१)

यतो ऽस्य प्रत्ययप्राप्तिप्रेप्सोः समयिनस्तथा ॥ (४९।२)

प्रवृत्तस्य स्वभावेन तस्मिन्मुक्ते न वै क्षतिः । (५०।१)

साधकस्तु सदा साध्ये फले नियतियन्त्रणात् ॥ (५०।२)

मक्षिकाश्रुतमन्त्रो ऽपि प्रायश्चित्तौचितीं चरेत् । (५१।१)

इत्थं सद्यःसमुत्क्रान्तिर्योक्ता तामाज्ञया गुरोः ॥ (५१।२)

समय्यादिरपि प्रोक्तकाले प्रोक्तार्थसिद्धये । (५२।१)

स्वयं कुर्यात्समभ्यस्तप्राणचारगमागमः ॥ (५२।२)

अकृताधिकृतिर्वापि गुरुः समयशुद्धये । (५३।१)

अधस्तनपदावस्थो नतु ज्ञानेद्धचेतनः ॥ (५३।२)

इतीयं सद्य उत्क्रान्तिः सूचिता मालिनीमते । (५४।१)

स्वयं वा गुरुणा वाथ कार्यत्वेन महेशिना ॥ (५४।२)

सर्वं भोगं विरूपं तु मत्वा देहं त्यजेद्यदि । (५५।१)

तदा तेन क्रमेणाशु योजितः समयी शिवः ॥ (५५।२)

उक्तेयं सद्य उत्क्रान्तिर्या गोप्या प्राणवद्बुधैः ॥ (५६।१)