यत्तत्राद्यं पदमविरतानुत्तरज्ञप्तिरूपं । (१।१)

तन्निर्णेतुं प्रकरणमिदमारभे ऽहं द्वितीयम् ॥ (१।२)

अनुपायं हि यद्रूपं को ऽर्थो देशनयात्र वै । (२।१)

सकृत्स्याद्देशना पश्चाद् अनुपायत्वमुच्यते ॥ (२।२)

अनुपायमिदं तत्त्वमित्युपायं विना कुतः । (३।१)

स्वयं तु तेषां तत्तादृक् किं ब्रूमः किल तान्प्रति ॥ (३।२)

यच्चतुर्धोदितं रूपं विज्ञानस्य विभोरसौ । (४।१)

स्वभाव एव मन्तव्यः स हि नित्योदितो विभुः ॥ (४।२)

एतावद्भिरसंख्यातैः स्वभावैर्यत्प्रकाशते । (५।१)

के ऽप्यंशांशिकया तेन विशन्त्यन्ये निरंशतः ॥ (५।२)

तत्रापि चाभ्युपायादिसापेक्षान्यत्वयोगतः । (६।१)

उपायस्यापि नो वार्या तदन्यत्वाद्विचित्रता ॥ (६।२)

तत्र ये निर्मलात्मानो भैरवीयां स्वसंविदम् । (७।१)

निरुपायामुपासीनास्तद्विधिः प्रणिगद्यते ॥ (७।२)

तत्र तावत्क्रियायोगो नाभ्युपायत्वमर्हति । (८।१)

स हि तस्मात्समुद्भूतः प्रत्युत प्रविभाव्यते ॥ (८।२)

ज्ञप्तावुपाय एव स्यादिति चेज्ज्ञप्तिरुच्यते । (९।१)

प्रकाशत्वं स्वप्रकाशे तच्च तत्रान्यतः कथम् ॥ (९।२)

संवित्तत्त्वं स्वप्रकाशमित्यस्मिन्कं नु युक्तिभिः । (१०।१)

तदभावे भवेद्विश्वं जडत्वादप्रकाशकम् ॥ (१०।२)

यावानुपायो बाह्यः स्यादान्तरो वापि कश्चन । (११।१)

स सर्वस्तन्मुखप्रेक्षी तत्रोपायत्वभाक् कथम् ॥ (११।२)

त्यजावधानानि ननु क्व नाम धत्से ऽवधानं विचिनु स्वयं तत् । (१२।१)

पूर्णे ऽवधानं न हि नाम युक्तं नापूर्णमभ्येति च सत्यभावम् ॥ (१२।२)

तेनावधानप्राणस्य भावनादेः परे पथि । (१३।१)

भैरवीये कथंकारं भवेत्साक्षादुपायता ॥ (१३।२)

ये ऽपि साक्षादुपायेन तद्रूपं प्रविविञ्चते । (१४।१)

नूनं ते सूर्यसंवित्त्यै खद्योताधित्सवो जडाः ॥ (१४।२)

किं च यावदिदं बाह्यमान्तरोपायसंमतम् । (१५।१)

तत्प्रकाशात्मतामात्रं शिवस्यैव निजं वपुः ॥ (१५।२)

नीलं पीतं सुखमिति प्रकाशः केवलः शिवः । (१६।१)

अमुष्मिन्परमाद्वैते प्रकाशात्मनि को ऽपरः ॥ (१६।२)

उपायोपेयभावः स्यात्प्रकाशः केवलं हि सः ॥ (१७।१)

इदं द्वैतमयं भेद इदमद्वैतमित्यपि । (१८।१)

प्रकाशवपुरेवायं भासते परमेश्वरः ॥ (१८।२)

अस्यां भूमौ सुखं दुःखं बन्धो मोक्षश्चितिर्जडः । (१९।१)

घटकुम्भवदेकार्थाः शब्दास्ते ऽप्येकमेव च ॥ (१९।२)

प्रकाशे ह्यप्रकाशांशः कथं नाम प्रकाशताम् । (२०।१)

प्रकाशमाने तस्मिन्वा तद्द्वैतास्तस्य लोपिताः ॥ (२०।२)

अप्रकाशे ऽथ तस्मिन्वा वस्तुता कथमुच्यते । (२१।१)

न प्रकाशविशेषत्वमत एवोपपद्यते ॥ (२१।२)

अत एकप्रकाशो ऽयमिति वादे ऽत्र सुस्थिते । (२२।१)

दूरादावारिताः सत्यं विभिन्नज्ञानवादिनः ॥ (२२।२)

प्रकाशमात्रमुदितमप्रकाशनिषेधनात् । (२३।१)

एकशब्दस्य न त्वर्थः संख्या चिद्व्यक्तिभेदभाक् ॥ (२३।२)

नैष शक्तिर्महादेवी न परत्राश्रितो यतः । (२४।१)

न चैष शक्तिमान्देवो न कस्याप्याश्रयो यतः ॥ (२४।२)

नैष ध्येयो ध्यात्रभावान्न ध्याता ध्येयवर्जनात् । (२५।१)

न पूज्यः पूजकाभावात्पूज्याभावान्न पूजकः ॥ (२५।२)

न मन्त्रो न च मन्त्र्यो ऽसौ न च मन्त्रयिता प्रभुः । (२६।१)

न दीक्षा दीक्षको वापि न दीक्षावान्महेश्वरः ॥ (२६।२)

स्थानासननिरोधार्घसंधानावाहनादिकम् । (२७।१)

विसर्जनान्तं नास्त्यत्र कर्तृकर्मक्रियोज्झिते ॥ (२७।२)

न सन्न चासत्सदसन्न च तन्नोभयोज्झितम् । (२८।१)

दुर्विज्ञेया हि सावस्था किमप्येतदनुत्तरम् ॥ (२८।२)

अयमित्यवभासो हि यो भावो ऽवच्छिदात्मकः । (२९।१)

स एव घटवल्लोके संस्तथा नैष भैरवः ॥ (२९।२)

असत्त्वं चाप्रकाशत्वं न कुत्राप्युपयोगिता । (३०।१)

विश्वस्य जीवितं सत्यं प्रकाशैकात्मकश्च सः ॥ (३०।२)

आभ्यामेव तु हेतुभ्यां न द्व्यात्मा न द्वयोज्झितः । (३१।१)

सर्वात्मना हि भात्येष केन रूपेण मन्त्र्यताम् ॥ (३१।२)

श्रीमत्त्रिशिरसि प्रोक्तं परज्ञानस्वरूपकम् । (३२।१)

शक्त्या गर्भान्तर्वर्तिन्या शक्तिगर्भं परं पदम् ॥ (३२।२)

न भावो नाप्यभावो न द्वयं वाचामगोचरात् । (३३।१)

अकथ्यपदवीरूढं शक्तिस्थं शक्तिवर्जितम् ॥ (३३।२)

इति ये रूढसंवित्तिपरमार्थपवित्रिताः । (३४।१)

अनुत्तरपथे रूढास्ते ऽभ्युपायानियन्त्रिताः ॥ (३४।२)

तेषामिदं समाभाति सर्वतो भावमण्डलम् । (३५।१)

पुरःस्थमेव संवित्तिभैरवाग्निविलापितम् ॥ (३५।२)

एतेषां सुखदुःखांशशङ्कातङ्कविकल्पनाः । (३६।१)

निर्विकल्पपरावेशमात्रशेषत्वमागताः ॥ (३६।२)

एषां न मन्त्रो न ध्यानं न पूजा नापि कल्पना । (३७।१)

न समय्यादिकाचार्यपर्यन्तः को ऽपि विश्रमः ॥ (३७।२)

समस्तयन्त्रणातन्त्रत्रोटनाटंकधर्मिणः । (३८।१)

नानुग्रहात्परं किंचिच्छेषवृत्तौ प्रयोजनम् ॥ (३८।२)

स्वं कर्तव्यं किमपि कलयंल्लोक एष प्रयत्नान्नो पारार्थ्यं प्रति घटयते कांचन स्वप्रवृत्तिम् । (३९।१)

यस्तु ध्वस्ताखिलभवमलो भैरवीभावपूर्णः कृत्यं तस्य स्फुटमिदमियल्लोककर्तव्यमात्रम् ॥ (३९।२)

तं ये पश्यन्ति ताद्रूप्यक्रमेणामलसंविदः । (४०।१)

ते ऽपि तद्रूपिणस् तावत्य् एवास्यानुग्रहात्मता ॥ (४०।२)

एतत्तत्त्वपरिज्ञानं मुख्यं यागादि कथ्यते । (४१।१)

दीक्षान्तं विभुना श्रीमत्सिद्धयोगीश्वरीमते ॥ (४१।२)

स्थण्डिलादुत्तरं तूरं तूरादुत्तरतः पटः । (४२।१)

पटाद्ध्यानं ततो ध्येयं ततः स्याद्धारणोत्तरा ॥ (४२।२)

ततो ऽपि योगजं रूपं ततो ऽपि ज्ञानमुत्तरम् । (४३।१)

ज्ञानेन हि महासिद्धो भवेद्योगीश्वरस्त्विति ॥ (४३।२)

सो ऽपि स्वातन्त्र्यधाम्ना चेदप्यनिर्मलसंविदाम् । (४४।१)

अनुग्रहं चिकीर्षुस्तद्भाविनं विधिमाश्रयेत् ॥ (४४।२)

अनुग्राह्यानुसारेण विचित्रः स च कथ्यते । (४५।१)

परापराद्युपायौघसंकीर्णत्वविभेदतः ॥ (४५।२)

तदर्थमेव चास्यापि परमेश्वररूपिणः । (४६।१)

तदभ्युपायशास्त्रादिश्रवणाध्ययनादरः ॥ (४६।२)

नहि तस्य स्वतन्त्रस्य कापि कुत्रापि खण्डना । (४७।१)

नानिर्मलचितः पुंसो ऽनुग्रहस्त्वनुपायकः ॥ (४७।२)

श्रीमदूर्मिमहाशास्त्रे सिद्धसंतानरूपके । (४८।१)

इदमुक्तं तथा श्रीमत्सोमानन्दादिदैशिकैः ॥ (४८।२)

गुरोर्वाक्याद्युक्तिप्रचयरचनोन्मार्जनवशात् समाश्वासाच्छास्त्रं प्रति समुदिताद्वापि कथितात् । (४९।१)

विलीने शङ्काभ्रे हृदयगगनोद्भासिमहसः प्रभोः सूर्यस्येव स्पृशत चरणान्ध्वान्तजयिनः ॥ (४९।२)

इदमनुत्तरधामविवेचकं विगलितौपयिकं कृतमाह्निकम् ॥ (५०।१)