इह शिवो भूत्वा शिवं यजेत् इति यद् उद्घोष्यते तत्र ध्यायिनश् चेतसि संवेदने तस्येति न सावस्था न या शिवः इति प्रतिपादितशिवस्वभावस्य ध्येयस्य अन्यस्य वा कस्यचित् तत्तत्सिद्धिहेतोर् मन्त्रदेवताविशेषस्य अयम् एवोदयः प्रकटीभावः या साधकस्य ध्यातुराचार्यादेः । (१।१)

तस्माच्छब्दार्थचिन्तासु न सावस्था न या शिवः ॥ (१।२)

इति प्रतिपादितरूपा तदात्मतासमापत्तिः शिवैक्यावेशो न तु पञ्चवक्त्रादेर्व्यतिरिक्तस्याकारस्य दर्शनं न तु निश्चयमात्रेण तदात्मतासमापत्तिः अपि तु इच्छतो ऽविकल्पविश्वाहंतात्मकशिवैक्यरूपेच्छापरामर्शाधिरूढस्य ॥ (२।०)

एतद् उक्तं भवति अहमेव तत्संवेदनरूपेण तादात्म्यप्रतिपत्तितो विश्वशरीरश् चिदानन्दघनः शिव इति संकल्पो यस्याविकल्पशेषीभूतत्वेन फलति तस्य ध्येयमन्त्रदेवतादि किं न नाम अभिमुखीभवति सर्वस्यैतदद्वयप्रथालग्नत्वात् ॥ (३।०)

यथोक्तमस्मत्परमेष्ठिपादैः । (४।१)

साक्षाद्भवन्मये नाथ सर्वस्मिन् भुवनान्तरे । (४।२)

किं न भक्तिमतां क्षेत्रं मन्त्रः क्वैषां न सिध्यति ॥ (४।३)

इति ॥ (५।०)

इयमेव च समापत्तिः परमाद्वयरूपस्यामृतस्य प्राप्तिः अन्यस्मिंस् त्व् अमृते कतिपयकालशरीरदार्ढ्यदायिनि प्राप्तेऽपि साधकैर्मरणमवश्यमवाप्यत एवेत्य् एवकाराशयः ॥ (६।०)

एवं सर्वत्रानेनैवाशयेन श्रीस्वच्छन्दे स्थूलदृष्ट्यामृतप्राप्तिप्रकरणे । (७।१)

नैव चामृतयोगेन कालमृत्युजयो भवेत् ॥ (७।२)

इत्युक्त्योपसंहृत्य तात्त्विकस् तत्प्राप्तिप्रकारः । (८।१)

अथवा परतत्त्वस्थः सर्वकालैर्न बाध्यते ॥ (८।२)

इत्यादिना ॥ (९।०)

सर्वं शिवशक्तिमयं स्मरेत् ॥ (१०।०)

इति मध्येन । (११।१)

जीवन्न् एव विमुक्तो ऽसौ यस्येयं भावना सदा । (११।२)

यः शिवं भावयेन् नित्यं न कालः कलयेत्तु तम् । (११।३)

योगी स्वच्छन्दयोगेन स्वच्छन्दगतिचारिणा । (११।४)

स स्वच्छन्दपदे युक्तः स्वच्छन्दसमतां व्रजेत् । (११।५)

स्वच्छन्दश्चैव स्वच्छन्दः स्वच्छन्दो विचरेत् सदा ॥ (११।६)

इत्यनेन सहजसंदर्भेण सप्रशंसं पश्चादुपदिष्टः ॥ (१२।०)

अयमेवात्मनो ग्रहो ज्ञानं यदुच्यते आत्मा ज्ञातव्य इति तत्रेदम् एव सर्वज्ञसर्वकर्तृस्वतन्त्रशिवस्वरूपतया प्रत्यभिज्ञानम् आत्मनो ज्ञानं न तु । (१३।१)

पुरुष एवेदं सर्वम् ॥ (१३।२)

इति श्रुत्यन्तविदुक्तम् । (१४।१)

त आत्मोपासकाः सर्वे न गच्छन्ति परं पदम् ॥ (१४।२)

इत्याम्नायोक्तेः ॥ (१५।०)

तथा दीक्षावसरे योजनिकाद्यर्थमयमेव शिष्यात्मनोऽनुग्रहः इमामेव समापत्तिं विद्वानाचार्यः शिष्यात्मानं शिवे योजयन्नाचार्यो भवतीत्यर्थः ॥ (१६।०)

इयं स्वप्रत्ययसिद्धा पुत्रकादेः शिवात्मनः सद्भावस्य पारमार्थिकस्वरूपस्य दायिनी निर्वाणदीक्षा ॥ (१७।०)

यथोक्तम् । (१८।१)

एवं यो वेद तत्त्वेन तस्य निर्वाणदायिनी । (१८।२)

दीक्षा भवत्यसंदिग्धा तिलाज्याहुतिवर्जिता ॥ (१८।३)

इति ॥ (१९।०)

हौत्री दीक्षापि दीक्षैव तत्र मा भूत् कस्यचिद् अनाश्वास इत्याशयेनात्रैवकारो न कृतः श्रीमहागुरुप्रवरेणेति शिवम् ॥ (२०।०)