अच्छपेयस्य मात्रात्रयमाह द्वाभ्यामित्यादि ॥ (१।०)

अच्छपेयस्य चतुर्थीं मात्रामाह ताभ्य इति ॥ (२।०)

दोषादीन् वीक्ष्य ताभ्योऽपि ह्रसीयसीं यामपरिणामिनीं मात्रां परिकल्पयेत् ॥ (३।०)

ह्रसीयसीमेव प्रथमं योजयेदित्याह प्रागेव तु ह्रसीयसीमिति ॥ (४।०)

तत्र हेतुरुक्तः सङ्ग्रहे अज्ञातकोष्ठे हि बहुः कुर्याज्जीवितसंशयम् । (५।१)

इति ॥ (५।२)

मात्राणां विषयश्चोक्तस्तत्रैव । (६।१)

तत्र दुर्बलमन्दाग्निबालवृद्धसुखात्मकैः । (६।२)

अपथ्यरिक्तकोष्ठैश्च ज्वरातीसारकासिभिः ॥ (६।३)

ह्रस्वा पेया सुखा सा हि परिहारेऽनुवर्तते । (७।१)

चिरं च बल्या न रुजे व्यापन्नापि प्रकल्पते ॥ (७।२)

मेहारुःपिटिकाकुष्ठवातशोणितपीडितैः । (८।१)

मध्यमा मृदुकोष्ठैश्च स्नेहनी स्यात्सुखेन सा ॥ (८।२)

न बलक्षपणी मन्दविभ्रंशा शुद्धयेऽप्यलम् । (९।१)

महादेहानलबलक्षुत्तृट्क्लेशसहिष्णुभिः ॥ (९।२)

गुल्मोदावर्तवीसर्पसर्पदंशाभिपीडितैः । (१०।१)

उन्मत्तैः कृच्छ्रमूत्रैश्च महती शीघ्रमेव सा ॥ (१०।२)

सर्वमार्गानुसारेण जयेद् व्याधीन्सुयोजिता । (११।१)

इति । (११।२)

अधुना शोधनशमनबृंहणभेदात् त्रिविधस्य स्नेहस्य कालमात्रालक्षणमधिकृत्याह ॥ (११।३)