तत्र द्रव्यस्य प्राधान्यम् आह द्रव्यमेवेति ॥ (१।०)

रसादिभ्यो द्रव्यमेव प्रधानम् ॥ (२।०)

हि यस्मात् ते रसादयः तदाश्रयाः द्रव्याधिष्ठानाः ॥ (३।०)

एतेनैव रसाद्याश्रयो द्रव्यमित्युक्तं भवति ॥ (४।०)

प्राधान्यकथनं द्रव्यज्ञाने तात्पर्यार्थम् ॥ (५।०)

उक्तं च संग्रहे । (६।१)

यस्माद् दृष्टो यवः स्वादुर् गुरुरप्यनिलप्रदः । (६।२)

दीपनं शीतमप्याज्यं वसोष्णाप्य् अग्निसादिनी ॥ (६।३)

कटुपाकोऽपि पित्तघ्नो मुद्गो माषस्तु पित्तलः । (७।१)

स्वादुपाको ऽपि चयकृत्स्निग्धोष्णं गुरु फाणितम् ॥ (७।२)

रसे स्वादौ यथा चैतत् तथान्येष्वपि दृश्यते । (८।१)

वातलं कफपित्तघ्नमम्लम् अप्याक्षकीफलम् ॥ (८।२)

कुरुते दधि गुर्वेव वह्निं पारेवतं न तु । (९।१)

कपित्थं दाडिमं चाम्लं ग्राहि नामलकीफलम् ॥ (९।२)

कषाया ग्राहिणी शीता धातकी न हरीतकी । (१०।१)

अप्रधानाः पृथक् तस्माद्रसाद्याः संश्रितास्तु ते ॥ (१०।२)

प्रभावश्च यतो द्रव्ये द्रव्यं श्रेष्ठम् अतो मतम् । (११।१)

इति ॥ (११।२)