देशजातिकुलादीनाम् आक्रोशन्यङ्गसंहितम् । (१।१)

यद् वचः प्रतिकूलार्थं वाक्पारुष्यं तद् उच्यते ॥ (१।२)

निष्ठुराश्लीलतीव्रत्वात् तद् अपि त्रिविधं स्मृतम् । (२।१)

गौरवानुक्रमाद् अस्य दण्डो ऽप्य् अत्र क्रमाद् गुरुः ॥ (२।२)

साक्षेपं निष्ठुरं ज्ञेयम् अश्लीलं न्यङ्गसंयुतम् । (३।१)

पातनीयैर् उपक्रोशैस् तीव्रम् आहुर् मनीषिणः ॥ (३।२)

परगात्रेष्व् अभिद्रोहो हस्तपादायुधादिभिः । (४।१)

भस्मादिभिश् चोपघातो दण्डपारुष्यम् उच्यते ॥ (४।२)

तस्यापि दृष्टं त्रैविध्यं मृदुमध्योत्तमं क्रमात् । (५।१)

अवगूरणनिःसङ्गपातनक्षतदर्शनैः ॥ (५।२)

हीनमध्योत्तमानां तु द्रव्याणाम् समतिक्रमात् । (६।१)

त्रीण्य् एव साहसान्य् आहुस् तत्र कण्टकशोधनम् ॥ (६।२)

विधिः पञ्चविधस् तूक्त एतयोर् उभयोर् अपि । (७।१)

विशुद्धिर् दण्डभाक्त्वं च तत्र सम्बध्यते यथा ॥ (७।२)

पारुष्ये सति संरम्भाद् उत्पन्ने क्षुब्धयोर् द्वयोः । (८।१)

स मन्यते यः क्षमते दण्डभाग् यो ऽतिवर्तते ॥ (८।२)

पारुष्यदोषावृतयोर् युगपत् सम्प्रवृत्तयोः । (९।१)

विशेषश् चेन् न दृश्येत विनयः स्यात् समस् तयोः ॥ (९।२)

पूर्वम् आक्षारयेद् यस् तु नियतं स्यात् स दोषभाक् । (१०।१)

पश्चाद् यः सो ऽप्य् असत्कारी पूर्वे तु विनयो गुरुः ॥ (१०।२)

द्वयोर् आपन्नयोस् तुल्यम् अनुबध्नाति यः पुनः । (११।१)

स तयोर् दण्डम् आप्नोति पूर्वो वा यदि वेतरः ॥ (११।२)

श्वपाकपण्डचण्डालव्यङ्गेषु वधवृत्तिषु । (१२।१)

हस्तिपव्रात्यदारेषु गुर्वाचार्याङ्गनासु च ॥ (१२।२)

मर्यादातिक्रमे सद्यो घात एवानुशासनम् । (१३।१)

न च तद्दण्डपारुष्ये दोषम् आहुर् मनीषिणः ॥ (१३।२)

यम् एव ह्य् अतिवर्तेरन्न् एते सन्तं जनं नृषु । (१४।१)

स एव विनयं कुर्यान् न तद्विनयभाङ् नृपः ॥ (१४।२)

मला ह्य् एते मनुष्येषु धनम् एषां मलात्मकम् । (१५।१)

अपि तान् घातयेद् राजा नार्थदण्डेन दण्डयेत् ॥ (१५।२)

शतं ब्राह्मणम् आक्रुश्य क्षत्रियो दण्डम् अर्हति । (१६।१)

वैश्यो ऽध्यर्धं शतं द्वे वा शूद्रस् तु वधम् अर्हति ॥ (१६।२)

विप्रः पञ्चाशतं दण्ड्यः क्षत्रियस्याभिशंसने । (१७।१)

वैश्ये स्याद् अर्धपञ्चाशच्छूद्रे द्वादशको दमः ॥ (१७।२)

समवर्णद्विजातीनां द्वादशैव व्यतिक्रमे । (१८।१)

वादेष्व् अवचनीयेषु तद् एव द्विगुणं भवेत् ॥ (१८।२)

काणम् अप्य् अथवा खञ्जम् अन्यं वापि तथाविधम् । (१९।१)

तथ्येनापि ब्रुवन् दाप्यो राज्ञा कार्षापणावरम् ॥ (१९।२)

न किल्बिषेणापवदेच्छास्त्रतः कृतपावनम् । (२०।१)

न राज्ञा धृतदण्डं च दण्डभाक् तद्व्यतिक्रमात् ॥ (२०।२)

लोके ऽस्मिन् द्वाव् अवक्तव्याव् अदण्ड्यौ च प्रकीर्तितौ । (२१।१)

ब्राह्मणश् चैव राजा च तौ हीदं बिभृतो जगत् ॥ (२१।२)

पतितं पतितेत्य् उक्त्वा चौरं चौरेति वा पुनः । (२२।१)

वचनात् तुल्यदोषः स्यान् मिथ्या द्विर् दोषतां व्रजेत् ॥ (२२।२)

नामजातिग्रहं तेषाम् अभिद्रोहेण कुर्वतः । (२३।१)

निखेयो ऽयोमयः शङ्कुः शूद्रस्याष्टादशाङ्गुलः ॥ (२३।२)

धर्मापदेशं दर्पेण द्विजानाम् अस्य कुर्वतः । (२४।१)

तप्तम् आसेचयेत् तैलं वक्त्रे श्रोत्रे च पार्थिवः ॥ (२४।२)

येनाङ्गेनावरो वर्णो ब्राह्मणस्यापराध्नुयात् । (२५।१)

तद् अङ्गं तस्य छेत्तव्यम् एवं शुद्धिम् अवाप्नुयात् ॥ (२५।२)

सहासनम् अभिप्रेप्सुर् उत्कृष्टस्यावकृष्टजः । (२६।१)

कट्यां कृताङ्को निर्वास्यः स्फिग्देशं वास्य कर्तयेत् ॥ (२६।२)

अवनिष्ठीवतो दर्पाद् द्वाव् ओष्ठौ छेदयेन् नृपः । (२७।१)

अवमूत्रयतः शिश्नम् अवशर्धयतो गुदम् ॥ (२७।२)

केशेषु गृह्णतो हस्तौ छेदयेद् अविचारयन् । (२८।१)

पादयोर् नासिकायां च ग्रीवायां वृषणेषु च ॥ (२८।२)

उपक्रुश्य तु राजानं वर्त्मनि स्वे व्यवस्थितम् । (२९।१)

जिह्वाछेदाद् भवेच्छुद्धिः सर्वस्वहरणेन वा ॥ (२९।२)

राजनि प्रहरेद् यस् तु कृतागस्य् अपि दुर्मतिः । (३०।१)

शूले तम् अग्नौ विपचेद् ब्रह्महत्याशताधिकम् ॥ (३०।२)

पुत्रापराधे न पिता न श्ववाञ् शुनि दण्डभाक् । (३१।१)

न मर्कटे च तत्स्वामी तैर् एव प्रहितो न चेत् ॥ (३१।२)