दविद्युतत्य् आरुचेति तृतीयस्याह्नः प्रतिपद् भवति । (१।१)

दविद्युतती वै गायत्री परिष्टोभन्ती त्रिष्टुब् गवाशीर् जगती त्रीणि रूपाणि समारभते त्रिरात्रस्याविस्रंसाय । (१।२)

एते असृग्रम् इन्दव इत्य् अनुरूपो भवति । (१।३)

एत इति वै प्रजापतिर् देवान् असृजतासृग्रम् इति मनुष्यान् इन्दव इति पितॄंस् तद् एव तद् अभिवदति । (१।४)

पूर्वम् उ चैव तद् रेपम् अपरेण रूपेणानुवदति यत् पूर्वं रूपम् अपरेण रूपेणो ऽनुवदति तद् अनुरूपस्यानुरूपत्वम् अनुरूप एनं पुत्रो जायते य एवं वेद । (१।५)

स्तोत्रीयानुरूपौ तृचो भवतः प्राणापानानाम् अवरुद्ध्यै । (१।६)

राजा मेधाभिर् ईयते पवमानो मनाव् अध्य् अन्तरिक्षेण यातव इति । (१।७)

अन्तरिक्षदेवत्यस् तृचो भवत्य् अन्तरिक्षदेवत्यम् एतद् अहर् यत् तृतीयं तद् एव तद् अभिवदति । (१।८)

पञ्चर्चौ भवति पञ्चपदा पङ्क्तिः पाङ्क्तम् अन्नम् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (१।९)

तृच उत्तमो भवति येनैव प्राणेन प्रयन्ति तम् अभ्युपयान्ति । (१।१०)

सप्तदश एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै प्रजात्यै ॥ (१।११)

अग्निनाग्निः समिध्यत इत्य् आग्नेयम् आज्यं भवति । (२।१)

पूर्वे एव तद् अहनी समिद्धे तृतीयम् अहर् अभिसमिन्धे । (२।२)

मित्रं हुवे पूतदक्षम् इति राथन्तरम् मैत्रावरुणम् । (२।३)

हुव इति वै राथन्तरं रूपम् । (२।४)

रथन्तरम् एतत् परोक्षं यद् वैरूपं राथन्तरम् एव तद् रूपं निर्द्योतयति । (२।५)

इन्द्रेण सं हि दृक्षुस इत्य् ऐन्द्रम् । (२।६)

सम् इव वा इमे लोका ददृशिरे ऽन्तरिक्षदेवत्यम् एतद् अहर् यत् तृतीयं तद् एव तद् अभिवदति । (२।७)

ता हुवे ययोर् इदम् इति राथन्तरम् ऐन्द्राग्नम् । (२।८)

हुव इति वै राथन्तरं रूपं रथन्तरम् एतत् परोक्षं यद् वैरूपं राथन्तरम् एव तद् रूपं निर्द्योतयति स्तोमः ॥ (२।९)

उच्चा ते जातम् अन्धस इति गायत्री भवति । (३।१)

उद्वद् वा एतद् अहर् यत् तृतीयं तद् एव तद् अभिवदति । (३।२)

अन्धस्वती भवत्य् अहर् वा अन्धो ऽह्न आरम्भः । (३।३)

अभि सोमास आयव इति । (३।४)

अभीति रथन्तरस्य रूपं बृहद् इति बृहत उभयोः सह रूपम् उपैत्युभौ हि वर्णावेतद् अहः । (३।५)

तिस्रो वाच ईरयति प्रवह्निर् इति तृतीयस्याह्नो रूपं तेन तृतीयम् अहर् आरभन्ते । (३।६)

त्रिष्टुभः सत्यो जगत्यो रूपेण जागतं ह्येतद् अहः । (३।७)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (३।८)

वैष्टम्भं भवति । (३।९)

अहर् वा एतद् अव्लीयत तद् देवा वैष्टम्भैर् व्यष्टभ्नुवंस् तद् वैष्टम्भस्य वैष्टम्भत्वम् । (३।१०)

दिश इति निधनम् उपयन्ति दिशां धृत्यै । (३।११)

पौरूमद्गं भवति । (३।१२)

अहर् वा एतद् अव्लीयमानं तद् रक्षांस्य् अन्वसचन्त तस्माद् देवाः पौरूमद्गेन रक्षांस्यपाघ्नन्न् अप पाप्मानं हते पौरूमद्गेन तुष्टुवानः । (३।१३)

देवाश् च वासुराश् चास्पर्धन्त ते देवा असुराणां पौरूमद्गेन पुरो ऽमज्जयन् यत् पुरो ऽमज्जयंस्तस्मात् पौरूमद्गं पाप्मानम् एवैतेन भ्रातृव्यं मज्जयति । (३।१४)

गौतमं भवति । (३।१५)

यद् एव गौतमस्य ब्राह्मणम् । (३।१६)

उभयतः स्तोत्रं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपम् । (३।१७)

अन्तरिक्षं भवति । (३।१८)

अन्तरिक्षदेवत्यम् एतद् अहर् यत् तृतीयम् अन्तरिक्ष एव तद् अन्तरिक्षेण स्तुवते प्रतिष्ठायै । (३।१९)

आष्कारणिधनं काण्वं भवति । (३।२०)

अस् इति वै राथन्तरं रूपं हस् इति बार्हतं तृतीयम् एव तद् रूपम् उपयन्ति समृद्ध्यै । (३।२१)

अङ्गिरसां संक्रोशो भवति । (३।२२)

एतेन वा अङ्गिरसः संक्रोशमानाः स्वर्गं लोकम् आपन् स्वर्गस्य लोकस्यानुख्यात्यै स्वर्गाल्लोकान् न च्यवते तुष्टुवानः स्तोमः ॥ (३।२३)

यद्य् आव इन्द्र ते शतम् इति शतवत्यो भवन्ति । (४।१)

शतवद् वै पशूनां रूपं सहस्रवत् पशूनाम् एवैताभी रूपम् अवरुन्धे । (४।२)

वयङ्घत्वा सुतावन्त इति सतोबृहत्यो वर्षीयश् छन्द आक्रमते ऽनपभ्रंशाय । (४।३)

तरणिर् इत् सिषासति वाजं पुरन्ध्या युजा । (४।४)

आव इन्द्रं पुरुहूतं न मे गिरेत्य् आवद् अक्षरम् उद्धतम् इव वै तृतीयम् अहर् यद् एव तावद् अक्षरं भवत्य् अहर् एवैतेन प्रतिष्ठापयति । (४।५)

पञ्चनिधनं वैरूपं पृष्ठं भवति दिशां धृत्यै । (४।६)

पञ्चपदा पङ्क्तिः पाङ्क्तम् अन्नम् अन्नाघस्यावरुद्ध्यै । (४।७)

दिशां वा एतत् साम यद् वैरूपं दिशो ह्य् एवैतेनाभिवदति । (४।८)

अथ यत् पञ्चनिधनं तेनर्तूनां पञ्च ह्य् ऋतवः । (४।९)

ऋतुभिश् च वा इमे लोका दिग्भिश् चावृतास् तेष्व् एवोभयेषु यजमानं प्रतिष्ठापयति यजमानं वा अनुप्रतितिष्ठन्तम् उद्गाता प्रतितिष्ठति य एवं विद्वान् वैरूपेणोद्गायति । (४।१०)

दिग्वद् भवति भ्रातृव्यस्यापनुत्त्यै । (४।११)

दिशं विशम् इति निधनम् उपयन्ति दिशां धृत्यै । (४।१२)

हस् इत्य् उपरिष्टाद् दिशां निधनम् उपयन्ति तेन बार्हतम् । (४।१३)

राथन्तरो वा अयं लोको बार्हतो ऽसाव् उभे एव तद् बृहद्रथन्तरयो रूपेणापराध्नोति । (४।१४)

अनड्वाहौ वा एतौ देवयानौ यजमानस्य यद् बृहद्रथन्तरे ताव् एव तद् युनक्ति स्वर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै । (४।१५)

अश्ववद् भवति प्रजात्यै । (४।१६)

यथा मण्डूक आट् करोत्य् एवं निधनम् उपयन्त्य् अयातयामतायै । (४।१७)

द्वादश वैरूपाणि भवन्ति द्वादशमासाः संवत्सरः संवत्सर एव प्रतितिष्ठति । (४।१८)

विरूपः संवत्सरो विरूपम् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (४।१९)

महावैष्टम्भं ब्रह्मसाम भवत्य् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (४।२०)

यदा वै पुरुषो ऽन्नम् अत्त्य् अथान्तरतो विष्टब्धः । (४।२१)

दिश इति निधनम् उपयन्ति दिशां धृत्यै । (४।२२)

सतो बृहतीषु स्तुवन्ति पूर्वयोर् अह्नोः प्रत्युद्यमाय । (४।२३)

रौरवम् अच्छावाकसाम भवति । (४।२४)

अग्निर् वै रूरो रूद्रो ऽग्निः । (४।२५)

अग्निर् वा एतस्य पशून् अपक्रमयति यस्य पशवो ऽपक्रामन्त्य् अग्निर् एव तस्य पशून् अभिक्रमयति यस्य पशवो ऽभिक्रामन्ति । (४।२६)

अभ्य् अभ्य् एवास्य पशवः क्रामन्ति य एवं विद्वान् रौरवेण स्तुवते । (४।२७)

परिष्टुब्धेडं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपं स्तोमः ॥ (४।२८)

तिस्रो वाच उदीरत इति तृतीयस्याह्नो रूपं तेन तृतीयम् अहर् आरभन्ते । (५।१)

उद्वद् वा एतत् त्रिवद् अहर् यत् तृतीयं तद् एव तद् अभिवदति । (५।२)

आ सोता परिषिञ्चत इति परिवत्यो भवन्ति । (५।३)

अन्तो वै तृतीयम् अहस् तस्यैताः पर्याप्त्यै । (५।४)

सखाय आनिषीदत इत्य् उद्धत्तम् इव वै तृतीयम् अहर् यद् आह निषीदतेत्य् अहर् एवैतेन प्रतिष्ठापयति । (५।५)

सुतासो मधुमत्तमा इत्य् अनुष्टुभः सत्यो जगत्यो रूपेण जागतं ह्य् एतद् अहः । (५।६)

पवित्रं ते विततं ब्रह्मणस्पत इति । (५।७)

विततम् इव वा इदम् अन्तरिक्षम् अन्तरेमे अन्तरिक्षदेवत्यम् एतद् अहर् यत् तृतीयं तद् एव तद् अभिवदति । (५।८)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (५।९)

पाष्ठौहं भवति । (५।१०)

पष्ठवाड् वा एतेनाङ्गिरसश् चतुर्थस्याह्नो वाचं वदन्तीम् उपाशृणोत् स हो वाग् इति निधनम् उपैत् तद् अस्याभ्युदितं तद् अहर् अवसत् । (५।११)

वाचः साम भवति । (५।१२)

वाग् वै द्वादशाहो वाच्य् एव तद् वाचा स्तुवते यज्ञस्य प्रभूत्यै । (५।१३)

निष्किरीयाः सत्त्रम् आसत ते तृतीयम् अहर् न प्राजानंस् तान् एतत् साम गायमानान् वाग् उपाप्लवत् तेन तृतीयम् अहः प्राजानंस् ते ऽब्रुवन्न् इयं वाव नस् तृतीयम् अहर् अदीदृशद् इति तृतीयस्यैवैषाह्नो दृष्टिः । (५।१४)

शौक्तं भवति । (५।१५)

शुक्तिर् वा एतेनाङ्गिरसो ऽञ्जसा स्वर्गं लोकम् अपश्यत् स्वर्गस्य लोकस्यानुख्यात्यै स्वर्गाल् लोकान् न च्यवते तुष्टुवानः । (५।१६)

गौरीवितं भवति यद् एव गौरीवितस्य ब्राह्मणम् । (५।१७)

त्वाष्ट्रीसाम भवति । (५।१८)

इन्द्रं वा अक्ष्यामयिणं भूतानि नास्वापयंस् तम् एतेन त्वाष्ट्रयो ऽस्वापयंस् तद् वाव तास् तर्ह्य् अकामयन्त । (५।१९)

कामसनि साम त्वाष्ट्रीसाम कामम् एवैतेनावरुन्धे । (५।२०)

इन्द्रो वृत्राद् बिभ्यद् गां प्राविशत् तं त्वाष्ट्रयो ऽब्रुवं जनयामेति तम् एतैः सामभिर् अजनयं जायामहा इति वै सत्त्रम् आसते जायन्त एव । (५।२१)

अरिष्टं भवति । (५।२२)

देवाश् च वा असुराश् चास्पर्धन्त यं देवानाम् अघ्नन् न स समभवद् यम् असुराणां सं सो ऽभवत् ते देवास् तपो ऽतप्यन्त त एतद् अरिष्टम् अपश्यंस् ततो ऽयं देवानाम् अघ्नत् सं सो ऽभवद् यम् असुराणां न स समभवद् अनेनारिषामेति तद् अरिष्टस्यारिष्टत्वम् अरिष्टया एवारिष्टम् अन्ततः क्रियते । (५।२३)

त्रीडं भवति त्रिरात्रस्य धृत्यै । (५।२४)

द्रवन्तीम् इडाम् उत्तमाम् उपयन्ति चतुर्थस्याह्नः सन्तत्यै स्तोमः ॥ (५।२५)

प्रमंहिष्ठीयं गायतेति । (६।१)

यद् गायतेति महस एव तद् रूपं क्रियते । (६।२)

तं ते मद् अङ्गणीम् असीति मदवद् वै रसवत् तृतीयसवनं मदम् एव तद् रसं दधाति । (६।३)

श्रुधी हवं तिरश्च्या इति श्रुत्या एव । (६।४)

प्रमंहिष्ठीयं भवति । (६।५)

प्रमंहिष्ठीयेन वा इन्द्रो वृत्राय वज्रं प्रावर्तयत् तम् अस्तृणुत भ्रातृव्यवान् प्रमंहिष्ठीयेनोक्थानि प्रणयेत स्तृणुते भ्रातृव्यं वसीयां आत्मना भवति । (६।६)

हारिवर्णं भवति । (६।७)

इन्द्रश् च वै नमुचिश् चासुरः समदधातां न नो नक्तं न दिवाहनन् नार्द्रेण न शुष्केणेति तस्य व्युष्टायाम् अनुदित आदित्ये ऽपां फेनेन शिरो ऽछिनद् एतद् वै न नक्तं न दिवा यत् व्युष्टायाम् अनुदित आदित्य एतन् नार्द्रं न शुष्कं यद् अपां फेनस् तद् एनं पापीयां वाचं वदद् अन्ववर्तत वीरहन् न द्रुहो द्रुह इति तन् नर्चा न साम्नापहन्तुम् अशक्नोत् । (६।८)

हारिवर्णस्यैव निधनेनापाहत । (६।९)

अपशुचंहते हारिवर्णस्य निधनेन श्रियं च हरश् चोपैति तुष्टुवानः । (६।१०)

तैरश्च्यं भवति । (६।११)

अङ्गिरसः स्वर्गं लोकं यन्तो रक्षांस्य् अन्वसचन्त तान्य् एतेन तिरश्चाङ्गिरसस् तिर्यङ् पर्यवैद् यत् तिर्यङ् अपर्यवैत् तस्मात् तैरश्च्यं पाप्मा वाव स तान् असचत तं तैरश्च्येनापाघ्नताप पाप्मानं हते तैरश्च्येन तुष्टुवानः । (६।१२)

सप्तदश एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै प्रजात्यै ॥ (६।१३)

प्र त आश्विनीः पवमानधेनव इति चतुर्थस्याह्नः प्रतिपद् भवति । (७।१)

आप्ते त्रिरात्रे रूपेण गायत्र्यो द्वितीयं प्रयन्ति प्रति वै गायत्र्या रूपम् । (७।२)

जगती प्रतिपद् भवति जागतम् एतद् अहर् यत् तृतीयं जगत्या एव तज् जगतीम् अभिसंक्रामन्ति । (७।३)

यद् अतो ऽन्या प्रतिपत्स्यात् प्रतिकूलं वानुकूलं वा स्यात् । (७।४)

पवमानो अजीजनद् इत्य् अनुरूपो भवति । (७।५)

जनद्वद् वा एतद् अहर् यच् चतुर्थम् अन्नाद्यं जनयति विराजं जनयत्य् एकविंशं स्तोमं जनयति । (७।६)

पूर्वम् उ चैव तद् रूपम् अपरेण रूपेणानुवदति तद् अनुरूपस्यानुरूपत्वम् । (७।७)

अनुरूप एनं पुत्रो जायते य एवं वेद । (७।८)

स्तोत्रीयानुरूपौ तृचौ भवतः प्राणापानानाम् अवरुद्ध्यै । (७।९)

षडृचौ भवत ऋतूनां धृत्यै । (७।१०)

तृच उत्तमो भवति येनैव प्राणेन प्रयन्ति तम् अभ्युद्यन्ति । (७।११)

एकविंश एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै प्रतितिष्ठति ॥ (७।१२)

जनस्य गोपा अजनिष्ट जागृविः इत्य् आग्नेयम् आज्यं भवति । (८।१)

जनद्वद् वा एतद् अहर् यच् चतुर्थम् अन्नाद्यं जनयति विराजं जनयत्य् एकविंशं स्तोमं जनयति । (८।२)

अयं वां मित्रावरुणा इति बार्हतं मैत्रावरुणम् । (८।३)

बृहद् एतत् परोक्षं यद् वैराजं बार्हतम् एव तद् रूपं निर्द्योतयति । (८।४)

इन्द्रो दधीचो अस्थिभिर् इति दाधीचस् तृचो भवति । (८।५)

दध्यङ् वा आङ्गिरसो देवानां पुरोधानीय आसीद् अन्नं वै ब्रह्मणः पुरोधा अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (८।६)

इयं वामस्य मन्मन इत्य् ऐन्द्राग्नम् । (८।७)

इन्द्राग्नी पूर्व्यस्तुतिर् अभ्राद् वृष्टिर् इवाजनि इत्य् आनुष्टुभी वै वृष्टिर् आनुष्टुभम् एतद् अहर् यच् चतुर्थं समीच्यौ विराजौ दधात्य् अन्नाद्याय स्तोमः ॥ (८।८)

पयस्व दक्षसाधन इति गायत्री भवति सिद्ध्यै । (९।१)

यत् पवस्वेति तद् बृहतो रूपं बार्हतं ह्य् एतद् अहः । (९।२)

तवाहं सोम रराण सख्य इन्दो दिवे दिवे । (९।३)

अति ह्य् आयञ्छकुना इव पप्तिम् एत्य् अति ह्य् अपतत् । (९।४)

पुनानो अक्रमीद् अभीति । (९।५)

गायत्र्यः सत्यस् त्रिष्टुभो रूपेण तस्मात् त्रिष्टुभां लोके क्रियन्ते । (९।६)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (९।७)

चतुर्णिधनम् आथर्वणं भवति चतूरात्रस्य धृत्यै । (९।८)

चतुष्पदानुष्टुभानुष्टुभम् एतद् अहर् यच्चतुर्थम् । (९।९)

भेषजं वाथर्वणानि भेषजम् एव तत् करोति । (९।१०)

निधनकामं भवति । (९।११)

एकं वा अन्येन निरुक्तेन निधनेन कामं सनोत्य् अथैतन् निधनकामं सर्वेषां कामानाम् अवरुद्ध्यै । (९।१२)

आष्टादंष्ट्रं भवति । (९।१३)

यद् एवाष्टादंष्ट्रस्य ब्राह्मणम् । (९।१४)

आभीशवं भवत्य् अह्नो धृत्यै । (९।१५)

यद् वा अधृतम् अभीशुना तद् दाधार । (९।१६)

अनुतुन्नं गायति तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपम् । (९।१७)

चतुर्णिधनम् आङ्गिरसं भवति चतूरात्रस्य धृत्यै । (९।१८)

स्वः पृष्ठं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपम् । (९।१९)

सत्त्रासाहीयं भवति । (९।२०)

यद् वा असुराणाम् असोढम् आसीत् तद् देवाः सत्त्रासाहीयेनासहन्त सत्त्रैनान् असक्ष्महीति तत् सत्त्रासाहीयस्य सत्त्रासाहीयत्वम् । (९।२१)

सत्त्रा भ्रातृव्यं सहते सत्त्रासाहीयेन तुष्टुवानः । (९।२२)

गायत्रीषु स्तुवन्ति प्रतिष्ठायै ब्रह्मवर्चसाय येनैव प्राणेन प्रयन्ति तम् अभ्युद्यन्ति । (९।२३)

वृषण्वत्यो गायत्रयो भवन्ति तद् उ त्रैष्टुभाद् रूपान् नयन्ति स्तोमः ॥ (९।२४)

पिबा सोमम् इन्द्र मन्दतु त्वा यन्ते सुषाव हर्यश्वाद्रिः । (१०।१)

विश्वाः पृतना अभिभृतरन्नर इत्य् अतिजगती वर्षीययश् छन्द आक्रमते ऽनपभ्रंशाय । (१०।२)

अपभ्रंश इव वा एष यज्ज्यायसश् छन्दसः कनीयश् छन्द उपैति यद् एषा चतुर्थे ऽहन्य् अतिजगती क्रियते ऽनपभ्रंशाय । (१०।३)

यो राजा चर्षणीनाम् इति । (१०।४)

राज्ये ह्य् एतर्हि वाचो ऽगच्छन् राज्यम् एवैतया यजमानं गमयन्ति । (१०।५)

छन्दोभिर् वै देवा आदित्यं स्वर्गं लोकम् अहरन् स नाध्रियत तं वैराजस्य निधनेनादृंहंस् तस्मात् पराङ् चार्वाङ् चादित्यस् तपति पराङ् चार्वाङ् चेकारः । (१०।६)

प्रस्तावं प्रस्तुत्य विष्टम्भान् विष्टभ्नोति मुखत एव तद् अन्नाद्यं धत्ते मुखं हि साम्नः प्रस्तावः । (१०।७)

दशकृत्वो विष्टभ्नोति दशाक्षरा विराड् वैराजम् अन्नम् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (१०।८)

त्रिंशत्कृत्वो विष्टभ्नोति भूयसो ऽन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (१०।९)

वैराजं साम भवति विराट्सु स्तुवन्ति वैराजा विष्टम्भाः समीचीर् विराजो दधात्य् अन्नाद्याय । (१०।१०)

अनुतुन्नं गायति रेतोधेयायानुतुन्नाद्धि रेतो धीयते । (१०।११)

दक्षिण ऊराव् उद्गातुर् अग्निं मन्थन्ति दक्षिणतो हि रेतः सिच्यते । (१०।१२)

उपाकृते ऽहिङ्कृते मन्थन्ति जातम् अभिहिङ्करोति । (१०।१३)

तस्माज्जातं पुत्रं पशवो ऽभिहिङ्कुर्वन्ति । (१०।१४)

तस्मै जातायामीमांसन्त गार्हपत्ये प्रहरामा३ आग्नीध्रा३ आहवनीया३ इति । (१०।१५)

आहवनीये प्रहरन्त्य् एतद् आयतनो वै यजमानो यदा हवनीये स्वम् एव तद् आयतनं ज्योतिष्मत् करोति । (१०।१६)

ज्योतिष्मान् ब्रह्मवर्चसी भवति य एवं वेद । (१०।१७)

अभिजुहोति शान्त्यै । (१०।१८)

आज्येनाभिजुहोति तेजो वा आज्यं तेज एव तद् आत्मन् धत्ते । (१०।१९)

प्रेद्धो अग्ने दीदिहि पुरो न इति विराजाभिजुहोत्य् अन्नं विराड् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (१०।२०)

त्रैशोकं ब्रह्मसाम भवति । (१०।२१)

अतिजगतीषु स्तुवन्त्य् अह्न उत्क्रान्त्या उद् वा एतेनाह्ना क्रामन्ति । (१०।२२)

दिवेति निधनम् उपयन्ति पाप्मनो ऽपहत्या अप पाप्मानं हते त्रैशोकेन तुष्टुवानः । (१०।२३)

भारद्वाजस्य पृश्न्य् अछावाकसाम भवति । (१०।२४)

अन्नं वै देवाः पृश्नीति वदन्त्य् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (१०।२५)

इडाभिर् ऐडं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपं स्तोमः ॥ (१०।२६)

परिप्रिया दिवः कविर् इति परिवत्यो भवन्त्य् अन्तो वै चतुर्थम् अहस् तस्यैताः पर्याप्त्यै । (११।१)

त्वं ह्य् अङ्ग दैव्येति त्वम् इति बृहतो रूपं बार्हतं ह्य् एतद् अहः । (११।२)

सोमः पुनान ऊर्मिणा व्यंवारं विधावति । (११।३)

अग्रे वाचः पवमानः कनिक्रदद् इति । (११।४)

अग्रं ह्य् एतर्हि वाचो ऽगच्छन्न् अग्रम् एवैतया यजमानं गमयन्ति । (११।५)

पुरो जितीवो अन्धसा इति विराजौ वैराजं ह्य् एतद् अहः । (११।६)

सोमः पवते जनिता मतीनाम् इति प्रातस्सवने षोडशिनं गृहीतं तं तृतीयसवने प्रजनयन्ति । (११।७)

त्रिष्टुभः सत्यो जगत्यो रूपेण तस्माज्जगतीनां लोके क्रियन्ते । (११।८)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (११।९)

और्णायवं भवति । (११।१०)

अङ्गिरसो वै सत्त्रम् आसत तेषाम् आप्तः स्पृतः स्वर्गो लोक आसीत् पन्थानं तु देवयानं न प्राजानंस् तेषां कल्याण आङ्गिरसो ध्यायम् उदव्रजत् स ऊर्णायुं गन्धर्वम् अप्सरसां मध्ये प्रेङ्खयमाणम् उपैत् स इयाम् इति यां याम् अभ्यदिशत् सैनम् अकामयत तम् अभ्यवदत् काल्याणा३ इत्य् आसो वै वः स्पृतः स्वर्गो लोकः पन्थानं तु देवयानं न प्रजानीथेदं साम स्वर्ग्यं लोकम् एष्य् अथ मा तु वोचोऽहम् अदर्शम् इति । (११।११)

स ऐत् कल्याणः सो ऽब्रवीद् आप्तो वै नः स्पृतः स्वर्गो लोकः पन्थानं तु देवयानं प्रजानीम इदं साम स्वर्ग्यं तेन स्तुत्वा स्वर्गं लोकम् एष्याम इति कस् ते ऽवोचद् इत्य् अहम् एवादर्शम् इति तेन स्तुत्वा स्वर्गं लोकम् आयन्न् अहीयत कल्याणो ऽनृतं हि सो ऽवदत् स एषः श्वित्रः । (११।१२)

स्वर्ग्यं वा एतत् साम स्वर्गलोकः पुण्यलोको भवत्य् और्णायवेन तुष्टुवानः । (११।१३)

बृहत्कं भवति । (११।१४)

सामार्षेयेण प्रशस्तं त्वं हीत्य् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै हीति वा अन्नं प्रदीयते षोडशिनम् उ चैवैतेनोद्यच्छति । (११।१५)

आतीषादीयं भवति । (११।१६)

आयुर् वा आतीषादीयम् आयुषो ऽवरुद्ध्यै । (११।१७)

आतमितोर् निधनम् उपयन्त्य् आयुर् एव सर्वम् आप्नुवन्ति । (११।१८)

नानदं भवति । (११।१९)

ज्यायो ऽभ्यारम्भम् अतिहाय पञ्चम् अहः षष्ठस्याह्न आरम्भस् तेन षष्ठम् अहर् आरभन्ते सन्तत्यै । (११।२०)

षोडशाक्षरेण प्रस्तौति षोडशिनम् उ चैवैतेनोद्यच्छति । (११।२१)

आन्धीगवं भवति । (११।२२)

कयोर् अन्नाद्यम् अवरून्ध आन्धीगवेन तुष्टुवानः । (११।२३)

वात्सप्रं भवति । (११।२४)

एतस्मिन् वै वैराजं प्रतिष्ठितं प्रतितिष्ठति वात्सप्रेण तुष्टुवानः । (११।२५)

वत्सप्रीर् भालन्दनः श्रद्धां नाविन्दत स तपो ऽतप्यत स एतद् वात्सप्रम् अपश्यत् स श्रद्धाम् अविन्दत श्रद्धा विन्दामहा इति वै सत्त्रम् आसते विन्दते श्रद्धाम् । (११।२६)

ईनिधनं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपं निधनान्ताः पवमाना भवन्त्य् अह्नो धृत्यै स्तोमः ॥ (११।२७)

अग्निं वो वृधन्तम् इति । (१२।१)

अवर्धन्त ह्य् एतर्हि यजमानम् एव तथा वर्धयन्ति । (१२।२)

वयम् उ त्वाम् अपूर्व्य इत्य् अपूर्वां ह्य् एतर्हि प्रजापतेस् तनूम् अगच्छन्न् अपूर्वम् एवैतया यजमानं गमयन्ति । (१२।३)

इमम् इन्द्र सुतं पिब ज्येष्ठम् अमर्त्यं मदम् इति ज्यैष्ठं ह्य् एतर्हि वाचो ऽगच्छन् ज्यैष्ठ्यम् एवैतया यजमानं गमयन्ति । (१२।४)

सैन्धुक्षितं भवति । (१२।५)

सिन्धुक्षिद् वै राजन्यर्षिर् ज्योग् अपरुद्धश् चरन् स एतत् सैन्धुक्षितम् अपश्यत् सो ऽवागच्छत् प्रत्यतिष्ठद् अवगच्छति प्रतितिष्ठति सैन्धुक्षितेन तुष्टुवानः । (१२।६)

सौभरं भवति बृहतस् तेजः । (१२।७)

पन्नम् इव वै चतुर्थम् अहस् तद् एतेन बृहतस् तेजसोत्तभ्नोति सौभरेण । (१२।८)

वसिष्ठस्य प्रियं भवति । (१२।९)

एतेन वै वसिष्ठ इन्द्रस्य प्रेमाणम् अगच्छत् प्रेमाणं देवतानां गच्छति वासिष्ठेन तुष्टुवानः स्तोमः ॥ (१२।१०)

इन्द्रश्च बृहच्च समभवतां तम् इन्द्रं बृहद् एकया तन्वात्यरिच्यत तस्या अबिभेदनया माभिभविष्यतीति सो ऽब्रवीत् षोडशी ते ऽयं यज्ञक्रतुर् अस्त्व् इति स षोडश्य् अभवत् तद् अस्य जन्म । (१३।१)

अति श्रिया भ्रातृव्यं रिच्यते यो गायत्रीषु द्विपदासु बृहता षोडशिना स्तुते । (१३।२)

उप नो हरिभिः स्तुतम् इत्य् एता वै गायत्र्यो द्विपदा एतासु स्तोतव्यम् । (१३।३)

इन्द्रः प्रजापतिम् उपाधावद् वृत्रं हनानीति तस्मा एताम् अनुष्टुभम् अपहरसं प्रायच्छत् तया नास्तृणुत यद् अस्तृता व्यनदत् तन् नानदस्य नानदत्वम् । (१३।४)

तं पुनर् उपाधावत् तस्मै सप्तानां होत्राणां हरो निर्माय प्रायच्छत् तम् अस्तृणुत । (१३।५)

स्तृणुते तं यं तुस्तूर्षते य एवं वेद । (१३।६)

तस्माद्धरिवतीषु स्तुवन्ति हरिवतीः शंसन्ति हरिवतीषु ग्रहो गृह्यते हरो ह्य् अस्मै निर्माय प्रायच्छत् । (१३।७)

एकविंशायतनो वा एष यत् षोडशी सप्त हि प्रातस्सवने होत्रा वषट्कुर्वन्ति सप्त माध्यन्दिने सवने सप्त तृतीयसवने । (१३।८)

गौरीवितं भवति । (१३।९)

गौरीवितिर्वा एतच्छाक्त्यो ब्रह्मणो ऽतिरिक्तम् अपश्यत् तद् गौरीवितम् अभवद् अतिरिक्तं एतद् अतिरिक्तेन स्तुवन्ति यद् गौरीवितेन षोडशिनं श्वस्तनवान् भवत्य् अपि प्रजाया उपकॢप्तः । (१३।१०)

विशालं लिब्जया श्रुत्याभ्यधाद् इति होवाचोपोदितिर् गोपालेयो ऽनुष्टुभि नानदम् अकर् गौरीवितेन षोडशिनम् अस्तोष्टाञ्जसा श्रियम् उपागान् न श्रिया अवपद्यत इति । (१३।११)

एष वै विशालं लिब्जया भूत्याभिदधाति यो ऽनुष्टुभि नानदं कृत्वा गौरीवितेन षोडशिना स्तुते ऽञ्जसा श्रियम् उपैति न श्रिया अवपद्यते । (१३।१२)

शक्वरीषु षोडशिना स्तुवीत यः कामयेत वज्री स्याम् इति । (१३।१३)

वज्रो वै षोडशी वज्रः शक्वर्यो वज्रेणैवास्मै वज्रं स्पृणोति वज्री भवति । (१३।१४)

अनुष्टुप्सु षोडशिना स्तुवीत यः कामयेत न मा वाग् अतिवदेत् । (१३।१५)

वज्रो वै षोडशी वाग् अनुष्टुब् वज्रेणैवास्मै वाचं स्पृणोति नैनं वाग् अतिवदति । (१३।१६)

असावि सोम इन्द्र त इत्य् एतासु स्तोतव्यम् । (१३।१७)

विराट्स्व् अन्नाद्यकामः षोडशिना स्तुवीत वज्रो वै षोडशी वैराजम् अन्नं वज्रेणैवास्मा अन्नं स्पृणोत्य् अन्नादो भवति । (१३।१८)

प्र वो महे वृधे भरध्वम् इत्य् एतासु स्तोतव्यम् । (१३।१९)

त्रयस्त्रिंशदक्षरा वा एता विराजो यद् एकविंशतिः प्रतिष्ठा सा यद् द्वादश प्रजातिः सा । (१३।२०)

प्रतिष्ठाय प्रजायते नो चान्तस्थायां जीर्यते य एवं वेद । (१३।२१)

अथ वा एता एकपदास् त्र्यक्षरा विष्णोश् छन्दो भुरिजः शक्वर्यः । (१३।२२)

एताभिर् वा इन्द्रो वृत्रम् अहन् क्षिप्रं वा एताभिः पाप्मानं हन्ति क्षिप्रं वसीयान् भवति । (१३।२३)

चतुस्त्रिंशदक्षराः संस्तुतो भवति त्रयस्त्रिंशद्देवत्ताः प्रजापतिश् चतुस्त्रिंशो देवतानां प्रजापतिम् एवोपयन्त्य् अरिष्ट्यै । (१३।२४)

हिरण्यं सम्प्रदायं षोडशिना स्तुवते ज्योतिष्मान् अस्य षोडशी भवति । (१३।२५)

अश्वः कृष्ण उपतिष्ठति साम्येक्षयाय भ्रातृव्यलोकम् एव स विधमंस् तिष्ठति । (१३।२६)

एकाक्षरं वै देवानाम् अवमं छन्द आसीत् सप्ताक्षरं परमं नवाक्षरम् असुराणाम् अवमं छन्द आसीत् पञ्चदशाक्षरं परमं देवाश् च वा असुराश् चास्पर्धन्त तान् प्रजापतिर् आनुष्टुभो भूत्वान्तरातिष्ठत् तं देवासुरा व्यह्वयन्त स देवान् उपावर्तत ततो देवा अभवन् परासुराः । (१३।२७)

भवत्य् आत्मना परास्य भ्रातृव्यो भवति य एवं वेद । (१३।२८)

ते देवा असुराणाम् एकाक्षरेणैव पञ्चदशाक्षरम् अवृञ्जत द्व्यक्षरेण चतुर्दशाक्षरं त्र्यक्षरेण त्रयोदशाक्षरं चतुरक्षरेण द्वादशाक्षरं पञ्चाक्षरेणैकादशाक्षरं षडक्षरेण दशाक्षरं सप्ताक्षरेण नवाक्षरम् अष्टाभिर् एवाष्टाव् अवृञ्जत । (१३।२९)

एवम् एव भ्रातृव्याद् भूतिं वृङ्क्ते य एवं वेद । (१३।३०)

अपरुद्धयज्ञ इव वा एष यत् षोडशी कनीयस्विन इव वै तर्हि देवा आसन् भूयस्विनो ऽसुराः कनीयस्विनः भूयस्विनं भ्रातृव्यं वृङ्क्ते य एवं वेद । (१३।३१)

यस्माद् अन्यो न परो ऽस्ति जातो य आबभूव भुवनानि विश्वा । (१३।३२)

ज्योतिष्मान् अस्य षोडशी भवति य एवं वेद । (१३।३३)

एकविंश एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै प्रतितिष्ठति ॥ (१३।३४)