वामदेव्यं महाव्रतं कार्यम् । (१।१)

त्रिवृच्छिरो भवति । (१।२)

त्रिवृद्ध्येव शिरो लोम त्वग् अस्थि । (१।३)

पाङ्क्त इतर आत्मा लोम त्वङ् मांसम् अस्थि मज्जा । (१।४)

सकृद्धिंकृतेन शिरसा पाराचा स्तुवते । (१।५)

तस्माच्छिरो ऽङ्गानि मेद्यन्ति नानुमेद्यति न कृश्यन्त्यनुकृश्यति । (१।६)

पुनर् अभ्यावर्तम् इतरेणात्मना स्तुवते तस्माद् इतर आत्मा मेद्यति च कृश्यति च । (१।७)

अर्कवतीषु गायत्रीषु शिरो भवति । (१।८)

अन्नं वा अर्को ब्रह्मवर्चसं गायत्र्य् अन्नाद्यं चैवैभ्यो ब्रह्मवर्चसं च मुखतो दधाति । (१।९)

पञ्चदशसप्तदशौ पक्षौ भवतः प्रक्षाभ्यां वै यजमानो वयो भूत्वा स्वर्गं लोकम् एति । (१।१०)

ताव् आहुः समौ कार्यौ पञ्चदशौ वा सप्तदशौ वा सवीवधत्वाय । (१।११)

तद्वाहुर् यत् समौ भवत एकवीर्यौ तर्हि भवत इति पञ्चदशसप्तदशाव् एव कार्यौ साचीव वै वयः पक्षौ कृत्वापतीयः पतति । (१।१२)

दक्षिणतो बृहत् कार्यं दक्षिणो वा अर्ध आत्मनो वीर्यवत्तरः । (१।१३)

अथो खल्व् आहुर् उत्तरत एव कार्यं ब्राह्मणाच्छंसिनो ऽर्धात् त्रैष्टुभं वै बृहत् त्रैष्टुभो वै ब्राह्मणाच्छंसी त्रैष्टुभः पञ्चदशस्तोमः । (१।१४)

दक्षिणतो रथन्तरं कार्यं मैत्रावरुणस्यार्धाद् गायत्रं वै रथन्तरं गायत्रो मैत्रावरुणो गायत्रः सप्तदशस्तोमः । (१।१५)

एकविंशं पुच्छं भवति । (१।१६)

एकविंशो वै स्तोमानां प्रतिष्ठा तस्माद् वयः पुच्छेन प्रतिष्ठायोत्पतति पुच्छेन प्रतिष्ठाय निषीदति । (१।१७)

यज्ञायज्ञीयं पुच्छं कार्यं यज्ञायज्ञीयं ह्य् एव महाव्रतस्य पुच्छम् । (१।१८)

अथो खल्व् आहुर् अतिशयं वै द्विपदां यज्ञायज्ञीयं भद्रम् कार्यं समृद्ध्यै ॥ (१।१९)

वामदेव्यं महाव्रतं कार्यं तस्य गायत्रं शिरो बृहद्रथन्तरे पक्षौ यज्ञायज्ञीयं पुच्छम् । (२।१)

यो वै महाव्रते सहस्रं प्रोतं वेद प्र सहस्रं पशून् आप्नोति । (२।२)

तस्य प्राची दिक् शिरस् तच् छन्दोभिः सहस्रम् असाव् अन्यतरः पक्षः सनक्षत्रैः साहस्रो ऽयम् अन्यतरः पक्षः स ओषधिभिश् च वनस्पतिभिश् च साहस्रो ऽन्तरिक्षम् आत्मा तद् वयोभिः साहस्रं प्रतीची दिक् पुच्छं तद् अग्निभिश् च रश्मिभिश् च साहस्रं प्र सहस्रं पशून् आप्नोति य एवं वेद । (२।३)

तद् आहुर् अपृष्ठं वै वामदेव्यम् अनिधनं हीति । (२।४)

अनायतनं वा एतत् साम यद् अनिधनम् । (२।५)

राजनं महाव्रतं कार्यम् । (२।६)

एतद् वै साक्षाद् अन्नं यद् राजनं पञ्चविधं भवति पाङ्क्तं ह्य् अन्नम् । (२।७)

हिङ्कारवद् भवति तेन वामदेव्यस्य रूपम् । (२।८)

निधनवद् भवति तेन पृष्ठस्य रूपम् । (२।९)

अतिच्छन्दःसु पञ्चनिधनं वामदेव्यं ब्रह्मसाम कार्यम् । (२।१०)

अति वा एषान्यानि छन्दांसि यद् अतिच्छन्दा अत्य् एतद् अन्यान्य् अहान्य् अहर् यन् महाव्रतम् । (२।११)

ब्रह्मसाम्नैव तद् अन्यान्य् अहान्य् अतिमेदयति । (२।१२)

पञ्चनिधनं भवति पाङ्क्तं ह्य् अन्नम् । (२।१३)

इलान्दम् अग्निष्टोमसाम कार्यम् । (२।१४)

एतद् वै साक्षाद् अन्नं यद् इलान्दम् इरान्नं एतद् इरायाम् एवान्नाद्ये ऽन्ततः प्रतितिष्ठन्ति । (२।१५)

समुद्रो वा एतच् छन्दः सलिलं लोमशं समुद्र इव खलु वै स भवति सलिल इव लोमश इव यो भवति । (२।१६)

तस्माद् एतासु कार्यं समृद्ध्यै । (२।१७)

व्रतम् इति निधनं भवति महाव्रतस्यैव तद् रूपं क्रियते स्वर् इति भवति स्वर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै शकुन इति भवति शकुन इव वै यजमानो वयो भूत्वा स्वर्गं लोकम् एति । (२।१८)

यज्ञायज्ञीयम् अग्निष्टोमसाम कार्यम् । (२।१९)

यद् वा अन्या वाङ् नातिवदेत् तद् अग्निष्टोमसाम कार्यं न वै वाग् वाचम् अतिवदति वाग् यज्ञायज्ञीयं वाच्य् एवान्ततः प्रतितिष्ठन्ति । (२।२०)

वारवन्तीयम् अग्निष्टोमसाम कार्यम् । (२।२१)

अग्निर् वा इदं वैश्वानरो ऽदहन् नैतस्माद् देवा अबिभयुस् तं वरणशाखयावारयन्त यद् अवारयन्त तस्माद् वारवन्तीयम् । (२।२२)

तस्माद् वरणो भिषज्य एतेन हि देवा आत्मानम् अत्रायन्त । (२।२३)

तस्माद् ब्राह्मणो वारणेन न पिबेद् वैश्वानरं नेच्छमया इति । (२।२४)

पशवो वै वारवन्तीयं शान्तिः पशवः शान्ताद् एव तत् संव्वत्सराद् उत्तिष्ठन्ति ॥ (२।२५)

प्राणेन पुरस्ताद् आहवनीयम् उपतिष्ठन्ते प्राणम् एव तज् जयन्ति । (३।१)

अपानेन पश्चात् पुच्छम् उपतिष्ठन्ते अपानम् एव तज् जयन्ति । (३।२)

व्रतपक्षाभ्यां पक्षाव् उपतिष्ठन्ते दिश एव तज् जयन्ति । (३।३)

प्रजापतेर् हृदयेनापिकक्षम् उपतिष्ठन्ते ज्यैष्ठ्यम् एव तज् जयन्ति । (३।४)

वसिष्ठस्य निहवेन चात्वालम् उपतिष्ठन्ते स्वर्गम् एव तल् लोकम् आओत्वा श्रियं वदन्ते । (३।५)

वैश्वदेव्याम् ऋचि भवति विश्वरूपं वै पशूनां रूपं पशून् एव तज् जयन्ति । (३।६)

सत्त्रस्यर्द्ध्याग्नीध्रम् उपतिष्ठन्त ऋद्धाव् एव प्रतितिष्ठन्ति । (३।७)

चतुरक्षराणिधनं भवति चतुष्पादाः पशवः पशुष्व् एव प्रतितिष्ठन्ति । (३।८)

आतमितोर् निधनम् उपयन्त्य् आयुर् एव सर्वम् आप्नुवन्ति । (३।९)

श्लोकानुश्लोकाभ्यां हविर्धाने उपतिष्ठन्ते कीर्तिम् एव तज् जयन्ति । (३।१०)

यामेन मार्जालीयम् उपतिष्ठन्ते पितृलोकम् एव तज् जयन्ति । (३।११)

आयुर्णवस्तोभाभ्यां सद उपतिष्ठन्ते ब्रह्म चैव तत् क्षत्रं च जयन्ति । (३।१२)

ऋश्यस्य साम्ना गार्हपत्यम् उपतिष्ठन्ते । (३।१३)

इन्द्रं सर्वाणि भूतान्य् अस्तुवंस् तस्यर्श्य एकम् अङ्गम् अस्तुतम् अचायत् तद् अस्यैतेनास्तौत् तेनास्य प्रियं धामोपागच्छत् प्रियम् एवास्यैतेन धामोपगच्छन्ति । (३।१४)

यत् परोक्षं निधनम् उपेयुर् ह्रीतमुखं प्रतिमुञ्चेरन् प्रत्यक्षम् उपयन्ति ह्रीतमुखम् एवापजयन्ति ॥ (३।१५)

आसन्दीम् आरुह्योद्गायति देवसाक्ष्य एव तद् उपरिषद्यं जयति । (४।१)

औदुम्बरी भवत्य् ऊर्ग् उदुम्बर ऊर्जम् एवावरुन्द्धे । (४।२)

प्रादेशमात्री भवत्य् अस्य लोकस्यानुद्धानाय । (४।३)

छन्दोभिर् आरोहति स्वर्गम् एव तल् लोकम् आरोहति । (४।४)

छन्दोभिर् उपावरोहत्य् अस्मिंल्लोके प्रतितिष्ठति । (४।५)

सर्वेणात्मना समुद्धृत्योद्गेयम् एषु लोकेषु नेद् व्याहितो ऽसानीति । (४।६)

एकस्यां स्तोत्रीयायाम् अस्तुतायां पादाव् उपाहरति । (४।७)

सह निधनेन प्रतिष्ठाम् उपयन्त्य् एषेष्व् एव लोकेषु प्रतितिष्ठन्ते । (४।८)

प्रेङ्खाम् आरुह्य होता शंसति महस एव तद् रूपं क्रियते । (४।९)

यदा वै प्रजा मह आविशति प्रेङ्खास् तर्ह्य् आरोहन्ति । (४।१०)

फलकम् आरुह्याध्वर्युः प्रतिगृणाति । (४।११)

कूर्चान् इतरे ऽध्यासत ऊर्ध्वा एव तद् उत्क्रामन्तो यन्ति । (४।१२)

अभिगरापगरौ भवतो निन्दत्य् एनान् अन्यः प्रान्यः शंसति य एनान् निन्दति पाप्मानम् एषां सो ऽपहन्ति यः प्रशंसति यद् एवैषां सुष्टुतं सुशस्तं तत् सो ऽभिगृणाति । (४।१३)

शूद्रार्यौ चर्मणि व्यायच्छेते तयोर् आर्यं वर्णम् उज्जापयन्ति । (४।१४)

देवाश् च वा असुराश् चादित्ये व्यायच्छन्तस् तं देवा अभ्यजयंस् ततो देवा अभवन् । (४।१५)

परासुरा अभवन्न् आत्मना परास्य भ्रातृव्यो भवति य एवं वेद ॥ (४।१६)

यदार्यं वर्णम् उज्जापयन्त्य् आत्मानम् एव तद् उज्जापयन्ति । (५।१)

परिमण्डलं चर्म भवत्य् आदित्यस्यैव तद् रूपं क्रियते । (५।२)

सर्वासु स्रक्तिषु दुन्दुभयो वदन्ति या वनस्पतिषु वाक् ताम् एव तज् जयन्ति । (५।३)

भूमिदुन्दुभिर् भवति या पृथिव्यां वाक् ताम् एव तज् जयन्ति । (५।४)

सर्वा वाचो वदन्ति येषु लोकेषु वाक् ताम् एव तज् जयन्ति । (५।५)

संनद्धाः कवचिनः परियन्तीन्द्रियस्यैव तद् रूपं क्रियते ऽथो महाव्रतम् एव महयन्ति ॥ (५।६)

सर्वे सहर्त्विजो महाव्रतेन स्तुवीरन् । (६।१)

अध्वर्युः शिरसोद्गायन् मैत्रावरुणो दक्षिणेन पक्षेण ब्राह्मणाच्छंस्य् उत्तरेण गृहपतिः पुच्छेनोद्गातात्मना । (६।२)

तद् यद्य् एवं कुर्युर् एकैकया स्तोत्रीययास्तुतयोद्गातारम् अभिसमेयुः । (६।३)

तिसृभिर् उद्गातात्मन उद्गीयाथ या शिरसः स्तोत्रीया तां दध्याद् अपराभिस् तिसृभिर् उद्गीयाथ या दक्षिणस्य पक्षस्य स्तोत्रीया तां दध्याद् अपराभिस् तिसृभिर् उद्गीयाथ योत्तरस्य पक्षस्य स्तोत्रीया तां दध्यात् तिसृभिर् वैकया वा स्तुतं स्याद् अथ या पुच्छस्य स्तोत्रीया तां दध्यात् । (६।४)

आत्मन्य् एव तद् अङ्गानि प्रतिदधति स्वर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै । (६।५)

अथो खल्व् आहुः कथम् अध्वर्युर् बह्वृचः साम गायेद् इत्य् उद्गातैव सर्वेणोद्गायेत् तद् एव समृद्धं समृद्धाव् एव प्रतितिष्ठन्ति । (६।६)

हविर्धाने शिरसा स्तुत्वा संरब्धाः प्रत्यञ्च एयुस् ते दक्षिणेन धिष्ण्यान् परीत्य पश्चान् मैत्रावरुणस्य धिष्ण्यस्योपविश्य रथन्तरेण पञ्चदशेन स्तुवीरंस् त उदञ्चः संसर्पेयुर् जघनेन होतुर् धिष्ण्यं पश्चाद् ब्राह्मणाच्छंसिनो धिष्ण्यस्योपविश्य बृहता सप्तदशेन स्तुवीरंस् ते येनैव प्रसर्पेयुस् तेन पुनर् निःसृप्योत्तरेणाग्नीध्रं परीत्य पश्चाद् गार्हपत्यस्योपविश्य पुच्छेनैकविंशेन स्तुवीरंस् ते येनैव निःसर्पेयुस् तेन पुनः प्रसृप्य यथायतनम् उपविश्यासन्दीम् आरुह्योद्गातात्मनोद्गायति । (६।७)

तं पत्न्यो ऽपघाटिलाभिर् उपगायन्त्य् आर्त्विज्यम् एव तत् पत्न्यः कुर्वन्ति सह स्वर्गं लोकम् अयामेति । (६।८)

कुले कुले ऽन्नं क्रियते तद् यत् पृच्छेयुः किम् इदं कुर्वन्तीतीमे यजमाना अन्नम् अत्स्यन्तीति ब्रूयुः । (६।९)

यो वै दीक्षितानां पापं कीर्तयति तृतीयम् एवांशं पाप्मनो हरत्य् अन्नादस् तृतीयं पिपीलिकास् तृतीयम् । (६।१०)

परिमाद्भिश् चरन्ति त्वक् च वा एतल् लोम च महाव्रतस्य यत् परिमादस् त्वचं चैव तल् लोम च महाव्रतस्याप्त्वावरुन्धते । (६।११)

वाणं वितन्वन्त्य् अन्तो वै वाणो ऽन्तो महाव्रतम् अन्तेनैव तद् अन्तम् अभिवादयन्ति । (६।१२)

शततन्त्रीको भवति शतायुर् वै पुरुषः शतवीर्यः । (६।१३)

तम् उल्लिखेत् प्राणाय त्वापानाय त्वा व्यानाय त्वेति प्राणापानव्यानान् एव तद् आप्त्वावरुन्धते । (६।१४)

परि कुम्भिन्यो मार्जालीयं यन्तीदं मध्व् इदं मध्व् इति सघोषा एव तद् वयो भूत्वा सह स्वर्गं लोकं यन्ति ॥ (६।१५)

देवा वै वाचं व्यभजन्त तस्या यो रसो ऽत्यरिच्यत तद् गौरीवितम् अभवद् अनुष्टुभम् अनु परिप्लवते वाग् अनुष्टुब् वाचो रसो गौरीवितम् । (७।१)

यद् गौरीवितेनान्वहं स्तुवते वाच्य् एव तद् वाचा रसं दधति । (७।२)

रसवद् वाचा वदति य एवं वेदेति । (७।३)

द्व्युदासं भवति स्वर्गस्य वा एतौ लोकस्यावसानदेशौ पूर्वेणैव पूर्वम् अहः संस्थापयन्त्य् उत्तरेणोत्तरम् अहर् अभ्यतिवदन्ति । (७।४)

एतद् वै यज्ञस्य श्वस्तनं यद् गौरीवितं यद् गौरीवितम् अनुसृजेयुर् अश्वस्तना अप्रजसः स्युः । (७।५)

सं वा अन्यो यज्ञस् तिष्ठत इत्य् आहुर् वाग् एव न संतिष्ठत इति यद् गौरीवितम् अन्वहं भवति वाचम् एव तत् पुनः प्रयुञ्जते । (७।६)

स्वर्णिधनम् अन्वहं भवति । (७।७)

देवक्षेत्रं वा एते ऽभ्यारोहन्ति ये स्वर्णिधनम् उपयन्ति स उ वै सत्त्रिणः सत्त्रम् उपनयेद् इत्य् आहुर् य एनान् देवक्षेत्रम् अभ्यारोहेद् इति न वै देवक्षेत्र आसीन आर्तिम् आर्छति यत् स्वर्णिधनम् अन्वहं भवति नैव कां चनार्तिम् आर्छन्ति । (७।८)

च्यवन्ते वा एते ऽस्माल्लोकाद् इत्य् आहुर् ये स्वर्णिधनम् उपयन्तीति यद् ऋचा स्वरूपं यन्त्य् अस्मिंल्लोके प्रतितिष्ठन्ति यद् एकारो ऽन्तरिक्षे यत् साम्नामुष्मिन् सर्वेषु लोकेषु प्रतितिष्ठन्ति स्वर्णिधनेन तुष्टुवानाः । (७।९)

सुज्ञानं भवति । (७।१०)

देवा वै स्वर्गं लोकं यन्तो ऽज्ञाताद् अबिभयुस् त एतत् संज्ञानम् अपश्यंस् तेन ज्ञात्रम् अगच्छन् यत् सुज्ञानम् अन्वहं भवति ज्ञात्रम् एव गच्छन्ति ॥ (७।११)

ये वै वाचम् अन्नम् आदयन्त्य् अन्नादा भवन्ति ये वितर्षयन्ति रुक्षा भवन्ति । (८।१)

गौरीवितं श्यावाश्वं निहव एतानि वै सामानि वाचो ऽन्नम् एतेषां वाग् अन्नं यद् एतानि न च्यवन्ते वाचम् एव तद् अन्नम् आदयन्ति तेन सर्वे ऽन्नादा भवन्ति । (८।२)

अभिक्रान्तापक्रान्तानि भवन्त्य् अभिक्रान्तापक्रान्तं वै वाचो रूपम् । (८।३)

प्लवो ऽन्वहं भवति । (८।४)

समुद्रं वा एते प्रस्नान्ति ये संव्वत्सरम् उपयन्ति यो वा अप्लवः समुद्रं प्रस्नाति न स तत उदेति यत् प्लवो भवति स्वर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै । (८।५)

अति विश्वानि दुरिता तरेमेति यद् एवैषां दुष्टुतं दुःशस्तं तद् एतेन तरन्ति । (८।६)

ओकोनिधनं षडहमुखे भवति । (८।७)

परां वा एते परावतं गच्छन्ति ये षडहस्यान्तं गच्छन्ति यदोकोनिधनं षडहमुखे भवति प्रज्ञात्यै । (८।८)

यदा वै पुरुषः स्वम् ओक आगच्छति सर्वं तर्हि प्रजानाति सर्वम् अस्मै दिवा भवति ॥ (८।९)

एकाष्टकायां दीक्षेरन् । (९।१)

एषा वै संव्वत्सरस्य पत्नी यद् एकाष्टकैतस्यां वा गतां रात्रिं वसति साक्षाद् एव तत् संव्वत्सरम् आरभ्य दीक्षन्ते । (९।२)

तस्य सा निर्या यद् अपो ऽनभिनन्दन्तो ऽभ्यवयन्ति । (९।३)

विच्छिन्नं वा एते संव्वत्सरस्याभिदीक्षन्ते य एकाष्टकायां दीक्षन्ते ऽन्तनामानाव् ऋतू भवेते । (९।४)

आर्तं वा एते संव्वत्सरस्याभिदीक्षन्ते ये ऽन्तनामानाव् ऋतू अभिदीक्षन्ते । (९।५)

तस्माद् एकाष्टकायां न दीक्ष्यम् । (९।६)

फाल्गुने दीक्षेरन् । (९।७)

मुखं वा एतत् संव्वत्सरस्य यत् फाल्गुनो मुखत एव तत् संव्वत्सरम् आरभ्य दीक्षन्ते । (९।८)

तस्य सा निर्या यत् संमेघे विषुवान् संपद्यते । (९।९)

चित्रापूर्णमासे दीक्षेरन् । (९।१०)

चक्षुर् वा एतत् संव्वत्सरस्य यच्चित्रापूर्णमासो मुखतो वै चक्षुर् मुखत एव तत् संव्वत्सरम् आरभ्य दीक्षन्ते तस्य न निर्यास्ति । (९।११)

चतुरहे पुरस्तात् पौर्णमास्या दीक्षेरन् । (९।१२)

तेषाम् एकाष्टकायां क्रयः संपद्यते तेनैकाष्टकां न सं बट् कुर्वन्ति । (९।१३)

तेषां पूर्वपक्षे सुत्या संपद्यते पूर्वपक्षे मासाः संतिष्ठमाना यन्ति पूर्वपक्ष उत्तिष्ठन्ति तान् उत्तिष्ठतः पशव ओषधयो ऽनूत्तिष्ठन्ति तान् कल्याणी वाग् अभिवदर्यरात्सुर् इमे सत्त्रिण इति ते राध्नुवन्ति ॥ (९।१४)

आ वा एते संव्वत्सरं प्याययन्ति य उत्सृजन्ति । (१०।१)

यथा वै दृतिर् आध्मात एवं संव्वत्सरो ऽनुत्सृष्टो यन् नोत्सृजेयुर् अमेहेन प्रमायुकाः स्युः । (१०।२)

प्राणो वै संव्वत्सर उदाना मासा यद् उत्सृजन्ति प्राण एवोदानान् दधति यो दीक्षितः प्रमीयते या संव्वत्सरस्यानुत्सृष्टस्य शुक् सा तम् ऋच्छति । (१०।३)

तद् आहुर् उत्सृज्या३ं नोत्सृज्या३म् इति । (१०।४)

यद्य् उत्सृजेयुर् उक्थान्य् उत्सृजेयुस् तद् एवोत्सृष्टं तद् अनुत्सृष्टम् । (१०।५)

अथो खल्व् आहुर् एकत्रिकं कार्यं तद् एव साक्षाद् उत्सृष्टम् अभ्युत्षुण्वन्ति । (१०।६)

छिद्रो वा एतेषां संव्वत्सर इत्य् आहुर् ये स्तोमम् उत्सृजन्तीति । (१०।७)

पशुम् आलभन्ते स्तोमम् एव तद् आलभन्ते स्तोमो हि पशुः । (१०।८)

श्व उत्सृष्टाः स्म इति वत्सान् अपाकुर्वन्ति प्रातः पशुम् आलभन्ते तस्य वपया प्रचरन्ति ततस् सवनीयेनाष्टाकपालेन तत आग्नेयेनाष्टाकपालेन ततो दध्नैन्द्रेण ततश् चरुणा वैश्वदेवेन तत् प्रातःसवनं संतिष्ठन्ते । (१०।९)

ततः पशुपुरोडाशेनैकादशकपालेन ततः सवनीयेनैकादशकपालेन ततो मरुत्वतीयेनैकादशकपालेन ततश् चरुणैन्द्रेण तन् माध्यन्दिनं सवनं संतिष्ठन्ते । (१०।१०)

पशुना प्रचरन्ति ततः सवनीयेन द्वादशकपालेन ततो वैश्वदेवेन द्वादशकपालेन ततश् चरुणाग्निमारुतेन तत् तृतीयं सवनं संतिष्ठन्ते । (१०।११)

पृषदाज्येन प्रचर्य पत्नीस् संयाजयन्ति ॥ (१०।१२)