गोवित् पवस्व वसुविद्धिरण्यविद् इति पञ्चमस्याह्नः प्रतिपद् भवति । (१।१)

गोविद् वा एतद् वसुविद्धिरण्यविद्यच्छक्वर्यः । (१।२)

पशवश् शक्वर्यः सर्वं पशुभिर् विन्दते । (१।३)

त्वं सुवीरो असि सोमविश्वविद् इत्येष याव सुवीरो यस्य पशवस् तद् एव तद् अभिवदति । (१।४)

तास् ते क्षरन्तु मधुमद् घृतं पय इति मधुमद् वै घृतं पयः पशवः क्षरन्ति तद् एव तद् अभिवदति । (१।५)

पवमानस्य विश्वविद् इत्य् अनुरूपो भवति । (१।६)

विश्वम् एव तद्वित् तम् अभिवदति विश्वं हि पशुभिर् विन्दते । (१।७)

प्र ते सर्गा असृक्षत इति सृष्टानीव ह्येतर्ह्यहानि । (१।८)

पूर्वम् उ चैव तद् रूपम् अपरेण रूपेणानुवदति यत् पूर्वं रूपेणानुवदति तद् अनुरूपस्यानुरूपत्वम् अनुरूप एनं पुत्रो जायते य एवं वेद स्तोत्रीयानुरूपौ तृचौ भवतः प्राणापानानाम् अवरुद्ध्यै । (१।९)

सप्तर्चौ भवतः छन्दसां धृत्यै । (१।१०)

चतुरृचो भवति प्रतिष्ठायै । (१।११)

तृच उत्तमो भवति येनैव प्राणेन प्रयन्ति तम् अभ्युद्यन्ति । (१।१२)

त्रिणव एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै पुष्ट्यै त्रिवृद् वा एष पुष्टः ॥ (१।१३)

तव श्रियो वर्षस्य् एव विद्युत इत्य् आग्नेयम् आज्यं भवति । (२।१)

श्रीर् वै पशवः श्रीः शक्वर्यः तद् एव तद् अभिवदति । (२।२)

अग्नेश् चिकित्र उषसाम् इवेतय इतीतानीव ह्येतर्ह्यहानीति । (२।३)

आ ते यतेन्ते रथ्यो यथा पृथग् इत्य् एव ह्येतर्ह्यहानि यतन्ते । (२।४)

पुरूरुणा चिद्ध्य् अस्त्य् अवो नूनं वां वरुण इति मैत्रावरुणम् । (२।५)

यद् वै यज्ञस्य दुरिष्टं तद् वरुणो गृह्णाति तद् एव तद् अवयजति । (२।६)

उत्तिष्ठन्न् ओजसा सह इत्य् ऐन्द्रम् । (२।७)

पञ्च वा ऋतव उत्थानस्य रूपम् ओजसा सहेत्य् ओजसैव वीर्येण सहोत्तिष्ठन्ति । (२।८)

इन्द्राग्नी युवाम् इम इति राथन्तरम् ऐन्द्राग्नम् । (२।९)

रथन्तरम् एतत् परोक्षं यच्छक्वर्यो राथन्तरम् एव तद् रूपं निर्द्योतयति स्तोमः ॥ (२।१०)

अर्षा सोम द्युमत्तम इति विष्णुमत्यो गायत्र्यो भवन्ति । (३।१)

ब्रह्म वै गायत्री यज्ञो विष्णुर् ब्रह्मण्य् एव तद् यज्ञं प्रतिष्ठापयति । (३।२)

सोम उष्वाणस् सोतृभिर् इति सिमानां रूपं स्वेनैवैतास् तद् रूपेण समर्धयति । (३।३)

यत् सोम चित्रम् उक्थ्यम् इति गायत्र्यः सत्यस् त्रिष्टुभो रूपेण तस्मात् त्रिष्टुभां लोके क्रियन्ते । (३।४)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (३।५)

यण्वं भवति पशवो वै यण्वं पशूनाम् अवरुद्ध्यै । (३।६)

सन्ततं गायति यज्ञस्य संतत्यै । (३।७)

अध्यर्धेडं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपम् । (३।८)

शाकलं भवति । (३।९)

एतेन वै शकलः पञ्चमे ऽहनि प्रत्यतिष्ठत् प्रतितिष्ठति शाकलेन तुष्टुवानः । (३।१०)

वार्शं भवति । (३।११)

वृशो वैजानस् त्र्यरुणस्य त्रैधातवस्यैक्ष्वाकस्य पुरोहित आसीत् स ऐक्ष्वाको ऽधावयत् ब्राह्मणकुमारं रथेन व्यछिनत् स पुरोहितम् अब्रवीत् तव मा पुरोधायाम् इदम् ईदृग् उपागाद् इति तम् एतेन साम्ना समैरयत् तद् वाव स तर्ह्य् अकामयत कामसनि साम वार्शं कामम् एवैतेनावरुन्धे । (३।१२)

अध्यर्धेडं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपम् । (३।१३)

मानवं भवति । (३।१४)

एतेन वै मनुः प्रजापतिं भूमानम् अगच्छत् प्रजायते बहुर् भवति मानवेन तुष्टुवानः । (३।१५)

आनूपं भवति । (३।१६)

एतेन वै वध्र्यश्व आनूपः पशूनां भूमानम् आश्नुत पशूनां भूमानम् अश्नुत आनूपेन तुष्टुवानः । (३।१७)

वाम्रं भवति । (३।१८)

मामार्षेयेण प्रशस्तं यं वै गाम् अश्वं पुरुषं प्रशंसन्ति वाम इति तं प्रशंसन्त्य् अहर् एवैतेन प्रशंसन्ति । (३।१९)

अध्यर्धेडं तथा ह्य् एतस्याह्नो रूपम् । (३।२०)

त्रिणिधनम् आग्नेयं भवति प्रतिष्ठायै । (३।२१)

अग्निः सृष्टो नोददीप्यत तं प्रजापतिर् एतेन साम्नोपाधमत् स उददीप्यत दीप्तिश् च वा एतत् साम ब्रह्मवर्चसं च दीप्तिश् चैवैतेन ब्रह्मवर्चसं चावरुन्धे । (३।२२)

शैशवं भवति । (३।२३)

शिशुर् वा आङ्गिरसो मन्त्रकृतां मन्त्रकृद् आसीत् स पितॄन् पुत्रका इत्य् आमन्त्रयत तं पितरो ऽब्रुवन् न धर्मं करोषि यो नः पितॄन् सतः पुत्रका इत्य् आमन्त्रयम इति सो ऽब्रवीद् अहं वाव वः पितास्मि यो मन्त्रकृद् अस्मीति तं देवेष्व् अपृच्छन्त ते देवा अब्रुवन्न् एष वाव पिता यो मन्त्रकृद् इति तद् वै स उदजयद् उज्जयति शैशवेन तुष्टुवानः । (३।२४)

गायत्रीषु स्तुवन्ति प्रतिष्ठायै ब्रह्मवर्चसाय येनैव प्राणेन प्रयन्ति तम् अभ्युद्यन्ति । (३।२५)

विष्णुमत्यो गायत्र्यो भवन्ति तद् उ त्रैष्टुभाद् रूपान् न यन्ति स्तोमः ॥ (३।२६)

इन्द्रः प्रजापतिम् उपाधावद् वृत्रं हनानीति तस्मा एतच्छन्दोभ्य इन्द्रियं वीर्यं निर्माय प्रायच्छद् एतेन शक्नुहीति तच्छक्वरीणां शक्वरीत्वं सीमानम् अभिनत् तत् सिमा मह्न्याम् अकरोत् तन् मह्न्या महान् घोष आसीत् तन् महानाम्न्यः । (४।१)

दिशः पञ्चपदा दाधारर्तून् षट्पदा छन्दांसि सप्तपदा पुरुषं । (४।२)

द्व्योपशाः संस्तुता भवन्ति तस्माद् द्व्योपशाः पशवः । (४।३)

इडे अभितो ऽथकारं तस्माच्छृङ्गे तीक्ष्णीयसी स्तूपात् । (४।४)

उपक्षुद्रा गायति तस्माद् उपक्षुद्राः पशवः । (४।५)

असंश्लिष्टा गायति तस्माद् असंश्लिष्टाः पशवः । (४।६)

नानारूपा गायति तस्मान् नानारूपाः पशवः । (४।७)

आपो वै क्षीररसा आसंस्ते देवाः पापवसीयसाद् अबिभयुर् यद् अप उपनिधाय स्तुवते पापवसीयसो विधृत्यै । (४।८)

विधृतिः पापवसीयसो भवति य एवं वेद । (४।९)

गायत्रम् अयनं भवति ब्रह्मवर्चसकामस्य स्वर्णिधनं मधुनामुष्मिंल्लोक उपतिष्ठते त्रैष्टुभम् अयनं भवत्य् ओजस्कामस्याथकारणिधनम् आज्येनामुष्मिंल्लोक उपतिष्ठते जागतम् अयनं भवति पशुकामस्येडानिधनं पयसामुष्मिंल्लोक उपतिष्ठते । (४।१०)

अञ्जसार्यो माल्यः शक्वरीः प्रारौत्सीद् इति होवाचालम्मं पारिजानतं रजनः कौणेयो यद्य् एनाः प्रतिष्ठापं शक्ष्यतीत्य् एतद् वा एतासाम् अञ्जयति प्रतिष्ठिता य आभिः क्षिप्रं प्रस्तुत्य क्षिप्रम् उद्गायति । (४।११)

शक्वरीभिः स्तुत्वा पुरीषेण स्तुवते । (४।१२)

पशवो वै शक्वर्यो गौष्ठः पुरीषं गोष्ठम् एव तत् पशुभ्यः पर्यस्यन्ति तम् एवैनान् प्रवर्तयन्त्यविस्रंसाय । (४।१३)

इन्द्रो मदाय वावृध इत्य् अवर्धन्त ह्य् एतर्हि । (४।१४)

तासु बार्हद्गिरम् । (४।१५)

स्वादोर् इत्था विषुवत इति विषुवान् वै पञ्चमम् अहस् तासु रायोवाजीयम् । (४।१६)

इन्द्रो यतीन् सालावृकेभ्यः प्रायच्छत् तेषां त्रय उदशिष्यन्त पृथुरश्मिर् बृहद्गिरी रायोवाजस् ते ऽब्रुवन् को न इमान् पुत्रान् भरिष्यतीत्य् अहम् इतीन्द्रो ऽब्रवीत् तान् आधिनिधाय परिचार्यं चरद् वर्धयंस् तान् वर्धयित्वाब्रवीत् कुमारका वरान् वृणीध्वम् इति क्षत्रं मह्यम् इत्य् अब्रवीत् पृथुरश्मिस् तस्मा एतेन पार्थुरश्मेन क्षत्रं प्रायच्छत् क्षत्रकाम एतेन स्तुवीत क्षत्रस्यैवास्य प्रकाशो भवति ब्रह्मवर्चसं मह्यम् इत्य् अब्रवीत् बृहद्गिरिस् तस्मा एतेन बार्हद्गिरेण प्रायच्छत् ब्रह्मवर्चसकाम एतेन स्तुवीत ब्रह्मवर्चसी भवति पशून् मह्यम् इत्य् अब्रवीद् रायोवाजस् तस्मा एतेन रायोवाजीयेन पशून् प्रायच्छत् पशुकाम एतेन स्तुवीत पशुमान् भवति । (४।१७)

पार्थुरश्मं राजन्याय ब्रह्मसाम कुर्यात् बार्हद्गिरं ब्राह्मणाय रायोवाजीयं वैश्याय स्वेनैवैनांस्तद्रूपेण समर्धयति स्तोमः ॥ (४।१८)

असाव्य् अंशुर् मदाय इति गायत्री भवति मदवद् वै रसवत् तृतीयसवनं मदम् एव तद् रसं दधाति । (५।१)

अभि द्युम्नं बृहद्यश इत्य् अभीति रथन्तरस्य रूपं बृहद् इति बृहत उभयोस् सह रूपम् उपैत्युभौ हि वर्णावेतद् अहः । (५।२)

प्राणा शिशुर् महीनाम् इति सिमानां रूपं मह्यो हि सिमाः स्वेनैवैनास् तद् रूपेण समर्धयति । (५।३)

पवस्व वाजसातय इति वैष्णव्यो ऽनुष्टुभो भवन्ति । (५।४)

यज्ञो वै विष्णुर् यद् अत्र नापि क्रियते तद् विष्णुना यज्ञेनापि करोति । (५।५)

इन्दुर् वाजी पवते गोन्योघा इति सिमानां रूपं स्वेनैवैनास् तद् रूपेण समर्धयति । (५।६)

त्रिष्टुभः सत्यो जगत्यो रूपेण तस्माज्जगतीनां लोके क्रियन्ते । (५।७)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (५।८)

सन्तनि भवति पञ्चमस्याह्नस् सन्तत्यै । (५।९)

वाग् वा एषा प्रतता यद् द्वादशाहस् तस्या एष विषुवान् यत् पञ्चमम् अहस् ताम् एवैतेन संतनोति । (५।१०)

च्यावनं भवति । (५।११)

प्रजातिर् वै च्यावनं प्रजायते बहुर् भवति च्यावनेन तुष्टुवानः । (५।१२)

एभ्यो वै लोकेभ्यो वृष्टिर् अपाक्रामत् तां प्रजापतिश् च्यावनेनाच्यावयद् यद् अच्यावयत् तच्च्यावनस्य च्यावनत्वं च्यावयति वृष्टिं च्यावनेन तुष्टुवानः । (५।१३)

क्रोश भवति । (५।१४)

एतेन वा इन्द्र इन्द्रक्रोशे विश्वामित्रजमदग्नी इमा गाव इत्याक्रोशत् पशूनाम् अवरुद्ध्यै क्रोशं क्रियते । (५।१५)

गौरीवितं भवति यद् एव गौरीवितस्य ब्राह्मणम् । (५।१६)

ऋषभः शाक्वरो भवति । (५।१७)

पशवो वै शक्वर्यः पशुष्वेव तन् मिथुनम् अप्य् अर्जति प्रजात्यै न ह वा अनृषभाः पशवः प्रजायन्ते । (५।१८)

पार्थं भवति । (५।१९)

एतेन वै पृथुर् वैन्य उभयेषां पशूनाम् आधिपत्यम् आश्नुतोभयेषां पशूनाम् आधिपत्यम् अश्नुते पार्थेन तुष्टुवानः । (५।२०)

अष्टेडः पदस्तोभो भवति । (५।२१)

इन्द्रो वृत्राय वज्रम् उदयच्छत् तं षोडशभिर् भोगैः पर्यभुजत् स एतं पदस्तोभम् अपश्यत् तेनापावेष्टयद् अपावेष्टयन्न् इव गायेत् पाप्मनो ऽपहत्यै । (५।२२)

पाप्मा वाव स तम् अगृह्णात् तं पदस्तोभेनापाहताप पाप्मानं हते पदस्तोभेन तुष्टुवानः । (५।२३)

पदोर् उत्तमम् अपश्यत् तत् पदस्तोभस्य पदस्तोभत्वम् । (५।२४)

द्वादशनिधनो भवति प्रतिष्ठायै । (५।२५)

दाशस्पत्यं भवति । (५।२६)

यां वै गां प्रशंसन्ति दाशस्पत्येति तां प्रशंसन्त्य् अहर् एवैतेन प्रशंसन्ति । (५।२७)

निधनान्ताः पवमाना भवन्त्य् अह्नो धृत्यै स्तोमः ॥ (५।२८)

आ ते अग्न इधीमहि इति । (६।१)

अपच्छिद् इव वा एतद् यज्ञकाण्डं यद् उक्थानि यद् एति सलोमत्वायैव । (६।२)

इन्द्राय साम गायत इति पूर्णाः ककुभस् तेनानशनायुको भवति । (६।३)

पुरुषो वै ककुप् पुरुषम् एव तन् मध्यतः प्रीणाति । (६।४)

असावि सोम इन्द्र त इति सिमानां रूपं स्वेनैवैनांस् तद् रूपेण समर्धयति । (६।५)

संजयं भवति । (६।६)

देवाश् च वा असुराश्च समदधत यतरे नः संजयांस्तेषां नः पशवो ऽसान् इति ते देवा असुरान् संजयेन समजयन् यत् समजयंस् तस्मात् संजयं पशूनाम् अवरुद्ध्यै संजयं क्रियते । (६।७)

सौमित्रं भवति । (६।८)

दीर्घजिह्वी वा इदं रक्षो यज्ञहा यज्ञियान् अवलिहत्य् अचरत् ताम् इन्द्रः कयाचन मायया हन्तुं नाशंसताथ ह सुमित्रः कुत्सः कल्याण आस तम् अब्रवीद् इमाम् अच्छा ब्रूष्वेति ताम् अच्छा ब्रूत सैनम् अब्रवीन् नाहैतन् न शुश्रुव प्रियम् इव तु मे हृदयस्येति ताम् अज्ञपयत् तां संस्कृते ऽहतां तद् वाव तौ तर्ह्य् अकामयेतां कामसनि साम सौमित्रं कामम् एवैतेनावरुन्धे । (६।९)

सुमित्रः सन् क्रूरम् अकर् इत्य् एनं वाग् अभ्यवदत् तं शुग् आर्छत् स तपो ऽतप्यत स एतत् सौमित्रम् अपश्यत् तेन शुचम् अपाहतापशुचं हते सौमित्रेण तुष्टुवानः । (६।१०)

महावैश्वामित्रं भवति । (६।११)

पाप्मानं हत्वा यद् अमहीयन्त तन् महावैश्वामित्रस्य महावैश्वामित्रत्वम् । (६।१२)

हाया इहया ओहा ओहेति पशून् एवैतेन न्यौहन्त । (६।१३)

त्रीडं भवति त्रिरात्रस्य धृत्यै । (६।१४)

द्रवन्तीम् इडाम् उत्तमाम् उपयन्ति षष्ठस्याह्नः सन्तत्यै । (६।१५)

त्रिणव एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै पुष्ट्यै त्रिवृद् वा एष पुष्ठः ॥ (६।१६)

ज्योतिर् यज्ञस्य पवते मधुप्रियम् इति षष्ठस्याह्नः प्रतिपद् भवति । (७।१)

ज्योतिर् वै गायत्री छन्दमां ज्योतिः रेवती साम्नां ज्योतिस् त्रयस्त्रिंशः स्तोमानां ज्योतिर् एव तत् सम्यक् संदधास्य् अपि ह पुत्रस्य पुत्रो ज्योतिष्मान् भवति । (७।२)

मधु प्रियम् इति पशवो वै रेवत्यो मधुप्रियं तद् एव तद् अभिवदति । (७।३)

मदिन्तमो मत्सर इन्द्रियो रस इतीन्द्रियं वै वीर्यं रसः पशवस् तद् एव तद् अभिवदति । (७।४)

अमृक्षत प्र वाजिन इत्य् अनुरूपो भवति । (७।५)

सृष्टानीव ह्य् एतर्ह्य् अहानि । (७।६)

पूर्वम् उ चैव तद् रूपम् अपरेण रूपेणानुवदति यत् पूर्वं रूपम् अपरेण रूपेणानुवदति तद् अनुरूपस्यानुरूपत्वम् अनुरूप एनं पुत्रो जायते य एवं वेद स्तोत्रीयानुरूपौ तृचौ भवतः प्राणापानानाम् अवरुद्ध्यै । (७।७)

दशर्चौ भवतो दशाक्षरा विराट् वैराजम् अन्नम् अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (७।८)

उत्तरो दशर्चो भवति सोदर्क इन्द्रियस्य वीर्यस्य रसस्यानतिक्षाराय । (७।९)

यत्र वे देवा इन्द्रियं वीर्यं रसम् अपश्यंस् तद् अनुन्यतुदन् । (७।१०)

चतुरृचो भवति प्रतिष्ठायै । (७।११)

ध्वस्रे वै पुरुषन्ती तरन्तपुरुमीढाभ्यां वैतदश्विभ्यां सहस्राण्य् अदित्सतां ताव् ऐक्षेतां कथं नाव् इदम् आत्तम् अप्रतिगृहीतं स्याद् इति तौ प्रत्य् एतां ध्वस्रयोः पुरुषन्त्योर् आ सहस्राणि दद्महे तरत् स मन्दी धावतीति ततो वै तत् तयोर् आत्तम् अप्रतिगृहीतम् अभवत् । (७।१२)

आत्तम् अस्याप्रतिगृहीतं भवति य एवं वेद । (७।१३)

विनाराशंसो भवत्य् उभयस्यान्नाद्यस्यावरुद्ध्यै मानुषस्य च दैवस्य च । (७।१४)

तृच उत्तमो भवति येनैव प्राणेन प्रयन्ति तम् अभ्युद्यन्ति । (७।१५)

त्रयस्त्रिंश एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै देवतासु वा एष प्रतिष्ठितः । (७।१६)

इमं स्तोमम् अर्हते जातवेदस इत्य् आग्नेयम् आज्यं भवति सोदर्कम् इन्द्रियस्य वीर्यस्य रसस्यानतिक्षाराय यत्र वै देवा इन्द्रियं वीर्यं रसम् अपश्यंस् तद् अनुन्यतुदन् । (७।१७)

प्रतिवां सूर उदित इति सूरवन् मैत्रावरुणम् । (७।१८)

अन्तो वै सूरो ऽन्त एतत् षष्ठम् अहर् अह्नाम् अन्त एव तद् अन्ते स्तुवते प्रतिष्ठायै । (७।१९)

भिन्द्धि विश्वा अपद्विष इत्य् ऐन्द्रं सोदर्कम् इन्द्रियस्य वीर्यस्य रसस्यानतिक्षाराय यत्र वै देवा इन्द्रियं वीर्यं रसम् अपश्यंस् तद् अनुन्यतुदन् । (७।२०)

यज्ञस्य हि स्थ ऋत्विज इत्य् ऐन्द्राग्नं सोदर्कम् इन्द्रियस्य वीर्यस्य रसस्यानतिक्षाराय यत्र वै देवा इन्द्रियं वीर्यं रसम् अपश्यंस् तद् अनुन्यतुदन् स्तोमः ॥ (७।२१)

इन्द्रायेन्दो मरुत्वत इति मरुत्वत्यो गायत्र्यो भवन्ति । (८।१)

मरुत्वद्धि माध्यन्दिनं सवनम् । (८।२)

मृज्यमानः सुहस्त्य इति सिमानां रूपम् । (८।३)

समानं वै सिमानां रूपं रेवतीनां च सिमाभ्यो ह्य् अधिरेवत्यः प्रजायन्ते । (८।४)

एतम् उ त्यं दश क्षिप इत्य् आदित्या आदित्या वा इमाः प्रजास् तासाम् एव मध्यतः प्रतितिष्ठति । (८।५)

गायत्र्यः सत्यस् त्रिष्टुभो रूपेण तस्मात् त्रिष्टुभां लोके क्रियन्ते । (८।६)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (८।७)

इषोवृधीयं भवति । (८।८)

पशवो वा इषोवृधीयं पशूनाम् अवरुद्ध्या इषे वै पञ्चमम् अहर् वृधे षष्ठम् अवर्धन्त ह्य् एतर्हि यजमानम् एवैतेन वर्धयन्ति । (८।९)

क्रौञ्चं भवति । (८।१०)

क्रुङ्ङ् एष्यम् अहर् अविन्दद् एष्यम् इव वै षष्ठम् अहर् एवैतेन विन्दन्ति । (८।११)

वाजदावर्यो भवन्ति । (८।१२)

अन्नं वै वाजो ऽन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै यदा हि वा अन्नम् अथ गौर् अथाश्वो ऽथ पुरुषो वाजी । (८।१३)

रेवत्यो भवन्ति प्रतिष्ठायै । (८।१४)

षण्णिधनी षड्रात्रस्य धृत्यै । (८।१५)

आपो वै रेवत्यस् ता यत् पृष्ठं कुर्युर् अपशुर् यजमानः स्यात् पशून् अस्य निर्दहेयुर् यत्र वा आपो विवर्तन्ते तद् ओषधयो जायन्ते ऽथ यत्रावतिष्ठन्ते निर्मृतुकास् तत्र भवन्ति तस्मात् पवमाने कुर्वन्ति पराचा हि पवमानेन स्तुवते । (८।१६)

मेथी वा इषोवृधीयं रज्जुः क्रौञ्चं वत्सो वाजदावर्यो रेवत्यो मातरो यद् एतान्य् एवं सामानि क्रियन्त एवम् एव प्रत्तां दुग्धे । (८।१७)

औक्ष्णोरन्ध्रे भवतः । (८।१८)

उक्ष्णोरन्ध्रो वा एताभ्यां काव्यो ऽञ्जसा स्वर्गं लोकम् अपश्यत् स्वर्गस्य लोकस्यानुख्यात्यै स्वर्गाल्लोकान् न च्यवते तुष्टुवानः । (८।१९)

वाजजिद् भवति सर्वस्याप्त्यै सर्वस्य जित्यै सर्वं वा एते वाजं जयन्ति ये षष्ठम् अहर् आगच्छन्ति । (८।२०)

अन्नं वै वाजो ऽन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै । (८।२१)

वरुणसाम भवति । (८।२२)

एतेन वै वरुणो राज्यम् आधिपत्यम् अगच्छद् यशो ऽभवद् राज्यम् आधिपत्यं गच्छति यशो भवति वरुणसाम्ना तुष्टुवानः । (८।२३)

अङ्गिरसां गोष्ठो भवति । (८।२४)

पशवो वै रेवत्यो गौष्ठम् एव तत् पशुभ्यः पर्यस्यन्ति तम् एवैनान् प्रवर्तयन्त्य् अविस्रंसाय । (८।२५)

इहवद् वामदेव्यं भवति । (८।२६)

एतेन वै वामदेवो ऽन्नस्य पुरोधाम् अगच्छद् अन्नं वै ब्रह्मणः पुरोधा अन्नस्यावरुद्ध्यै । (८।२७)

गायत्रीषु स्तुवन्ति प्रतिष्ठायै ब्रह्मवर्चसाय येनैव प्राणेन प्रयन्ति तम् अभ्युद्यन्ति । (८।२८)

मरुत्वत्यो गायत्र्यो भवन्ति तद् उ त्रैष्टुभाद् रूपान् न यन्ति स्तोमः ॥ (८।२९)

यातयामान्य् अन्यानि छन्दांस्य् अयातयामा गायत्री तस्माद् गायत्रीषु स्तुवन्ति । (९।१)

सुरूप कृत्नुम् ऊतय इत्य् अभ्यारम्भेण षट्पदाः षष्ठस्याह्नो रूपं तेन षष्ठम् अहर् आरभन्ते सन्तत्यै । (९।२)

उभे यद् इन्द्र रोदसी इति षट्पदाः षष्ठस्याह्नो रूपं तेन षष्ठम् अहर् आरभन्ते सन्तत्यै । (९।३)

रेवतीषु वारवन्तीयं पृष्ठं भवति । (९।४)

अपां वा एष रसो यद् रेवत्यो रेवतीनां रसो यद् वारवन्तीयं सरसा एव तद् रेवतीः प्रयुङ्क्ते यद् वारवन्तीयेन पृष्ठेन स्तुवते । (९।५)

रेवद् वा एतद् रैवत्यं यद् वारवन्तीयम् अस्य रेवान् रेवात्या जायते । (९।६)

रेवान् भवति य एवं वेद । (९।७)

केशिने वा एतद् दाल्भ्याय सामाविरभवत् तद् एनम् अब्रवीद् अगातारो मा गायन्ति मा मयोद्गासिषुर् इति कथं त आगा भगव इत्य् अब्रवीद् आगेयम् एवास्म्य् आगायन्न् इव गायेत् प्रतिष्ठायै तद् अलम्मं पारिजानतं पश्चादक्षं शयानम् एताम् आगां गायन्तम् अजानात् तम् अब्रवीत् पुरस् त्वा दधा इति तम् अब्रुवन् को न्व् अयं कस्मा अलम् इत्य् अलं नु वै मह्यम् इति तद् अलम्मस्यालम्मत्वम् । (९।८)

इहेहेति गायेत् प्रतिष्ठायै । (९।९)

ऋषभो रैवतो भवति । (९।१०)

पशवो वै रैवत्यः पशुष्व् एव तन् मिथुनम् अप्यर्जति प्रजात्यै न ह वा अनृषभाः पशवः प्रजायन्ते । (९।११)

श्येनो भवति । (९।१२)

श्येनो ह वै पूर्वप्रेतानि वयांस्य् आप्नोति पूर्वप्रेतानीव वै पूर्वाण्य् अहानि तेषाम् आप्त्यै श्येनः क्रियते । (९।१३)

श्येनो वा एतद् अहः संपारयितुम् अर्हति स हि वयसाम् आशिष्ठस् तस्यानपहननाय सम्पारणायैतत् क्रियते ऽन्तो हि षष्ठं चाहः सप्तमं च । (९।१४)

ब्रह्मवादिनो वदन्ति यद् बृहद् आयतनानि पृष्ठान्य् अथैते द्वे गायत्र्यौ द्वे जगत्यौ क्व तर्हि बृहत्यो भवन्तीति । (९।१५)

ये द्वे जगत्योः पदे ते गायत्र्या उपसंपद्येते तत् सर्वा बृहत्यो भवन्त्य् आयतने पृष्ठानि यातयत्यायतनवान् भवति । (९।१६)

षट्पदासु स्तुवन्ति षड्रात्रस्य धृत्यै । (९।१७)

सप्तपदया यजति सप्तमस्याह्नः सन्तत्यै स्तोमः ॥ (९।१८)

परिस्वानो गिरिष्ठा इति परिवत्यो गायत्र्यो भवन्ति सर्वस्य पर्याप्त्यै । (१०।१)

ससुन्वेयो वसूनाम् इति पशवो वै वसु पशूनाम् अवरुद्ध्यै । (१०।२)

तं वस्सखायो मदाय इति वालखिल्याः । (१०।३)

वालखिल्याव् एतौ तृचौ षष्ठे चाहनि सप्तमे च । (१०।४)

यद् एतौ वालखिल्यौ तृचौ भवतो ऽह्नोर् एव व्यतिषङ्गायाव्यतिस्रंसाय सन्तत्यै । (१०।५)

सोमाः पवन्त इन्दव इत्य् अनुष्टुभो निभसदो भवन्ति प्रतिष्ठायै । (१०।६)

अया पवा पवस्वैना वसूनि इति त्रिष्टुभस् सत्यो जगत्यो रूपेण तस्माज्जगतीनां लोके क्रियन्ते । (१०।७)

गायत्रं भवति यद् एव गायत्रस्य ब्राह्मणम् । (१०।८)

वैदन्वतानि भवन्ति । (१०।९)

विदन्वान् वै भार्गव इन्द्रस्य प्रत्यहंस् तं शुग् आर्छत् स तपो ऽतप्यत स एतानि वैदन्वतान्य् अपश्यत् तैः शुचम् अपाहतापशुचं हते वैदन्वतैस् तुष्टुवानः । (१०।१०)

भरद्वाजस्य लोमत भवति । (१०।११)

पशवो वै लोम पशूनाम् अवरुद्ध्यै । (१०।१२)

तद् उ दीर्घम् इत्य् आहुर् आयुर् वै दीर्घम् आयुषो ऽवरुद्ध्यै । (१०।१३)

कार्णश्रवसं भवति शृण्वन्ति तुष्टुवानम् । (१०।१४)

कर्णश्रवा वा एतद् आङ्गिरसः पशुकामः सामापश्यत् तेन सहस्रं पशून् असृजत यद् एतत् साम भवति पशूनां पुष्ट्यै । (१०।१५)

गौरीवितं भवति गौरीवितस्य ब्राह्मणम् । (१०।१६)

मधुश्च्युन्निधनं भवति । (१०।१७)

परमस्यान्नाद्यस्यावरुद्ध्यै परमं वा एतद् अन्नाद्यं यन् मधु । (१०।१८)

प्रजापतेर् वा एतौ स्तनौ यद् घृतश्च्युन्निधनं च मधुश्च्युन्निधनं च यज्ञो वै प्रजापतिस् तम् एताभ्यां दुग्धे यं कामं कामयते तं दुग्धे । (१०।१९)

क्रौञ्चे भवतः । (१०।२०)

श्नौष्टं भवति । (१०।२१)

श्नुष्टिर् वा एतेनाङ्गिरसो ऽञ्जसा स्वर्गं लोकम् अपश्यत् स्वर्गस्य लोकस्यानुख्यात्यै स्वर्गात् लोकान्न च्यवते तुष्टुवानः । (१०।२२)

अग्नेर् वा एतद् वैश्वानरं साम दीदिहीति निधनम् उपयन्ति दीदा एव ह्य् अग्निर् वैश्वानरः । (१०।२३)

निधनान्ताः पवमाना भवन्त्य् अह्नो धृत्यै स्तोमः ॥ (१०।२४)

ब्रह्मवादिनो वदन्ति प्रायणतो द्विपदाः कार्या उदयनता३ इति । (११।१)

उदयनत एव कार्याः पुरुषो वै द्विपदाः प्रतिष्ठायै । (११।२)

वाचा वै सर्वं यज्ञं तन्वते तस्मात् सर्वां वाचं पुरुषो वदति सर्वा ह्य् अस्मिन् संस्तुता प्रतितिष्ठति । (११।३)

गूर्दो भवति । (११।४)

गोपायनानां वै सत्त्रम् आसीनानां किरातकुल्याव् असुरमाये अन्तःपरिध्य् असून् प्राकिरतां ते अग्रे त्वन् नो अन्तम इत्य् अग्निम् उपासीदंस् तेनासून् अस्पृण्वंस् तद् वाव ते तर्ह्य् अकामयन्त कामसनि साम गूर्दः कामम् एवैतेनावरुन्धे । (११।५)

गोतमस्य भन्द्र भवति । (११।६)

आशिषम् एवास्मा एतेनाशास्ते साम हि सत्याशीः । (११।७)

एतेन वै गोतमो जेमानं महिमानम् अगच्छत् तस्माद् ये च पराञ्चो गोतमाद् ये चार्वाञ्चस् त उभये गोतमा ऋषयो ब्रुवते । (११।८)

उद्वंशपुत्रा भवति । (११।९)

यद् वा उद्वंशीयं तद् उद्वंशपुत्रः । (११।१०)

अर्धेडाम् अतिस्वरति । (११।११)

तस्माद् ऊधर्धारा अति चरन्तीडायाम् अन्ततः पशुषु प्रतितिष्ठति । (११।१२)

कॢप्त उपरिष्टाद् ऋक् साम च विमुच्येते अभ्य् उ स्वरेण सप्तमम् अहः स्वरति सन्तत्यै । (११।१३)

ऊहुषीव वा एतर्हि वाग् यदा षडहः संतिष्ठते न बहु वदेन् नान्यं पृच्छेन् नान्यस्मै प्रब्रूयात् । (११।१४)

मधु वाशयेद् घृतं वा यथेहुषो बहं प्रत्यनक्ति तथा तत् । (११।१५)

त्रयस्त्रिंश एव स्तोमो भवति प्रतिष्ठायै देवतासु वा एष प्रतिष्ठितः ॥ (११।१६)