इमे वै लोका गायत्रं त्र्यावृद् गेयं त्रयो हीमे लोका यत् त्र्यावृद् गायत्य् एभिर् एवैनं लोकैः संमिमीते । (१।१)

द्विर् अवनर्देद्धिङ्कुर्यात् तृतीयम् । (१।२)

यत् त्रिर् अवनर्दत्य् अति तद् गायत्रं रेचयति । (१।३)

यो वै गायत्रेणाप्रतिहृतेनोद्गायत्य् अप्रतिष्ठानो भवति हिङ्कारो वै गायत्रस्य प्रतिहारः । (१।४)

स मनसा ध्येयः प्रतिहृतेन गायत्रेणोद्गायति प्रतितिष्ठति । (१।५)

यो वा एभ्यो लोकेभ्यो गायत्रं गायति नैभ्यो लोकेभ्य आवृश्च्यत इम एनं लोका ऊर्जाभिसंवसते । (१।६)

मन्द्रम् इवाग्र आददीताथ तारतरम् अथ तारतमं तद् एभ्यो लोकेभ्यो ऽगासीत् । (१।७)

अनिरुक्तं गेयम् एतद् वै गायत्रस्य क्रूरं यन् निरुक्तं यद् अनिरुक्तं गायति क्रूरम् एवास्य परिवृणक्ति । (१।८)

प्राणो गायत्रं न व्यवान्यात् प्राणस्याविच्छेदाय यदि व्यवानिति प्रमायुको भवति यदि न व्यवानिति सर्वम् आयुर् एति । (१।९)

यदि व्यवान्यान् मध्य ऋचो व्यवान्यात् प्राणो वै गायत्रं प्राणः स्वरः प्राणम् एव तन् मध्यत आत्मन् दधाति स सर्वम् आयुर् एति । (१।१०)

इडां पशुकामाय निधनं कुर्यात् स्वः स्वर्गकामाय यशो ब्रह्मवर्चसकामायायुर् आमयाविने हंसीत्य् अभिचरते । (१।११)

एते वै गायत्रस्य दोहाः । (१।१२)

ब्रह्मवर्चसी पशुमान् भवति य एवं वेद ॥ (१।१३)

प्रजापतिर् देवेभ्य आत्मानं यज्ञं कृत्वा प्रायच्छत् ते ऽन्योन्यस्मा अग्राय नातिष्ठन्त तान् अब्रवीद् आजिम् अस्मिन्न् इतेति त आजिम् आयन् यद् आजिम् आयंस् तद् आज्यानाम् आज्यत्वम् । (२।१)

स इन्द्रो ऽवेद् अग्निर् वा इदम् अग्र उज्जेष्यतीति सो ऽब्रवीद् यतरो नाव् इदम् अग्र उज्जयत् तन् नौ सहेति सो ऽग्निर् अग्र उदजयद् अथ मित्रावरुणाव् अथेन्द्रो ऽथैषैका होत्रानुज्जितासीत् स इन्द्रो ऽग्निम् अब्रवीद् यत् सहावोचावही यन् नौ तद् इति सैषैन्द्राग्न्य् अध्यर्धम् अग्ने स्तोत्रम् अध्यर्धम् इन्द्रस्य । (२।२)

चत्वारि सन्ति षड् देवत्यानि । (२।३)

षड्धा विहितो यज्ञो यावान् यज्ञस् तम् एवारभते । (२।४)

सर्वाणि स्वाराण्य् आज्यानि तज् जामि नानादेवत्यैः स्तुवन्त्य् अजामितायै । (२।५)

ग्राम्येभ्यो वा एतत् पशुभ्यः स्तुवन्ति यद् आज्यैः पुनरभ्यावर्तं स्तुवन्ति तस्मात् पराञ्चः प्राज्यन्ते प्रत्यञ्चः प्रजायन्ते तस्माद् उ प्रेत्य पुनर् आयन्ति ॥ (२।६)

एतावता वाव माध्यन्दिनं सवनं पुपुवे । (३।१)

त्रिभिश् च छन्दोभिः पञ्चभिश् च सामभिः । (३।२)

यन् माध्यन्दिनेन पवमानेन स्तुवन्ति माध्यन्दिनम् एव तत् सवनं पावयन्ति । (३।३)

एतावन्ति वाव सर्वाणि सामानि यावन्ति माध्यन्दिने पवमाने । (३।४)

गायत्रं निधनवद् अनिधनम् ऐडम् । (३।५)

यन् माध्यन्दिनेन पवमानेन स्तुवन्ति सर्वैर् एव तत् सामभिः स्तुवन्ति । (३।६)

आत्मा वै यज्ञस्य पवमानो मुखं गायत्री प्राणो गायत्रं यद् गायत्र्यां गायत्रेण स्तुवन्ति मुखत एव तत् प्राणान् दधति । (३।७)

प्राणापाना वा एतानि छन्दांसि प्राणो गायत्री व्यानो बृहत्य् अपानस् त्रिष्टुब् यद् एतैश् छन्दोभिः स्तुवन्ति प्राणापानानाम् अविच्छेदाय । (३।८)

इमे वै लोका एतानि छन्दांस्य् अयम् एव गायत्र्य् अयं मध्यमो बृहत्य् असाव् उत्तमस् त्रिष्टुब् यद् एतश् छन्दोभिः संहितैः स्तुवन्त्य् एषां लोकानाम् अविच्छेदाय । (३।९)

यद् अन्यच् छन्दो ऽन्तरा व्यवेयाद् इमांल् लोकान् विच्छिन्द्यात् । (३।१०)

गायत्रेण स्तुत्वा निधनवता स्तुवन्तीयं वै गायत्र्य् अस्याम् एव तद् आयतनं क्रियते । (३।११)

यद् अनिधनेनाग्रे स्तुयुर् अनायतनो यजमानः स्यात् । (३।१२)

निधनवता स्तुवन्ति वीर्यं वै गायत्री वीर्यं निधनं वीर्येणैव तद् वीर्यं समर्धयति । (३।१३)

ऐडेन बृहतीम् आरभन्ते । (३।१४)

पशवो वा इडा पशवो बृहती पशुष्व् एव तत् पशून् दधाति । (३।१५)

बृहत्यां भूयिष्ठानि सामानि भवन्ति । (३।१६)

तत्रापि त्रिणिधनम् । (३।१७)

अबलिष्ठ इव वा अयं मध्यमि लोकस् तस्यैव तद् आयतनं क्रियते । (३।१८)

त्रिणिधनं भवति त्रीणि सवनानां छिद्राणि तानि तेनापिधीयन्ते । (३।१९)

त्रिणिधनं भवति त्रय इमे लोका एष्व् एव लोकेषु प्रतितिष्ठति । (३।२०)

त्रिणिधनं भवत्य् एतेन वै माध्यन्दिनं सवनं प्रतिष्ठितं यत् त्रिणिधनं यत् त्रिणिधनं न स्याद् अप्रतिष्ठितं माध्यन्दिनं सवनं स्यात् । (३।२१)

द्व्यक्षराणि निधनानि भवन्ति द्विपाद् यजमानो यजमानम् एव यज्ञे पशुषु प्रतिष्ठापयति । (३।२२)

अनिधनम् अन्ततो भवति स्वर्गस्य लोकस्यानतिपादाय । (३।२३)

यन् निधनवत् स्याद् यजमानं स्वर्गाल् लोकान् निर्हन्यात् । (३।२४)

स्वारं भवति । (३।२५)

स्वरेण वै देवेभ्यो ऽन्ततो ऽन्नाद्यं प्रदीयते स्वरेणैव तद् देवेभ्यो ऽन्ततो ऽन्नाद्यं प्रयच्छति । (३।२६)

गायत्रं पुरस्ताद् भवति स्वारम् अन्ततः । (३।२७)

प्राणो वै गायत्रं प्राणः स्वरः प्राणान् एवतद् उभयतो दधाति तस्माद् उभयतः प्राणाः पशवः । (३।२८)

यद् गायत्रं पुरस्ताद् भवति स्वारम् अन्ततः प्राणैर् एव प्रैत्य् अपाने प्रतितिष्ठति ॥ (३।२९)

एतद् वै यज्ञस्य स्वर्ग्यं यन् माध्यन्दिनं सवनं माध्यन्दिनस्य पवमानः पवमानस्य बृहती यद् बृहत्याः स्तोत्रे दक्षिणा दीयन्ते स्वर्गस्यैव तल् लोकस्यायतने दीयन्ते । (४।१)

देवा वै छन्दांस्यब्रुवन् युष्माभिः स्वर्ग्यं लोकम् अयामेति ते गायत्रीं प्रायुञ्जत तया न व्याप्नुवंस् त्रिष्टुभं प्रायुञ्जत तया न व्याप्नुवञ् जगतीं प्रायुञ्जत तया न व्याप्नुवन्न् अनुष्टुभं प्रायुञ्जत तयाल्पकादि न व्याप्नुवंस् त आसां दिशां रसान् प्रबृह्य चत्वार्य् अक्षराण्य् उपादधुः सा बृहत्य् अभवत् तयेमांल् लोकान् व्याप्नुवन् । (४।२)

बृहती मर्या ययेमांल् लोकान् व्यापामेति तद् बृहत्या बृहत्त्वम् । (४।३)

पशून् वा अस्यान्तान् उपादधुः पशवो वै बृहती यद् बृहत्याः स्तोत्रे दक्षिणा दीयन्ते स्व एव तद् आयतने दीयन्ते । (४।४)

यन् न्व् इत्य् आहुर् अन्यानि छन्दांसि वर्षीयांसि कस्माद् बृहत्य् उच्यत एषा हीमांल् लोकान् व्याप्नोन् नान्यच्छन्दः किंचन यानि सप्त चतुरुत्तराणि छन्दांसि तानि बृहतीम् अभिसंपद्यन्ते तस्माद् बृहत्य् उच्यते । (४।५)

यन् न्व् इत्य् आहुर् गायत्रं प्रातःसवनं त्रैष्टुभं माध्यन्दिनं सवनं जागतं तृतीयसवनं कस्माद् बृहत्या मध्यन्दिने स्तुवन्तीति । (४।६)

बहिष्पवमानेन वै देवा आदित्यं स्वर्गं लोकम् अहरन् स नाध्रियत तं बृहत्या मध्यन्दिने ऽस्तभ्नुवंस् तस्माद् बृहत्या मध्यन्दिनं स्तुवन्त्य् आदित्यं ह्य् एषा मध्यन्दिने दाधार । (४।७)

यैर् उ कैश्च छन्दोभिर् मध्यन्दिने स्तुवन्ति तानि त्रिष्टुभम् अभिसंपद्यन्ते तस्मात् त्रिष्टुभो नयन्ति माध्यन्दिनात् सवनात् ॥ (४।८)

प्रजापतिर् अकामयत बहु स्यां प्रजायेयेति स शोचन्न् अमहीयमानो ऽतिष्ठत् स एतद् आमहीयवम् अपश्यत् तेनेमाः प्रजा असृजत ताः सृष्टा अमहीयन्त यद् अमहीयन्त तस्माद् आमहीयवम् । (५।१)

ता अस्मात् सृष्टा अपाक्रामंस् तासां दिवि सद् भूम्य् आदद इति प्राणान् आदत्त ता एनं प्राणेष्व् आत्तेषु पुनर् उपावर्तन्त ताभ्य उग्रं शर्म महि श्रव इति पुनः प्राणान् प्रायच्छत् ता अस्माद् उद् एवायोधंस् तासां स्तौष इति मन्यून् अवाशृणात् ततो वै तस्मै ताः श्रैष्ठ्यायातिष्ठन्त । (५।२)

तिष्ठन्ते ऽस्मै समानाः श्रैष्ठ्याय य एवं वेद । (५।३)

प्रजानां च वा एषा सृष्टिः पापवसीयश् च विधृतिर् यद् आमहीयवम् । (५।४)

विधृतिः पापवसीयसो भवति य एवं वेद । (५।५)

देवा वै यशस्कामाः सत्त्रम् आसताग्निर् इन्द्रो वायुर् मखस् ते ऽब्रुवन् यन् नो यश ऋच्छात् तन् नः सहासद् इति तेषा मखं यश आर्छत् तद् आदायापाक्रामत् तद् अस्य प्रासहादित्सन्त तं पर्ययतन्त स्वधनुः प्रतिष्ठाभ्यातिष्ठत् तस्य धनुरार्त्निर् ऊर्ध्वा पतित्वा शिरो ऽछिनत् स प्रवर्ग्यो ऽभवद् यज्ञो वै मखो यत् प्रवर्ग्यं प्रवृञ्जन्ति यज्ञस्यैव तच्छिरः प्रतिदधति । (५।६)

तद् देवा यशो व्यभजन्त तस्याग्नी रौरवं प्राबृहत । (५।७)

तद् वै स पशुवीर्यं प्राबृहत पशवो वै रौरवम् । (५।८)

पशुमान् भवति य एवं वेद । (५।९)

अग्निर् वै रूरस् तस्यैतद् रौरवम् । (५।१०)

असुरा वै देवान् पर्ययतन्त तत एताव् अग्नी रूरौ विष्वञ्चौ स्तोभाव् अपश्यत् ताभ्याम् एनान् प्रत्यौषत् ते प्रत्युष्यमाणा अरवन्त यद् अरवन्त तस्माद् रौरवम् । (५।११)

अथेन्द्रो यौधाजयं प्राबृहत तद् वै स वज्रं प्राबृहत वज्रो वै यौधाजयम् । (५।१२)

वज्रं भ्रातृव्याय प्रहरति य एवं वेद । (५।१३)

इन्द्रो वै युधाजित् तस्यैतद् यौधाजयम् । (५।१४)

युधा मर्या अजैष्मेति तस्माद् यौधाजयम् । (५।१५)

अथ वायुर् औशनं प्राबृहत । (५।१६)

तद् वै स प्राण्वीर्यं प्राबृहत प्राणा वा औशनम् । (५।१७)

सर्वम् आयुर् एति य एवं वेद । (५।१८)

वायुर् वा उशनंस् तस्यैतद् औशनम् । (५।१९)

उशना वै काव्यो ऽसुराणां पुरोहित आसीत् तं देवाः कामदुघाभिर् अपामन्त्रयन्त तस्मा एतान्य् औशनानि प्रायच्छन् कामदुघा वा औशनानि । (५।२०)

कामदुघा एनम् उपतिष्ठन्ते य एवं वेद ॥ (५।२१)

प्रजापतिर् अकामयत बहु स्यां प्रजायेयेति स तूष्णीं मनसाध्यायत् तस्य यन् मनस्य् आसीत् तद् बृहत् समभवत् । (६।१)

स आदधीत गर्भो वै मे ऽयम् अन्तर्हितस् तं वाचा प्रजनया इति । (६।२)

स वाचं व्यसृजत सा वाग् रथन्तरम् अन्वपद्यत । (६।३)

रथम् अर्याः क्षेप्लातारीद् इति तद् रथन्तरस्य रथन्तरत्वम् । (६।४)

ततो बृहद् अनुप्राजायत बृहन् मर्या इदं स ज्योग् अन्तरभूद् इति तद् बृहतो बृहत्त्वम् । (६।५)

यथा वै पुत्रो ज्येष्ठ एवं बृहत् प्रजापतेः । (६।६)

ज्येष्ठब्राह्मणं वा एतत् । (६।७)

प्र ज्यैष्ठ्यम् आप्नोति य एवं वेद । (६।८)

यन् न्व् इत्य् आहुर् बृहत् पूर्वं प्रजापतौ समभवत् कस्माद् रथन्तरं पूर्वं योगम् आनश इति । (६।९)

बृहद् एव पूर्वं समभवद् रथन्तरं तु पूर्वं सृष्ट्यासृजत तस्मात् पूर्वं योगम् आनशे । (६।१०)

तयोः समानं निधनम् आसीत् तस्मिन् नातिष्ठेतां त आजिम् ऐतां तयोर् हस् इति बृहत् प्राणम् उदजयद् अस् इति रथन्तरम् अपानम् अभिसमवेष्टत । (६।११)

प्राणापानौ वै बृहद्रथन्तरे ज्योग् आमयाविन उभे कुर्याद् अपक्रान्तौ वा एतस्य प्राणापानौ यस्य ज्योग् आमयति प्राणापानाव् एवास्मिन् दधाति । (६।१२)

यन् न्व् इत्य् आहुर् उभे बृहद्रथन्तरे बहिर्णिधने कस्माद् बृहद् बहिर्णिधनानि भजते ऽन्तर्णिधनानि रथन्तरम् इति । (६।१३)

प्राणो बृहत् तस्माद् बहिर्णिधनानि भजते बहिर् हि प्राणो ऽपानो रथन्तरं तस्माद् अन्तर्णिधनानि भजते ऽन्तर् ह्य् अपानः । (६।१४)

महावृक्षौ वै बृहद्रथन्तरे निधनेन समर्प्ये । (६।१५)

यद् वै महावृक्षौ समृच्छेते बहु तत्र विभग्नं प्रभग्नं शेते । (६।१६)

ऐरं वै बृहद् ऐडं रथन्तरं मनो वै बृहद् वाग् रथन्तरं साम वै बृहद् ऋग् रथन्तरं प्राणो वै बृहद् अपानो रथन्तरम् असौ वै लोको बृहद् अयं रथन्तरम् एतानि मनसान्वीक्ष्योद्गायेत् कॢप्ताभ्याम् एवाभ्याम् उद्गायति ॥ (६।१७)

पशवो वै बृहद्रथन्तरे अष्टाक्षरेण प्रथमाया ऋचः प्रस्तौत्य् अष्टाशफांस् तत् पशून् अवरुन्धे । (७।१)

द्व्यक्षरेणोत्तरयोर् ऋचोः प्रस्तौति द्विपाद् यजमानो यजमानम् एव यज्ञे पशुषु प्रतिष्ठापयति । (७।२)

पञ्चाक्षरेण रथन्तरस्य प्रतिहरति पाङ्क्तांस् तत् पशून् अवरुन्धे । (७।३)

चतुरक्षरेण बृहतः प्रतिहरति चतुष्पदस् तत् पशून् अवरुन्धे । (७।४)

न वै बृहन् न रथन्तरम् एकं छन्दो ऽयच्छत् ततः ककुभाव् उत्तरे उपादधुस् तस्माद् बृहती प्रथमा ककुभाव् उत्तरे तस्माद् बृहद्रथन्तरे एकर्चेन कुर्वन्ति न हि ते एकं छन्दो ऽयच्छत् । (७।५)

नव बृहतो रोहान् रोहति नव प्राणाः प्राणान् एवावरुन्धे । (७।६)

त्रीन् प्रथमायां रोहति भूतं भवद् भविष्यत् तान् एवावरुन्धे त्रीन् मध्यमायां रोहत्य् आत्मानं प्रजां पशूंस् तान् एवावरुन्धे त्रीन् उत्तमायां रोहति त्रय इमे लोका एष्व् एव लोकेषु प्रतितिष्ठति । (७।७)

सर्वान् कामान् अवरुन्धे य एवं विद्वान् बृहतो रोहान् रोहति । (७।८)

वज्रेण वा एतत् प्रस्तोतोद्गातारम् अभिप्रवर्तयति यद् रथन्तरं प्रस्तौति समुद्रम् अन्तर्धायोद्गायेद् वाग् इत्य् आदेयं वाग् वै समुद्रः समुद्रम् एवान्तर्दधात्य् अहिंसायै । (७।९)

बलवद् गेयं वज्रम् एवं प्रवृत्तं प्रत्युद्गृह्णाति । (७।१०)

बल्वला कुर्वता गेयम् अभिलोभयतेव वज्रम् एवाभिलोभयति । (७।११)

क्षिप्रं गेयं स्वर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै । (७।१२)

देवरथो वै रथन्तरम् अक्षरेणाक्षरेण प्रतिष्ठापयतोद्गेयम् अरेणारेण हि रथः प्रतितिष्ठति । (७।१३)

यो वै देवरथम् अनन्वालभ्यातिष्ठत्य् अवास्मात् पद्यत इयं वै देवरथ इमाम् आलभ्योद्गायेन् नास्माद् अवपद्यते । (७।१४)

ईश्वरं वै रथन्तरम् उद्गातुश् चक्षुः प्रमथितोः प्रस्तूयमाने संमीलेत् स्वर्दृशं प्रतिवीक्षेत नैनं चक्षुर् जहाति । (७।१५)

प्रजननं वै रथन्तरं यत् तस्थुष इत्य् आहास्थायुकोद्गातुर् वाग् भवत्य् अपि प्रजननं हन्त्य् अस्थुष इति वक्तव्यं सुस्थुष इति वा स्थायुकोद्गातुर् वाग् भवति न प्रजननम् अपि हन्ति । (७।१६)

पृष्ठानि वा असृज्यन्त तैर् देवाः स्वर्गं लोकम् आयंस् तेषां रथन्तरं महिम्ना नाशक्नोद् उत्पतत् । (७।१७)

तस्य वशिष्ठो महिम्नो विनिधाय तेन स्तुत्वा स्वर्गं लोकम् ऐत् तान् संभृत्योद्गायेत् । (७।१८)

यस् ते गोषु महिमा यस् ते अप्सु रथे वा ते स्तनयित्नौ य उ ते यस् ते अग्नौ महिमा तेन संभव रथन्तर द्रविणवन् न एधि ॥ (७।१९)

अपो वा ऋत्व्यम् आर्छत् तासां वायुः पृष्ठे व्यवर्तत ततो वसु वामं समभवत् तस्मिन् मित्रावरुणौ पर्यपश्यतां ताव् अब्रूतां वामं मर्या इदं देवेष्व् आजानीति तस्माद् वामदेव्यम् । (८।१)

तत् परिगृह्णन्ताव् अब्रूताम् इदम् अविदावेदं नौ माभ्यर्तिढ्वम् इति तत् प्रजापतिर् अब्रवीन् मद् वा एतद्ध्य् अजनि मम वा एतद् इति तद् अग्निर् अब्रवीन् मां वा एतद् अन्नम् अजनि मम वा एतद् इति तद् इन्द्रो ऽब्रवीच्छ्रेष्ठस्था वा एतद् अहं वः श्रेष्ठो ऽस्मि मम वा एतद् इति तद् विश्वे देवा अब्रुवन्न् अस्मद्देवत्यं वा एतद् यद् अद्भ्यो ऽधि समभूद् अस्माकं वा एतद् इति तत् प्रजापतिर् अब्रवीत् सर्वेषां न इदम् अस्तु सर्व इदम् उपजीवामेति तत् पृष्ठेषु न्यदधुः सर्वदेवत्यं वै वामदेव्यम् । (८।२)

यत् कवतीषु तेन प्राजापत्यं को हि प्रजापतिर् यद् अनिरुक्तासु तेन प्राजापत्यम् अनिरुक्तो हि प्रजापतिः । (८।३)

यद् गायत्रीषु तेनाग्नेयं गायत्रच्छन्दा ह्य् अग्निः । (८।४)

यत् पृष्ठेषु न्यददधुस् तेनैन्द्रं सर्वाणि हि पृष्ठानीन्द्रस्य निष्कैवल्यानि । (८।५)

यन् मैत्रावरुणो ऽनुशंसति तेन मैत्रावरुणम् । (८।६)

यद् बहुदेवत्यम् उत्तमं पदं तेन वैश्वदेवं सर्वेष्व् एव रूपेषु प्रतितिष्ठति । (८।७)

प्रजापतिर् वा एतां गायत्रीं योनिम् अपश्यत् स आदीधीतास्माद् योनेः पृष्ठानि सृजा इति । (८।८)

स रथन्तरम् असृजत तद् रथस्य घोषो ऽन्वसृज्यत । (८।९)

स बृहद् असृजत तत् स्तनयित्नोर् घोषो ऽन्वसृज्यत स वैरूपम् असृजत तद् वा तस्य घोषो ऽन्वसृज्यत । (८।१०)

स वैरूपम् असृजत तद् अग्नेर् घोषो ऽन्वसृज्यत । (८।११)

स शक्वरीर् असृजत तद् अपां घोषो ऽन्वसृज्यत । (८।१२)

स रेवतीर् असृजत तद् गवां घोषो ऽन्वसृज्यत । (८।१३)

एतैर् वा एतानि सह घोषैर् असृज्यन्त । (८।१४)

सर्वे ऽस्मिन् घोषाः सर्वाः पुण्या वाचो वदन्ति य एवं वेद ॥ (८।१५)

पिता वै वामदेव्यं पुत्राः पृष्ठानि । (९।१)

एतस्माद् वा एतानि योनेर् असृज्यन्त । (९।२)

तस्मात् पृष्ठानां स्तोत्रं वामदेव्येनानुष्टुवन्ति शान्त्यै । (९।३)

यद्धि पुत्रो ऽशान्तं चरति पिता तच्छमयति । (९।४)

अयं वै लोको मध्यमो वामदेव्यम् एतस्माद् वा इमौ लोकौ विष्वञ्चाव् असृज्येतां बृहच् च रथन्तरं च । (९।५)

यद् रथन्तरेण स्तुवन्ति ये रथन्तराः पशवो ऽन्तरीक्षं त उपश्रयन्ति यद् बृहता स्तुवन्ति ये बार्हताः पशवो ऽन्तरीक्षं त उपश्रयन्ति ते वामदेव्यस्य स्तोत्रेणावरुद्धाः । (९।६)

ध्रुव आसीनो वामदेव्येनोद्गायेत् पशूनाम् उपवृत्यै । (९।७)

उपैनं पशव आवर्तन्ते य एवं वेद । (९।८)

अन्तरिक्षं वै वामदेव्यम् अधून्वतेवोद्गेयम् अधूतम् इवान्तरिक्षं पशवो वै वामदेव्यम् अहिंसतेवोद्गेयं पशूनाम् अहिंसायै । (९।९)

कथम् इव वामदेव्यं गेयम् इत्य् आहुः । (९।१०)

यथाङ्कुली पुत्रान् संदश्यासंभिन्दन्ती हरति यथा वातो ऽप्सु शनैर् वाति । (९।११)

स्वधूर् वामदेव्यं गेयम् । (९।१२)

यो वै स्वधूर् वामदेव्यं गायति स्वधूर् भवति । (९।१३)

यात्य् अस्यान्यो नियानेन नान्यस्य नियानेन याति । (९।१४)

न बृहतो न रथन्तरस्यानुरूपं गेयं स्वेनैवायतनेन गेयम् आयतनवान् भवति । (९।१५)

देवा वै पशून् व्यभजन्त ते रुद्रम् अन्तरायंस् तान् वामदेव्यस्य स्तोत्र उपेक्षते । (९।१६)

अनिरुक्तं गेयम् । (९।१७)

यन् निराह रुद्राय पशून् अपिदधाति रुद्रस् तां समां पशून् धातुको भवति । (९।१८)

रेवतीषु वामदेव्येन पशुकामः स्तुवीत । (९।१९)

आपो वै रेवत्यः पशवो वामदेव्यम् अद्भ्य एवास्मै पशून् प्रजनयति । (९।२०)

अनवर्तिः पशुतो भवति प्रजा स्वस्य मीलितेव भवति । (९।२१)

कवतीभ्यो ह्य् एति प्रजापतेः ॥ (९।२२)

इमौ वै लोकौ सहास्तां तौ वियन्ताव् अब्रूतां विवाहं विवहावहै सह नाव् अस्त्व् इति । (१०।१)

तयोर् अयम् अमुष्मै श्यैतं प्रायच्छन् नौधसम् असाव् अस्मै । (१०।२)

तत एनयोर् निधने विपर्यक्रामतां देवविवाहो वै श्यैतनौधसे । (१०।३)

प्रवसीयांसं विवाहम् आप्नोति य एवं वेद । (१०।४)

इतो वा इमे लोका ऊर्ध्वाः कल्पमाना यन्त्य् अमुतो ऽर्वाञ्चः कल्पमाना आयन्ति । (१०।५)

यद् रथन्तरेण स्तुवन्तीमं लोकं तेन युनक्त्य् अन्तरिक्षं वामदेव्येन नौधसेनामुं यद् बृहता स्तुवन्त्य् अमुं लोकं तेन युनक्त्य् अन्तरिक्षं वामदेव्येन श्यैतेनेमम् । (१०।६)

कॢप्तान् इमाल् लोकान् उपास्ते य एवं वेद । (१०।७)

बृहद्रथन्तरे वै श्यैतनौधसे यद् रथन्तराय नौधसं प्रति प्रयुञ्जन्ति बृहद् एवास्मै तत् प्रति प्रयुञ्जन्ति बृहद्ध्य् एतत् परोक्षं यन् नौधसं यद् बृहते श्यैतं प्रति प्रयुञ्जन्ति रथन्तरम् एवास्मै तत् प्रति प्रयुञ्जन्ति रथन्तरं ह्य् एतत् परोक्षं यच्छ्यैतम् । (१०।८)

उभभ्यां बृहद्रथन्तराभ्यां स्तुते य एवं वेद । (१०।९)

देवा वै ब्रह्म व्यभजन्त तां नोधाः काक्षीवत आगच्छत् ते ऽब्रुवन्न् ऋषिर् न आगंस्तस्मै ब्रह्म ददामेति तस्मा एतत् साम प्रायच्छंस् तस्मान् नौधसं ब्रह्म वै नौधसम् । (१०।१०)

ब्रह्मवर्चसकाम एतेन स्तुवीत ब्रह्मवर्चसी भवति । (१०।११)

अथैतच्छ्यैतम् । (१०।१२)

प्रजापतिः पशून् असृजत ते ऽस्मात् सृष्टा अपाक्रामंस् तान् एतेन साम्नाभिव्याहरत् ते ऽस्मा अतिष्ठन्त ते शेत्या अभवन् यच्छेत्या अभवंस् तस्माच्छ्यैतं पशवो वै श्यैतम् । (१०।१३)

पशुकाम एतेन स्तुवीत पशुमान् भवति । (१०।१४)

प्रजापतिः प्रजा असृजत ताः सृष्टा अशोचंस् ताः श्यैतेन हुंमा इत्य् अभ्यजिघ्रत् ततो वै ताः समैधन्त समेधन्ते तां समां प्रजा यत्रैवं विद्वाञ्छ्यैतेनोद्गायति । (१०।१५)

एष वै यजमानस्य प्रजापतिर् यद् उद्गाता यच्छ्यैतेन हिङ्करोति प्रजापतिर् एव भूत्वा प्रजा अभिजिघ्रति । (१०।१६)

वसुनिधनं भवति पशवो वै वसु पशुष्व् एव प्रतितिष्ठति ॥ (१०।१७)