आष्कारणिधनं काण्वं वषट्कारणिधनम् अभिचरणीयस्य ब्रह्मसाम कुर्याद् अभिनिधनं माध्यन्दिने पवमाने । (१।१)

देवेषुर् वा एषा यद् वषट्कारो ऽभीति वा इन्द्रो वृत्राय वज्रं प्राहरद् अभीत्येवास्मै वज्रं प्रहृत्य देवेष्व् आ वषट्कारेण विध्यति । (१।२)

त्रैककुभं पशुकामाय ब्रह्मसाम कुर्यात् त्वम् अङ्ग प्रशंसिष इत्य् एतासु । (१।३)

इन्द्रो यतीन् सालावृकेभ्यः प्रायच्छत् तेषां त्रय उदशिष्यन्त रायोवाजो बृहद्गिरिः पृथुरश्मिस् ते ऽब्रुवन् को नः पुत्रान् भरिष्यन्तीत्य् अहम् इतीन्द्रो ऽब्रवीत् तांस् त्रिककुब् अधिनिधायाचरत् स एतत् सामापश्यद् यत् त्रिककुब् अपश्यत् तस्मात् त्रैककुभम् । (१।४)

स आत्मानम् एव पुनर् उपाधावत् त्वम् अङ्ग प्रशंसिषो देवः शविष्ठ मर्त्यं न त्वद् अन्यो मघवन्न् अस्ति च मर्डितेन्द्र ब्रवीमि ते वच इति स एतेन च प्रगाथेनैतेन साम्ना सहस्रं पशून् असृजत तान् एभ्यः प्रायच्छत् ते प्रत्यतिष्ठन् । (१।५)

यः पशुकामः स्याद् यः प्रतिष्ठाकाम एतस्मिन् प्रगाथ एतेन साम्ना स्तुवीत प्र सहस्रं पशून् आप्नोति प्रतितिष्ठति । (१।६)

त्रिवीर्यं वा एतत् साम त्रीन्द्रियम् ऐन्द्र्य ऋच ऐन्द्रं सामैन्द्रेति निधनम् इन्द्रिय एव वीर्ये प्रतितिष्ठति । (१।७)

त्रैशोकं ज्योगामयाविने ब्रह्मसाम कुर्यात् । (१।८)

इमे वै लोकाः सहासंस् ते ऽशोचन्तंस्तेषाम् इन्द्र एतेन साम्ना शुचम् अपाहन् यत् त्रयाणां शोचताम् अपाहंस् तस्मात् त्रैशोकम् । (१।९)

यास्माद् अपाहन् सा पुंश्चलीं प्राविशद् याम् अन्तरिक्षात् सा क्लीबं याम् अमुष्मात् सैनस्विनम् । (१।१०)

तस्मात् तेषां नाशैतव्या य एषाम् आशामेति तस्मा एव शुचो ऽपभजते । (१।११)

शुचा वा एष विद्धो यस्य ज्योग् आमयति यत् त्रैशोकं ब्रह्मसाम भवति शुचम् एवास्माद् अपहन्ति । (१।१२)

दिवेति निधनम् उपयन्ति व्युष्टिर् वै दिवा व्य् एवास्मै वासयति ॥ (१।१३)

आष्कारणिधनं काण्वं प्रतिष्ठाकामाय ब्रह्मसाम कुर्यात् । (२।१)

कण्वो वा एतत् सामर्ते निधनम् अपश्यत् स न प्रत्यतिष्ठत् स वृषदंशस्याषिति क्षुवत उपाशृणोत् स तद् एव निधनम् अपश्यत् ततो वै स प्रत्यतिष्ठद् यद् एतत् साम भवति प्रतिष्ठित्यै । (२।२)

वसिष्ठस्य जनित्रं प्रजाकामाय ब्रह्मसाम कुर्यात् । (२।३)

वसिष्ठो वा एतत् पुत्रहतः सामापश्यत् स प्रजया पशुभिः प्राजायत यद् एतत् साम भवति प्रजात्यै । (२।४)

आथर्वणं लोककामाय ब्रह्मसाम कुर्यात् । (२।५)

अथर्वाणो वा एतल् लोकाकामाः सामापश्यंस् तेनामर्त्यं लोकम् अपश्यन् यद् एतत् साम भवति स्वर्गस्य लोकस्य प्रजात्यै । (२।६)

अभीवर्तं भ्रातृव्यवते ब्रह्मसाम कुर्यात् । (२।७)

अभीवर्तेन वै देवा असुरान् अभ्यवर्तन्त यद् अभीवर्तो ब्रह्मसाम भवति भ्रातृव्यस्याभिवृत्यै । (२।८)

श्रायन्तीयं यज्ञविभ्रष्टाय ब्रह्मसाम कुर्यात् । (२।९)

प्रजापतिर् उषसम् अध्यैत् स्वां दुहितरं तस्य रेतः परापतत् तद् अस्यां न्यषिच्यत तद् अश्रीणाद् इदं मे मा दुषद् इति तत् सद् अकरोत् पशून् एव । (२।१०)

यच्छ्रायन्तीयं ब्रह्मसाम भवति श्रीणाति चैवैनं सच् च करोति ॥ (२।११)

देवाश् च वा असुराश् चैषु लोकेष्व् अस्पर्धन्त ते देवाः प्रजापतिम् उपाधावंस् तेभ्य एतत् साम प्रायच्छद् एतेनैनान् कालयिष्यद्धम् इति तेनैनान् एभ्यो लोकेभ्यो ऽकालयन्त यद् अकालयन्त तस्मात् कालेयम् । (३।१)

एभ्यो वै लोकेभ्यो भ्रातृव्यं कालयते य एवं वेद । (३।२)

स्तोमो वै देवेषु तरो नामासीद् यज्ञो ऽसुरेषु विदद्वसुस् ते देवास् तरोभिर् वो विदद्वसुम् इति स्तोमेन यज्ञम् असुराणाम् आवृञ्जत । (३।३)

स्तोमेन यज्ञं भ्रातृव्यस्य वृङ्क्ते य एवं वेद । (३।४)

साध्या वै नाम देवा आसंस् ते ऽवच्छिद्य तृतीयसवनं माध्यन्दिनेन सवनेन सह स्वर्गं लोकम् आयंस् तद् देवाः लोकेयेन समतन्वन् यत् कालेयं भवति तृतीयसवनस्य संतत्यै । (३।५)

विदद्वसु वै तृतीयसवनं यत् तरोभिर् वो विदद्वसुम् इति प्रस्तौति तृतीयसवनम् एव तद् अभ्यतिवदति । (३।६)

सर्वाणि वै रूपाणि कालेयं यत् पदप्रस्तावं तेन राथन्तरं यद् बृहतो रोहान् रोहति तेन बार्हतं यत् स्तोभवान् प्रतिहारस् तेन बार्हतं यद् द्रवदिडं तेन राथन्तरं सर्वेष्व् एव रूपेषु प्रतितिष्ठति ॥ (३।७)

साध्या वै नाम देवा आसंस् ते सर्वेण यज्ञेन सह स्वर्गं लोकम् आयंस् ते देवाशीछन्दांस्य् अब्रुवन् सोमम् आहरतेति ते जगतीं प्राहिण्वन् सा त्रीण्य् अक्षराणि हित्वैकाक्षरा भूत्वागच्छत् त्रिष्टुभं प्राहिण्वन् सैकम् अक्षरं हित्वा त्र्यक्षरा भूत्वागच्छद् गायत्रीं प्राहिण्वंश् चतुरक्षराणि वै तर्हि छन्दांस्य् आसन् सा तानि चाक्षराणि हरन्त्य् आगच्छद् अष्टाक्षरा भूत्वा त्रीणि च सवनानि हस्ताभ्यां द्वे सवने दन्तैर् दंष्ट्वा तृतीयसवनं तस्माद् द्वे अंशुमती सवने धीतं तृतीयसवनं दन्तैर् हि तद् दंष्ट्वा धयन्त्य् अहरत् तस्य ये ह्रियमाणस्यांशवः परापतंस् ते पूतीका अभवन् यानि पुष्पाण्य् अवाशीयन्त तान्य् अर्जुनानि यत् प्राप्रोथत् ते प्रप्रोथास् तस्मात् तृतीयसवन आशिरम् अवनयन्ति यम् एव तं गावः सोमम् अदन्ति तस्य तं रसम् अवनयन्ति ससोमत्वाय । (४।१)

ते त्रिष्टुब् जगत्यै गायत्रीम् अब्रूताम् उप त्वायावेति साब्रवीत् किं मे ततः स्याद् इति यत् कामयस इत्य् अब्रूतां साब्रवीन् मम सर्वं प्रातःसवनम् अहम् उत्तरे सवने प्रणयानीति तस्माद् गायत्रं प्रातःसवनं गायत्र्य् उत्तरे सवने प्रणयति । (४।२)

तान् त्रिष्टुप् त्रिभिर् अक्षरैर् उपैत् सैकादशाक्षरा भूत्वा प्राजायत तां जगत्य् एकेनाक्षरेणोपैत् सा द्वादशाक्षरा भूत्वा प्राजायत । (४।३)

तस्माद् आहुर् गायत्री वाव सर्वाणि छन्दांसि गायत्री ह्य् एतान् पोषान् पुष्यन्त्य् ऐद् इति । (४।४)

इन्द्रस् तृतीयसवनाद् बीभत्समान उदक्रामत् तद् देवाः स्वादिष्ठयेति अस्वदयन् मदिष्ठयेति मद्वद् अकुर्वन् पवस्व सोम धारयेत्य् अपावयन्न् इन्द्राय पातवे सुत इति ततो वै तद् इन्द्र उपावर्तत यत् स्वादिष्ठया मदिष्ठयेति प्रस्तौति तृतीयसवनस्य सेन्द्रत्वाय । (४।५)

स्वादिष्ठा वै देवेषु पशव आसन् मदिष्ठा असुरेषु ते देवाः स्वादिष्ठया मदिष्ठयेति पशून् असुराणाम् अवृञ्जत । (४।६)

पशून् भ्रातृव्यस्य वृङ्क्ते य एवं वेद । (४।७)

तासु संहितम् । (४।८)

साध्या वै नाम देवा आसंस् ते ऽवच्छिद्य तृतीयसवनं माध्यन्दिनेन सवनेन सह स्वर्गं लोकम् आयंस् तद् देवाः संहितेन समदधुर् यत् समदधुस् तस्मात् संहितम् । (४।९)

कालेयं पुरस्ताद् भवति संहितम् उपरिष्टाद् एताभ्यां हि तृतीयसवनं संतायते । (४।१०)

सर्वाणि वै रूपाणि संहितं यत् पदप्रस्तावं तेन राथन्तरं यद् बृहतो रोहान् रोहति तेन बार्हतं यत् पदनिधनं तेन राथन्तरं सर्वेष्व् एव रूपेषु प्रतितिष्ठति ॥ (४।११)

उष्णिक्ककुभाव् एते भवतः । (५।१)

उष्णिक्ककुब्भ्यां वा इन्द्रो वृत्राय वज्रं प्राहरत् ककुभि पराक्रमतोष्णिहा प्राहरत् तस्मात् ककुभो मध्यमं पदं भूयिष्ठाक्षरं पराक्रमणं हि तद् अभिसमौहत् तस्माद् उष्णिह उत्तमं पदं भूयिष्ठाक्षरं पुरो गुरुर् इव हि वज्रः । (५।२)

वज्रं भ्रातृव्याय प्रहरति य एवं वेद । (५।३)

नासिके वा एते यज्ञस्य यद् उष्णिक्ककुभौ तस्मात् समानं छन्दः सती नाना यज्ञं वहतस् तस्मात् समानाया नासिकायाः सत्या नाना प्राणाव् उच्चरतः । (५।४)

प्राणा वा उष्णिक्ककुभौ तस्मात् ताभ्यां न वषट् कुर्वन्ति यद् वषट् कुर्युः प्राणान् अग्नौ प्रदध्युः । (५।५)

तासु सफं विफम् इव वै तृतीयसवनं तृतीयसवनस्य सफत्वायाथौष्कलम् एतेन वै प्रजापतिः पुष्कलान् पशून् असृजत तेषु रूपम् अदधाद् यद् एतत् साम भवति पशुष्व् एव रूपं दधाति । (५।६)

पुरोजिती वो अन्धस इति पद्या चाक्षर्या च विराजौ भवतः पद्यया वै देवाः स्वर्गं लोकम् आयन्न् अक्षर्यया ऋषयो नु प्राजानान् यद् एते पद्या चाक्षर्या च विराजौ भवतः स्वर्गस्य लोकस्य प्रज्ञात्यै । (५।७)

तासु श्यावाश्वम् । (५।८)

श्यावाश्वम् आर्वनानसं सत्त्रम् आसीनं धन्वोदवहन् स एतत् सामापश्यत् तेन वृष्टिम् असृजत ततो वै स प्रत्यतिष्ठत् ततो गातुम् अविन्दत गातुविद् वा एतत् साम । (५।९)

विन्दते गातुं प्रतितिष्ठत्य् एतेन तुष्टुवानः । (५।१०)

इन्द्रस् तृतीयसवनाद् बीभत्समान उदक्रामत् तं देवाः श्यावाश्ल्वेनैहायि एहियेत्य् अन्वाह्वयन् स उपावर्तत यद् एतत् साम भवति तृतीयसवनस्य सेन्द्रत्वाय । (५।११)

अथैतद् आन्धीगवम् अन्धीगुर् वा एतत् पशुकामः सामापश्यत् तेन सहस्रं पशून् असृजत यद् एतत् साम भवति पशूनां पुष्ट्यै मध्ये निधनम् ऐडं भवत्य् एतेन वै तृतीयसवनं प्रतिष्ठितं यन् मध्ये निधनम् ऐडं न स्याद् अप्रतिष्ठितं तृतीयसवनं स्यात् । (५।१२)

दशाक्षरं मध्यतो निधनम् उपयन्ति दशाक्षरा विराड् विराज्य् एव प्रतितिष्ठति । (५।१३)

अभि प्रियाणि पवत इति कावं प्राजापत्यं साम । (५।१४)

प्रजा वै प्रियाणि पशवः प्रियाणि प्रजायाम् एव पशुषु प्रतितिष्त्शुषु प्रतितिष्ठति । (५।१५)

रश्मी वा एतौ यज्ञस्य यद् औशनकावे देवकोशो वा एष यज्ञम् अभिसमुब्जितो यद् एते अन्ततो भवतो यज्ञस्यारिष्ट्यै ॥ (५।१६)

देवा वै ब्रह्म व्यभजन्त तस्य यो रसो ऽत्यरिच्यत तद् यज्ञायज्ञीयम् अभवत् । (६।१)

ब्रह्मणो वा एष रसो यद् यज्ञायज्ञीयं यद् यज्ञायज्ञीयेन स्तुवन्ति ब्रह्मण एव रसे यज्ञं प्रतिष्ठापयति । (६।२)

योनिर् वै यज्ञायज्ञीयम् एतस्माद् वै योनेः प्रजापतिर् यज्ञम् असृजत तस्माद् यज्ञायज्ञीयम् । (६।३)

तस्माद् वा एतेन पुरा ब्राह्मणा बहिष्पवमानम् अस्तोषत योनेर् यज्ञं प्रतनवामहा इति यज्ञं ततः स्तुवन्ति योनौ यज्ञं प्रतिष्ठापयति । (६।४)

असुरेषु वै सर्वो यज्ञ आसीत् ते देवा यज्ञायज्ञीयम् अपश्यंस् तेषां यज्ञा यज्ञा वो अग्नय इत्य् अग्निहोत्रम् अवृञ्जत गिरा गिरा च दक्षस इति दर्शपूर्णमासौ प्र प्र वयम् अमृतं जातवेदसम् इति चातुर्मास्यानि प्रियं मित्रं न शंसिषम् इति सौम्यम् अध्वरम् । (६।५)

यज्ञा वो अग्नये गिरा च दक्षसे प्र वयम् अमृतं जातवेदसं प्रियं मित्रं न शंसिषम् इति वै तर्हि छन्दांस्य् आसंस् ते देवा अभ्यारम्भम् अभिनिवर्त्यं छन्दोभिर् यज्ञम् असुराणाम् अवृञ्जत । (६।६)

छन्दोभिर् यज्ञं भ्रातृव्यस्य वृङ्क्ते य एवं वेद । (६।७)

एतद्ध स्म वा आह कूशाम्बः स्वायवो ब्रह्मा लातव्यः कंस्विद् अद्य शिशुमारी यज्ञपथे ऽप्यस्ता गरिष्यति । (६।८)

एषा वै शिशुमारी यज्ञपथे ऽप्यस्ता यज्ञायज्ञीयं यद् गिरा गिरेत्य् आहात्मानं तद् उद्गाता गिरति । (६।९)

ऐरं कृत्वोद्गेयम् इरायां यज्ञं प्रतिष्ठापयत्य् अप्रमायुक उद्गाता भवति । (६।१०)

वैश्वानरे वा एतद् उद्गातात्मानं प्रदधाति यत् प्र प्र वयम् इत्य् आह प्रप्रीं वयम् इति वक्तव्यं वैश्वानरम् एव परिक्रामति । (६।११)

यो वै निह्नुवानं छन्द उपैति पापीयान् उज्जगिवान् भवत्य् एतद् वै निह्नुवानं छन्दो यन् न शंसिषम् इति नु शंसिषम् इति वक्तव्यं सुशंसिषम् इति वा न निह्नुवानं छन्द उपैति वसीयान् उज्जगिवान् भवति । (६।१२)

यस्य वै यज्ञा वागन्ता भवन्ति वाचश् छिद्रेण स्रवन्त्य् एते वै यज्ञा वागन्ता ये यज्ञायज्ञीयान्ता एतद् वाचश् छिद्रं यद् अनृतं यद् अग्निष्टोमयाज्य् अनृतम् आह तद् अन्व् अस्य यज्ञः स्रवत्य् अक्षरेणान्ततः प्रतिष्ठाप्यम् अक्षरेणैव यज्ञस्य छिद्रम् अपि दधाति । (६।१३)

विराजो वा एतद् रूपं यद् अक्षरं विराज्य् एवान्ततः प्रतितिष्ठति ॥ (६।१४)

इतो वै प्रातर् ऊर्ध्वाणि छन्दांसि युज्यन्ते ऽमुतो ऽवाञ्चि यज्ञायज्ञीयस्य स्तोत्रे युज्यन्ते यज्ञा वो अग्नये गिरा च दक्षस इति द्वादशाक्षरं प्र वयम् अमृतं जातवेदसम् इत्य् एकादशाक्षरं प्रियं मित्रं न शंसिषम् इत्य् अष्टाक्षरम् । (७।१)

अनुष्टुभम् उत्तमां सम्पादयतीयं वा अनुष्टुब् अस्याम् एव प्रतितिष्ठति । (७।२)

वाग् वा अनुष्टुब् वाच्य् एव प्रतितिष्ठति ज्यैष्ठ्यं वा अनुष्टुब् ज्यैष्ठ्य एव प्रतितिष्ठति । (७।३)

कथम् इव यज्ञायज्ञीयं गेयम् इत्य् आहुर् यथानड्वान् प्रस्रावयमाण इत्थम् इव चेत्थम् इव चेति । (७।४)

वैश्वानरं वा एतद् उद्गातानु प्रसीदन्न् एतीत्य् आहुर् यद् यज्ञायज्ञीयस्यर्चं संप्रत्याहेति परिक्रामतेवोद्गेयं वैश्वानरम् एव परिक्रामति । (७।५)

वैश्वानरे वा एतद् अध्वर्युः सदस्यान् अभिसृजति यद् यज्ञायज्ञीयस्य स्तोत्रम् उपावर्तयति प्रावृतेनोद्गेयं वैश्वानरेणानभिदाहाय । (७।६)

न ह तु वै पितरः प्रावृतं जानन्ति यज्ञायज्ञीयस्य वै स्तोत्रे पितरो यथायथं जिज्ञासन्त आकर्णाभ्यां प्रावृत्यं तद् एव प्रावृतं तद् अप्रावृतं जानन्ति पितरो न वैश्वानरो हिनस्ति । (७।७)

अपः पश्चात् पत्न्य उपसृजन्ति वैश्वानरम् एव तच्छमयन्त्य् आपो हि शान्तिः । (७।८)

अथो रेत एव तत् सिञ्चन्त्य् आपो हि रेतः । (७।९)

दक्षिणान् ऊरून् अभिषिञ्चन्ति दक्षिणतो हि रेतः सिच्यते । (७।१०)

महद् इव प्रत्यूह्यं मन एवास्य तज्जनयन्ति । (७।११)

उद्गात्रा पत्नीः संख्यापयन्ति रेतोधेयाय । (७।१२)

हिङ्कारं प्रति संख्यापयन्ति हिङ्कृताद्धि रेतो ऽधीयत । (७।१३)

आ तृतीयायाः संख्यापयन्ति त्रिवद्धि रेतः ॥ (७।१४)

देवा वा अग्निष्टोमम् अभिजित्योक्थानि नाशक्नुवन्न् अभिजेतुं ते ऽग्निम् अब्रुवंस् त्वया मुखेनेदं चयामेति सो ऽब्रवीत् किं मे ततः स्याद् इति यत् कामयस इत्य् अब्रुवन् सो ऽब्रवीन् मद्देवत्यासूक्थानि प्रणयान् इति । (८।१)

तस्माद् आग्नेयीषूक्थानि प्रणयन्ति । (८।२)

तस्माद् उ गायत्रीषु गायत्रच्छन्दा ह्य् अग्निः । (८।३)

ते ऽग्निं मुखं कृत्वा साकम् अश्वेनाभ्यक्रामन् यत् साकम् अश्वेनाभ्यक्रामंस् तस्मात् साकमश्वम् । (८।४)

तस्मात् साकमश्वेनोक्थानि प्रणयन्त्य् एतेन हि तान्य् अग्रे ऽभ्यजयन् । (८।५)

स इन्द्रो ऽब्रवीत् कश् चाहं चेदम् अन्ववैष्याव इत्य् अहं चेति वरुणस् तं वरुणो ऽन्वतिष्ठद् इन्द्र आहरत् तस्माद् ऐन्द्रावरुणम् अनुशस्यते । (८।६)

स एवाब्रवीत् कश् चाहं चेदम् अन्ववैष्याव इत्य् अहं चेति बृहस्पतिस् तं बृहस्पतिर् अन्वतिष्ठद् इन्द्र आहरत् तस्माद् ऐन्द्राबार्हस्पत्यम् अनुशस्यते स एवाब्रवीत् कश् चाहं चेदम् अन्ववैष्याव इत्य् अहं चेति विष्णुस् तं विष्णुर् अन्वतिष्ठद् इन्द्र आहरत् तस्माद् ऐन्द्रावैष्णवम् अनुशस्यते । (८।७)

पशून् वा एभ्यस् तान् आहरत् पशवो वा उक्थानि पशुकाम उक्थेन स्तुवीत पशुमान् भवति । (८।८)

बृहता वा इन्द्रो वृत्राय वज्रं प्राहरत् तस्य तेजः परापतत् तत् सौभरम् अभवत् । (८।९)

जामि वा एतद् यज्ञे क्रियत इत्य् आहुर् यद् रथन्तरं पृष्ठं रथन्तरं संधिर् नान्तरा बृहता स्तुवन्तीति यत् सौभरेण स्तुवन्ति बृहतैव तद् अन्तरा स्तुवन्ति बृहतो ह्य् एतत् तेजो यत् सौभरम् । (८।१०)

यदि बृहत् सामातिरात्रः स्यात् सौभरम् उक्थानां ब्रह्म साम कार्यं बृहद् एव तत् तेजसा समर्धयति । (८।११)

यदि रथन्तरसाम्ना सौभरं कुर्याद् अजामितायै । (८।१२)

देवानां वै स्वर्गं लोकं छ्यतां दिशो ऽवलीयन्त ताः सौभरेणो इत्य् उदस्तभ्नुवंस् ततो वै ता अदृंहन्त ततः प्रत्यतिष्ठंस् ततः स्वर्गं लोकं प्राजानन् यः स्वर्गकामः स्याद् यः प्रतिष्ठाकामः सौभरेण स्तुवीत प्र स्वर्गं लोकं जानाति प्रतितिष्ठति । (८।१३)

प्रजापतिः प्रजा असृजत ताः सृष्टा आशनायंस् ताभ्यः सौभरेणोर्ग् इत्य् अन्नं प्रायच्छत् ततो वै ताः समैधन्त । (८।१४)

समेधन्ते तां समां प्रजा यत्रैवं विद्वान् सौभरेणोद्गायति । (८।१५)

ता अब्रुवन् सुभृतं नो ऽभार्षीर् इति तस्मात् सौभरम् । (८।१६)

वृष्टिं वा अभ्यस्तां प्रायच्छद् अन्नम् एव । (८।१७)

यो वृष्टिकामः स्याद् यो ऽन्नाद्यकामो यः स्वर्गकामः सौभरेण स्तुवीत । (८।१८)

हीषिति वृष्टिकामाय निधनं कुर्याद् ऊर्ग् इत्य् अन्नाद्यकामायो इति स्वर्गकामाय । (८।१९)

सर्वे वै कामाः सौभरं सर्वेष्व् एव कामेषु प्रतितिष्ठति । (८।२०)

अथैतन् नार्मेधम् । (८।२१)

नृमेधसम् आङ्गिरसं सत्त्रम् आसीनं श्वभिर् अभ्याह्वयन् सो ऽग्निम् उपाधावत् पाहि नो अग्न एकयेति तं वैश्वानरः पर्युदतिष्ठत् ततो वै स प्रत्यतिष्ठत् ततो गातुम् अविन्दत । (८।२२)

गातुविद् वा एतत् साम विन्दते गातुं प्रतितिष्ठत्य् एतेन तुष्टुवानः । (८।२३)

नैव ह्य् एतद् अह्नो रूपं न रात्रेर् यद् उक्थानाम् । (८।२४)

ककुप् प्रथमाथोष्णिग् अथ पुरौष्णिग् अनुष्टुप् तेनानुष्टुभो नयन्त्य् अच्छावाकसाम्नः ॥ (८।२५)

हारिवर्णं भवति । (९।१)

असुरा वा एषु लोकेष्व् आसंस् तान् देवा हरिश्रियम् इत्य् अस्माल् लोकात् प्राणुदन्त विराजसीत्य् अन्तरिक्षाद् दिवो दिव इत्य् अमुष्मात् । (९।२)

तद् य एवं वेदैभ्यो लोकेभ्यो भ्रातृव्यं प्रणुद्येमांल् लोकान् अभ्यारोहति । (९।३)

हरिवर्णो वा एतत् पशुकामः सामापश्यत् तेन सहस्रं पशून् असृजत यद् एतत् साम भवति पशूनां पुष्टैः । (९।४)

अङ्गिरसः स्वर्गं लोकं यतो रक्षांस्य् अन्वसचन्त तान्य् एतेन हरिवर्णो ऽपाहन्त यद् एतत् साम भवति रक्षसाम् अपहत्यै । (९।५)

पृष्ठानि वा असृज्यन्त तेषां यत् तेजो रसो ऽत्यरिच्यत तद् देवाः समभरंस् तद् उद्वंशीयम् अभवत् । (९।६)

सर्वेषां वा एतत् पृष्ठानां तेजो यद् उद्वंशीयं तस्माद् वा एतत् पुरा सजाताय नाक्रन् पापवसीयसो विधृत्यै । (९।७)

एष ह्य् एव पृष्ठैस् तुष्टुवानो य उद्वंशीयेन स्तुवते । (९।८)

सर्वाणि वै रूपाण्य् उद्वंशीयम् । (९।९)

गायन्ति त्वा गायत्रिण एति रथन्तरस्य रूपम् एति हि रथन्तरम् । (९।१०)

आदिर् बृहत ऊर्ध्वम् इव हि बृहत् । (९।११)

परिष्टोभो वैरूपस्य परिष्टुभं हि वैरूपम् । (९।१२)

अनुतोदो वैराजस्यानुतुन्नं हि वैराजम् । (९।१३)

अर्धेडा शक्वरीणाम् अतिस्वारो रेवतीनाम् । (९।१४)

अर्धेडया वै देवा असुरान् अवहत्यातिस्वारेण स्वर्गं लोकम् आरोहन् । (९।१५)

तद् य एवं वेदार्धेडयैव भ्रातृव्यम् अवहत्यातिस्वारेण स्वर्गं लोकम् आरोहति । (९।१६)

अर्धेडया वै पूर्वं यज्ञं संस्थापयन्त्य् अतिस्वारेणोत्तरम् आरभन्ते । (९।१७)

उपैनम् उत्तरो यज्ञो नमति य एवं वेद । (९।१८)

पाङ्क्तं वा एतत् साम पाङ्क्तो यज्ञः पाङ्क्ताः पशवो यज्ञ एव पशुषु प्रतितिष्ठति । (९।१९)

आष्टादंष्ट्रे ऋद्धिकामाय कुर्यात् । (९।२०)

अष्टादंष्ट्रो वैरूपो ऽपुत्रो ऽप्रजा अजीर्यत् स इमां लोकान् विचिच्छिद्वां अमन्यत स एते जरसि सामनी अपश्यत् तयोर् अप्रयोगाद् अबिभेत् सो ऽब्रवीद् ऋध्नवद् योभे सामभ्यां स्तवता इति । (९।२१)

ऋषेर् वा एतत् प्राशोद्भूतं यद् अष्टादंष्ट्रे भवत ऋध्या एव ॥ (९।२२)

गायत्रीषु ब्रह्मवर्चसकामायोक्थानि प्रणयेयुर् गायत्र्यां ब्रह्मसामानुष्टुभ्य् अच्छावाकसाम सैषा गायत्री संपद्यते । (१०।१)

तेजो ब्रह्मवर्चसं गायत्री तेज एव ब्रह्मवर्चसम् अवरुन्धे । (१०।२)

गायत्रीषु पशुकामायोक्थानि प्रणयेयुर् उष्णिहि ब्रह्मसामानुष्टुभ्य् अच्छावाकसाम सैषोष्णिक् संपद्यते । (१०।३)

पशवो वा उष्णिक् पशून् एवावरुन्धे । (१०।४)

गायत्रीषु पुरुषकामायोक्थानि प्रणयेयुः ककुभि ब्रह्मसामानुष्टुभ्य् अच्छावाकसाम सैषा ककुप् संपद्यते । (१०।५)

पुरुषो वै ककुप् पुरुषान् एवावरुन्धे । (१०।६)

विराट्स्व् अन्नाद्यकामायोक्थानि प्रणयेयुर् उष्णिहि ब्रह्मसामानुष्टुभ्य् अच्छावाकसाम सैषा विराट् संपद्यते । (१०।७)

अन्नं विराड् अन्नाद्यम् एवावरुन्धे । (१०।८)

अक्षरपङ्क्तिषु ज्यैष्ठ्यकामायोक्थानि प्रणयेयुर् उष्णिहि ब्रह्मसामानुष्टुभ्य् अच्छावाकसाम सैषानुष्टुप् संपद्यते । (१०।९)

ज्यैष्ठ्यं वा अनुष्टुब् ज्यैष्ठ्यम् अवावरुन्धे ॥ (१०।१०)