नारद उवाच । (१।१)

रामोक्तश्चाङ्गदो गत्वा रावणं प्राह जानकी । (१।२)

दीयतां राघवायाशु अन्यथा त्वं मरिष्यसि ॥ (१।३)

रावणो हन्तुमुद्युक्तः सङ्ग्रामोद्धतराक्षसः । (२।१)

रामायाह दशग्रीवो युद्धमेकं तु मन्यते ॥ (२।२)

रामो युद्धाय तच् छ्रुत्वा लङ्कां सकपिराययौ । (३।१)

वानरो हनूमान् मैन्दो द्विविदो जाम्बवान्नलः ॥ (३।२)

नीलस्तारो ऽङ्गदो धूम्रः सुषेणः केशरी गयः । (४।१)

पनसो विनतो रम्भः शरभः क्रथनो बली ॥ (४।२)

गवाक्षो दधिवक्त्रश् च गवयो गन्धमादनः । (५।१)

एते चान्ये च सुग्रीव एतैर् युक्तो ह्य् असंख्यकैः ॥ (५।२)

रक्षसां वानराणां च युद्धं संकुलमाबभौ । (६।१)

राक्षसा वानरान् जघ्नुः शरशक्तिगदादिभिः ॥ (६।२)

वानरा राक्षसाञ् जघ्नुर् नखदन्तशिलादिभिः । (७।१)

हस्त्यश्वरथपादातं राक्षसानां बलं हतं ॥ (७।२)

हनूमान् गिरिशृङ्गेण धूम्राक्षम् अवधीद्रिपुम् । (८।१)

अकम्पनं प्रहस्तं च युध्यन्तं नील आवधीत् ॥ (८।२)

इन्द्रजिच्छरबन्धाच्च विमुक्तौ रामलक्ष्मणौ । (९।१)

तार्क्षसंदर्शनाद् बाणैर् जघ्नतू राक्षसं बलम् ॥ (९।२)

रामः शरैर् जर्जरितं रावणं चाकरोद्रणे । (१०।१)

रावणः कुम्भकर्णं च बोधयामास दुःखितः ॥ (१०।२)

कुम्भकर्णः प्रबुद्धो ऽथ पीत्वा घटसहस्रकम् । (११।१)

मद्यस्य महिषादीनां भक्षयित्वाह रावणम् ॥ (११।२)

सीताया हरणं पापं कृतं त्वं हि गुरुर्यतः । (१२।१)

अतो गच्छामि युद्धाय रामं हन्मि सवानरम् ॥ (१२।२)

इत्युक्त्वा वानरान् सर्वान् कुम्भकर्णो ममर्द ह । (१३।१)

गृहीतस्तेन सुग्रीवः कर्णनासं चकर्त सः ॥ (१३।२)

कर्णनासाविहीनो ऽसौ भक्षयामास वानरान् । (१४।१)

रामो ऽथ कुम्भकर्णस्य बाहू चिछेद सायकैः ॥ (१४।२)

ततः पादौ ततश्छित्त्वा शिरो भूमौ व्यपातयत् । (१५।१)

अथ कुम्भो निकुम्भश् च मकराक्षश् च राक्षसः ॥ (१५।२)

महोदरो महापार्श्वो मत्त उन्मत्तराक्षसः । (१६।१)

प्रघसो भासकर्णश् च विरूपाक्षश् च संयुगे ॥ (१६।२)

देवान्तको नरान्तश् च त्रिशिराश् चातिकायकः । (१७।१)

रामेण लक्ष्मणेनैते वानरैः सविभीषणैः ॥ (१७।२)

युध्यमानास्तया ह्य् अन्ये राक्षसा भुवि पातिताः । (१८।१)

इन्द्रजिन्मायया युध्यन् रामादीन् संबबन्ध ह ॥ (१८।२)

वरदत्तैर् नागबाणैः ओषध्या तौ विशल्यकौ । (१९।१)

विशल्ययाव्रणौ कृत्वा मारुत्यानीतपर्वते ॥ (१९।२)

हनूमान् धारयामास तत्रागं यत्र संस्थितः । (२०।१)

निकुम्भिलायां होमादि कुर्वन्तं तं हि लक्ष्मणः ॥ (२०।२)

शरैर् इन्द्रजितं वीरं युद्धे तं तु व्यशातयत् । (२१।१)

रावणः शोकसंतप्तः सीतां हन्तुं समुद्यतः ॥ (२१।२)

अविन्ध्यवारितो राजा रथस्थः सबलो ययौ । (२२।१)

इन्द्रोक्तो मातली रामं रथस्थं प्रचकार तम् ॥ (२२।२)

रामरावणयोर्युद्धं रामरावणयोरिव । (२३।१)

रावणो वानरान् हन्ति मारुत्याद्याश् च रावणम् ॥ (२३।२)

रामः शस्त्रैस्तमस्त्रैश् च ववर्ध जलदो यथा । (२४।१)

तस्य ध्वजं स चिछेद रथमश्वांश् च सारथिम् ॥ (२४।२)

धनुर्बाहूञ्छिरांस्येव उत्तिष्ठन्ति शिरांसि हि । (२५।१)

पैतामहेन हृदयं भित्त्वा रामेण रावणः ॥ (२५।२)

भूतले पातितः सर्वै राक्षसै रुरुदुः स्त्रियः । (२६।१)

आश्वास्य तं च संस्कृत्य रामाज्ञप्तो विभीषणः ॥ (२६।२)

हनूमतानयद्रामः सीतां शुद्धां गृहीतवान् । (२७।१)

रामो वह्नौ प्रविष्टां तां शुद्धामिन्द्रादिभिः स्तुतः ॥ (२७।२)

ब्रह्मणा दशरथेन त्वं विष्णू राक्षसमर्दनः । (२८।१)

इन्द्रो ऽर्चितो ऽमृतवृष्ट्या जीवयामास वानरान् ॥ (२८।२)

रामेण पूजिता जग्मुर् युद्धं दृष्ट्वा दिवं च ते । (२९।१)

रामो विभीषणायादाल् लङ्कामभ्यर्च्य वानरान् ॥ (२९।२)

ससीतः पुष्पके स्थित्वा गतमार्गेण वै गतः । (३०।१)

दर्शयन् वनदुर्गाणि सीतायै हृष्टमानसः ॥ (३०।२)

भरद्वाजं नमस्कृत्य नन्दिग्रामं समागतः । (३१।१)

भरतेन नतश्चागाद् अयोध्यां तत्र संस्थितः ॥ (३१।२)

वसिष्ठादीन्नमस्कृत्य कौशल्यां चैव केकयीम् । (३२।१)

सुमित्रां प्राप्तराज्यो ऽथ द्विजादीन् सो ऽभ्यपूजयत् ॥ (३२।२)

वासुदेवं स्वमात्मानम् अश्वमेधैर् अथायजत् । (३३।१)

सर्वदानानि स ददौ पालयामास सः प्रजाः ॥ (३३।२)

पुत्रवद्धर्मकामादीन् दुष्टनिग्रहणे रतः । (३४।१)

सर्वधर्मपरो लोकः सर्वशस्या च मेदिनी । (३४।२)

नाकालमरणं चासीद् रामे राज्यं प्रशासति ॥ (३४।३)

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे युद्धकाण्डवर्णनं नाम दशमो ऽध्यायः । (३५।१)