नारद उवाच । (१।१)

रामः पम्पासरो गत्वा शोचन् स शर्वरीं ततः । (१।२)

हनूमता स सुग्रीवं नीतो मित्रं चकार ह ॥ (१।३)

सप्त तालान् विनिर्भिद्य शरेणैकेन पश्यतः । (२।१)

पादेन दुन्दुभेः कायं चिक्षेप दशयोजनं ॥ (२।२)

तद्रिपुं वालिनं हत्वा भ्रातरं वैरकारिणम् । (३।१)

किष्किन्धां कपिराज्यं च रुमां तारां समर्पयत् ॥ (३।२)

ऋष्यमूके हरीशाय किष्किन्धेशो ऽब्रवीत्स च । (४।१)

सीतां त्वं प्राश्यसे यद्वत् तथा राम करोमि ते ॥ (४।२)

तच् छ्रुत्वा माल्यवत्पृष्ठे चातुर्मास्यं चकार सः । (५।१)

किष्किन्धायां च सुग्रीवो यदा नायाति दर्शनं ॥ (५।२)

तदाब्रवीत्तं रामोक्तं लक्ष्मणो व्रज राघवम् । (६।१)

न स संकुचितः पन्था येन वाली हतो गतः ॥ (६।२)

समये तिष्ठ सुग्रीव मा वालिपथम् अन्वगाः । (७।१)

सुग्रीव आह संसक्तो गतं कालं न बुद्धवान् ॥ (७।२)

इत्युक्त्वा स गतो रामं नत्वोवाच हरीश्वरः । (८।१)

आनीता वानराः सर्वे सीतायाश् च गवेषणे ॥ (८।२)

त्वन्मतात् प्रेषयिष्यामि विचिन्वन्तु च जानकीम् । (९।१)

पूर्वादौ मासमायान्तु मासादूर्ध्वं निहन्मि तान् ॥ (९।२)

इत्युक्ता वानराः पूर्वपश्चिमोत्तरमार्गगाः । (१०।१)

जग्मू रामं ससुग्रीवम् अपश्यन्तस् तु जानकीम् ॥ (१०।२)

रामाङ्गुलीयं संगृह्य हनूमान् वानरैः सह । (११।१)

दक्षिणे मार्गयामास सुप्रभाया गुहान्तिके ॥ (११।२)

मासाद् ऊर्ध्वं च विन्यस्ता अपश्यन्तस्तु जानकीम् । (१२।१)

ऊचुर्वृथा मरिष्यामो जटायुर्धन्य एव सः ॥ (१२।२)

सीतार्थे यो ऽत्यजत् प्राणान् रावणेन हतो रणे । (१३।१)

तच् छ्रुत्वा प्राह सम्पातिर् विहाय कपिभक्षणं ॥ (१३।२)

भ्रातासौ मे जटायुर्वै मयोड्डीनो ऽर्कमण्डलम् । (१४।१)

अर्कतापाद्रक्षितो ऽगात् दग्धपक्षो ऽहम् अभ्रगः ॥ (१४।२)

रामवार्ताश्रवात् पक्षौ जातौ भूयो ऽथ जानकीम् । (१५।१)

पश्याम्यशोकवनिकागतां लङ्कागतां किल ॥ (१५।२)

शतयोजनविस्तीर्णे लवणाब्धौ त्रिकूटके । (१६।१)

ज्ञात्वा रामं ससुग्रीवं वानराः कथयन्तु वै ॥ (१६।२)

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे किष्किन्धाकाण्डवर्णनं नाम अष्टमो ऽध्यायः । (१७।१)