नारद उवाच । (१।१)

रामो वशिष्ठं मातॄंश्च नत्वातिं च प्रणम्य सः । (१।२)

अनसूयां च तत्पत्नीं शरभङ्गं सुतीक्ष्णकम् ॥ (१।३)

अगस्त्यभ्रातरं नत्वा अगस्त्यं तत्प्रसादतः । (२।१)

धनुःखड्गं च सम्प्राप्य दण्डकारण्यमागतः ॥ (२।२)

जनस्थाने पञ्चवट्यां स्थितो गोदावरीतटे । (३।१)

तत्र शूर्पणखायाता भक्षितुं तान् भयङ्करी ॥ (३।२)

रामं सुरूपं दृष्ट्वा सा कामिनी वाक्यमब्रवीत् । (४।१)

कस्त्वं कस्मात्समायातो भर्ता मे भव चार्थितः ॥ (४।२)

एतौ च भक्षयिष्यामि इत्य् उक्त्वा तं समुद्यता । (५।१)

तस्या नासां च कर्णौ च रामोक्तो लक्ष्मणो ऽछिनत् ॥ (५।२)

रक्तं क्षरन्ती प्रययौ खरं भ्रातरमब्रवीत् । (६।१)

मरिष्यामि विना साहं खर जीवामि वै तदा ॥ (६।२)

रामस्य भार्या सीतासौ तस्यासील्लक्ष्मणो ऽनुजः । (७।१)

तेषाम् यद्रुधिरं सोष्णं पाययिष्यसि मां यदि ॥ (७।२)

खरस्तथेति तामुक्त्वा चतुर्दशसहस्रकैः । (८।१)

रक्षसां दूषणेनागाद् योद्धुं त्रिशिरसा सह ॥ (८।२)

रामं रामो ऽपि युयुधे शरैर् विव्याध राक्षसान् । (९।१)

हस्त्यश्वरथपादातं बलं निन्ये यमक्षयं ॥ (९।२)

त्रिशीर्षाणं खरं रौद्रं युध्यन्तं चैव दूषणम् । (१०।१)

ययौ शूर्पणखा लङ्कां रावणाग्रे ऽपतद् भुवि ॥ (१०।२)

अब्रवीद्रावणं क्रुद्धा न त्वं राजा न रक्षकः । (११।१)

खरादिहन्तू रामस्य सीतां भार्यां हरस्व च ॥ (११।२)

रामलक्ष्मणरक्तस्य पानाज्जीवामि नान्यथा । (१२।१)

तथेत्याह च तच् छ्रुत्वा मारीचं प्राह वै व्रज ॥ (१२।२)

स्वर्णचित्रमृगो भूत्वा रामलक्ष्मणकर्षकः । (१३।१)

सीताग्रे तां हरिष्यामि अन्यथा मरणं तव ॥ (१३।२)

मारीचो रावणं प्राह रामो मृत्युर्धनुर्धरः । (१४।१)

रावणादपि मर्तव्यं मर्तव्यं राघवादपि ॥ (१४।२)

अवश्यं यदि मर्तव्यं वरं रामो न रावणः । (१५।१)

इति मत्वा मृगो भूत्वा सीताग्रे व्यचरन्मुहुः ॥ (१५।२)

सीतया प्रेरितो रामः शरेणाथावधीच्च तं । (१६।१)

म्रियमाणो मृगः प्राह हा सीते लक्ष्मणेति च ॥ (१६।२)

सौमित्रिः सीतयोक्तो ऽथ विरुद्धं राममागतः । (१७।१)

रावणो ऽप्यहरत् सीतां हत्वा गृध्रं जटायुषं ॥ (१७।२)

जटायुषा स भिन्नाङ्गो ऽङ्केनादाय जानकीम् । (१८।१)

गतो लङ्कामशोकाख्ये धारयामास चाब्रवीत् ॥ (१८।२)

भव भार्या ममाग्र्या त्वं राक्षस्यो रक्ष्यतामियम् । (१९।१)

रामो हत्वा तु मारीचं दृष्ट्वा लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ (१९।२)

मायामृगो ऽसौ सौमित्रे यथा त्वमिह चागतः । (२०।१)

तथा सीता हृता नूनं नापश्यत् स गतो ऽथ ताम् ॥ (२०।२)

शुशोच विललापार्तो मां त्यक्त्वा क्व गतासि वै । (२१।१)

लक्ष्मणाश्वासितो रामो मार्गयामास जानकीम् ॥ (२१।२)

दृष्ट्वा जटायुस्तं प्राह रावणो हृतवांश् च तां । (२२।१)

मृतो ऽथ संस्कृतस्तेन कबन्धं चावधीत्ततः ॥ (२२।२)

शापमुक्तो ऽब्रवीद्रामं स त्वं सुग्रीवमाव्रज ॥ (२३।१)

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे आरण्यककाण्डवर्णनं नाम सप्तमो ऽध्यायः ॥ (२४।१)