नारद उवाच । (१।१)

सम्पातिवचनं श्रुत्वा हनुमानङ्गदादयः । (१।२)

अब्धिं दृष्ट्वाब्रुवंस्ते ऽब्धिं लङ्घयेत् को नु जीवयेत् ॥ (१।३)

कपीनां जीवनार्थाय रामकार्यप्रसिद्धये । (२।१)

शतयोजनविस्तीर्णं पुप्लुवे ऽब्धिं स मारुतिः ॥ (२।२)

दृष्ट्वोत्थितं च मैनाकं सिंहिकां विनिपात्य च । (३।१)

लङ्कां दृष्ट्वा राक्षसानां गृहाणि वनितागृहे ॥ (३।२)

दशग्रीवस्य कुम्भस्य कुम्भकर्णस्य रक्षसः । (४।१)

विभीषणस्येन्द्रजितो गृहे ऽन्येषां च रक्षसो ॥ (४।२)

नापश्यत् पानभूम्यादौ सीतां चिन्तापरायणः । (५।१)

अशोकवनिकां गत्वा दृष्टवाञ्छिंशपातले ॥ (५।२)

राक्षसीरक्षितां सीतां भव भार्येति वादिनं । (६।१)

रावणं शिंशपास्थो ऽथ नेति सीतां तु वादिनीं ॥ (६।२)

भव भार्या रावणस्य राक्षसीर्वादिनीः कपिः । (७।१)

गते तु रावणे प्राह राजा दशरथो ऽभवत् ॥ (७।२)

रामो ऽस्य लक्ष्मणः पुत्रौ वनवासं गतौ वरौ । (८।१)

रामपत्नी जानकी त्वं रावणेन हृता बलात् ॥ (८।२)

रामः सुग्रीवमित्रस् त्वां मार्गयन् प्रेषयच्च माम् । (९।१)

साभिज्ञानं चाङ्गुलीयं रामदत्तं गृहाण वै ॥ (९।२)

सीताङ्गुलीयं जग्राह सापश्यन् मारुतिन्तरौ । (१०।१)

भूयो ऽग्रे चोपविष्टं तम् उवाच यदि जीवति ॥ (१०।२)

रामः कथं न नयति शृङ्कि ताम् अब्रवीत् कपिः । (११।१)

रामः सीते न जानीते ज्ञात्वा त्वां स नयिष्यति ॥ (११।२)

रावणं राक्षसं हत्वा सबलं देवि मा शुच । (१२।१)

साभिज्ञानं देहि मे त्वं मणिं सीताददत्कपौ ॥ (१२।२)

उवाच मां यथा रामो नयेच्छीघ्रं तथा कुरु । (१३।१)

काकाक्षिपातनकथाम् प्रतियाहि हि शोकह ॥ (१३।२)

मणिं कथां गृहीत्वाह हनूमान्नेष्यते पतिः । (१४।१)

अथवा ते त्वरा काचित् पृष्ठमारुह मे शुभे ॥ (१४।२)

अद्य त्वां दर्शयिष्यामि ससुग्रीवं च राघवम् । (१५।१)

सीताब्रवीद्धनूमन्तं नयतां मां हि राघवः ॥ (१५।२)

हनूमान् स दशग्रीवदर्शनोपायम् आकरोत् । (१६।१)

वनं बभञ्ज तत्पालान् हत्वा दन्तनखादिभिः ॥ (१६।२)

हत्वा तु किङ्करान् सर्वान् सप्त मन्त्रिसुतानपि । (१७।१)

पुत्रमक्षं कुमारं च शक्रजिच्च बबन्ध तम् ॥ (१७।२)

नागपाशेन पिङ्गाक्षं दर्शयामास रावणम् । (१८।१)

उवाच रावणः कस्त्वं मारुतिः प्राह रावणम् ॥ (१८।२)

रामदूतो राघवाय सीतां देहि मरिष्यसि । (१९।१)

रामबाणैर् हतः सार्धं लङ्कास्थै राक्षसैर् ध्रुवम् ॥ (१९।२)

रावणो हन्तुमुद्युक्तो विभीषणनिवारितः । (२०।१)

दीपयामास लाङ्गलं दीप्तपुच्छः स मारुतिः ॥ (२०।२)

दग्ध्वा लङ्कां राक्षसांश् च दृष्ट्वा सीतां प्रणम्य ताम् । (२१।१)

समुद्रपारमागम्य दृष्टा सीतेति चाब्रवीत् ॥ (२१।२)

अङ्गदादीनङ्गदाद्यैः पीत्वा मधुवने मधु । (२२।१)

जित्वा दधिमुखादींश् च दृष्ट्वा रामं च ते ऽब्रुवन् ॥ (२२।२)

दृष्टा सीतेति रामो ऽपि हृष्टः पप्रच्छ मारुतिम् । (२३।१)

कथं दृष्ट्वा त्वया सीता किमुवाच च मां प्रति ॥ (२३।२)

सीताकथामृतेनैव सिञ्च मां कामवह्निगम् । (२४।१)

हनूमानब्रवीद्रामं लङ्घयित्वाब्धिमागतः ॥ (२४।२)

सीतां दृष्ट्वा पुरीं दग्ध्वा सीतामणिं गृहाण वै । (२५।१)

हत्वा त्वं रावणं सीतां प्राप्स्यसे राम मा शुच ॥ (२५।२)

गृहीत्वा तं मणिं रामो रुरोद विरहातुरः । (२६।१)

मणिं दृष्ट्वा जानकी मे दृष्टा सीता नयस्व माम् ॥ (२६।२)

तया विना न जीवामि सुग्रीवाद्यैः प्रबोधितः । (२७।१)

समुद्रतीरं गतवान् तत्र रामं विभीषणः ॥ (२७।२)

गतस्तिरस्कृतो भ्रात्रा रावणेन दुरात्मना । (२८।१)

रामाय देहि सीतां त्वम् इत्युक्तेनासहायवान् ॥ (२८।२)

रामो विभीषणं मित्रं लङ्कैश्वर्ये ऽभ्यषेचयत् । (२९।१)

समुद्रं प्रार्थयन्मार्गं यदा नायात्तदा शरैः ॥ (२९।२)

भेदयामास रामं च उवाचाब्धिः समागतः । (३०।१)

नलेन सेतुं बद्ध्वाब्धौ लङ्कां व्रज गभीरकः ॥ (३०।२)

अहं त्वया कृतः पूर्वं रामो ऽपि नलसेतुना । (३१।१)

कृतेन तरुशैलाद्यैर् गतः पारं महोदधेः ॥ (३१।२)

वानरैः स सुवेलस्थः सह लङ्कां ददर्श वै ॥ (३२।१)

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे सुन्दरकाण्डवर्णनं नाम नवमो ऽध्यायः ॥ (३३।१)