अग्निर् उवाच । (१।१)

युधिष्ठिरे तु राज्यस्थे आश्रमादाश्रमान्तरम् । (१।२)

धृतराष्ट्रो वनमगाद् गान्धारी च पृथा द्विज ॥ (१।३)

विदुरस्त्वग्निना दग्धो वनजेन दिवं गतः । (२।१)

एवं विष्णुर्भुवो भारमहरद्दानवादिकम् ॥ (२।२)

धर्मायाधर्मनाशाय निमित्तीकृत्य पाण्डवान् । (३।१)

स विप्रशापव्याजेन मुषलेनाहरत् कुलम् ॥ (३।२)

यादवानां भारकरं वज्रं राज्ये ऽभ्यषेचयत् । (४।१)

देवदेशात् प्रभासे स देहं त्यक्त्वा स्वयं हरिः ॥ (४।२)

इन्द्रलोके ब्रह्मलोके पूज्यते स्वर्गवासिभिः । (५।१)

बलभद्रो ऽनन्तमूर्तिः पातालस्वर्गमीयिवान् ॥ (५।२)

अविनाशी हरिर्देवो ध्यानिभिर् ध्येय एव सः । (६।१)

विना तं द्वारकास्थानं प्लावयामास सागरः ॥ (६।२)

संस्कृत्य यादवान् पार्थो दत्तोदकधनादिकः । (७।१)

स्त्रियो ऽष्टावक्रशापेन भार्या विष्णोश् च याः स्थिताः ॥ (७।२)

पुनस्तच्छापतो नीता गोपालैर् लगुडायुधैः । (८।१)

अर्जुनं हि तिरस्कृत्य पार्थः शोकं चकार ह ॥ (८।२)

व्यासेनाश्वासितो मेने बलं मे कृष्णसन्निधौ । (९।१)

हस्तिनापुरमागत्य पार्थः सर्वं न्यवेदयत् ॥ (९।२)

युधिष्ठिराय स भ्रात्रे पालकाय नृणां तदा । (१०।१)

तद्धनुस्तानि चास्त्राणि स रथस्ते च वाजिनः ॥ (१०।२)

विना कृष्णेन तन्नष्टं दानं चाश्रोत्रिये यथा । (११।१)

तच्छ्रुत्वा धर्मराजस्तु राज्ये स्थाप्य परीक्षितम् ॥ (११।२)

प्रस्थानं प्रस्थितो धीमान् द्रौपद्या भ्रातृभिः सह । (१२।१)

संसारानित्यतां ज्ञात्वा जपन्नष्टशतं हरेः ॥ (१२।२)

महापथे तु पतिता द्रौपदी सहदेवकः । (१३।१)

नकुलः फाल्गुनो भीमो राजा शोकपरायणः ॥ (१३।२)

इन्द्रानीतरथारूढः सानुजः स्वर्गमाप्तवान् । (१४।१)

दृष्ट्वा दुर्योधनादींश् च वासुदेवं च हर्षितः ॥ (१४।२)

एतत्ते भारतं प्रोक्तं यः पठेत्स दिवं व्रजेत् ॥ (१५।१)

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये महाभारतवर्णनं नाम पञ्चदशो ऽध्यायः ॥ (१६।१)