व्यास उवाच । (१।१)

कस्मात् स राजा तमृषिं चखाद तपसान्वितम् । (१।२)

रक्षसा स किमर्थं च हृतचेता अभवन्नृपः ॥ (१।३)

सनत्कुमार उवाच । (२।१)

वसिष्ठयाज्यो राजासीन्नाम्ना मित्रसहः प्रभुः । (२।२)

सुदासपुत्रो बलवान् इन्द्रचन्द्रसमद्युतिः ॥ (२।३)

तम् आगम्योचिवाञ् शक्तिश् चरिष्ये दीक्षितो व्रतम् । (३।१)

तत्र मे निशि राजेन्द्र सदैव पिशिताशनम् ॥ (३।२)

इहागतस्य यच्छस्व शुचि सर्वगुणान्वितम् । (४।१)

अप्रतीकारसंयुक्तम् एकदैकान्त एव च ॥ (४।२)

एवमस्त्विति तेनोक्तो जगाम स महामनाः । (५।१)

अथास्यान्तर्हितं रक्षो नृपतेरभवत्तदा । (५।२)

नाज्ञापयत्तदा सूदं तस्यार्थे मुनिसत्तम ॥ (५।३)

गते ऽथ दिवसे तात संस्मृत्य प्रयतात्मवान् । (६।१)

सूदमाहूय चोवाच आर्तवत्स नराधिपः ॥ (६।२)

सौदास उवाच । (७।१)

मयामृतवसो प्रातर्गुरुपुत्रस्य धीमतः । (७।२)

पिशितं सम्प्रतिज्ञातं भोजनं निशि संस्कृतम् । (७।३)

तत्कुरुष्व तथा क्षिप्रं कालो नो नात्यगाद् यथा ॥ (७।४)

स एवमुक्तः प्रोवाच सूदो ऽमृतवसुस्तदा । (८।१)

राजंस्त्वया नो नाख्यातं प्रागेव नरपुंगव । (८।२)

साम्प्रतं नास्ति पिशितं स्तोकमप्यभिकाङ्क्षितम् ॥ (८।३)

पिशितस्यैव चाल्पत्वाद्बहूनां चैव तद्भुजाम् । (९।१)

अमितस्य प्रदानाच्च न किंचिदवशिष्यते ॥ (९।२)

राजोवाच । (१०।१)

जाने सर्वोपयोगं च जाने चादुष्टतां तव । (१०।२)

जाने स्तोकं च पिशितं कार्यं चेदं तथाविधम् । (१०।३)

मृग्यतां पिशितं क्षिप्रं लब्धव्यं यत्र मन्यसे ॥ (१०।४)

सनत्कुमार उवाच । (११।१)

एवमुक्तो ऽमृतवसुः प्रयत्नं महदास्थितः । (११।२)

पिशितं मृगयन्सम्यङ्नाप्यविन्दत कर्हिचित् ॥ (११।३)

यदा न लब्धवान्मांसं तदोवाच नराधिपम् । (१२।१)

गत्वा निशि महाराजम् इदं वचनमर्थवत् ॥ (१२।२)

राजन्न पिशितं त्व् अस्ति पुरे ऽस्मिञ्छुचि कर्हिचित् । (१३।१)

मृगयन्परिखिन्नो ऽस्मि शाधि किं करवाणि ते ॥ (१३।२)

सनत्कुमार उवाच । (१४।१)

स एवमुक्तः सूदेन तस्मिन्काले नराधिपः । (१४।२)

नोवाच किंचित्तं सूदं तूष्णीमेव बभूव ह ॥ (१४।३)

तदन्तरमभिप्रेक्ष्य विश्वामित्रसमीरितः । (१५।१)

राक्षसो रुधिरो नाम संविवेश नराधिपम् ॥ (१५।२)

रक्षसा स तदाविष्टो रुधिरेण दुरात्मना । (१६।१)

उवाच सूदं शनकैः कर्णमूले महाद्युतिः ॥ (१६।२)

गच्छ यत्किंचिदानीय मांसं मानुषमन्ततः । (१७।१)

गार्दभं वाप्यथौष्ट्रं वा सर्वं संस्कर्तुमर्हसि ॥ (१७।२)

किमसौ ज्ञास्यते रात्रौ त्वया भूयश्च संस्कृतम् । (१८।१)

रसवद्गन्धवच्चैव क्षिप्रमेव समाचर ॥ (१८।२)

सनत्कुमार उवाच । (१९।१)

स एवमुक्तस्तेनाथ मानुषं मांसमाददे । (१९।२)

राजापकारिणो व्यास मृतोत्सृष्टस्य कस्यचित् ॥ (१९।३)

अथार्धरात्रसमये भास्कराकारवर्चसम् । (२०।१)

शतानलसमप्रख्यमपश्यन्मुनिसत्तमम् ॥ (२०।२)

स तमर्घ्येण पाद्येन आसनाग्र्यवरेण च । (२१।१)

समर्चयित्वा विधिवदन्नमस्योपपादयत् ॥ (२१।२)

स तदन्नं समानीतं समालभ्य महातपाः । (२२।१)

चुकोप कुपितश्चाह पार्थिवं प्रदहन्निव ॥ (२२।२)

शक्तिरुवाच । (२३।१)

पार्थिवाधम विप्राणां भोजनं राक्षसोचितम् । (२३।२)

न दीयते विधिज्ञेन त्वं तु मामवमन्यसे ॥ (२३।३)

यस्मात्त्वं राक्षसमिदं मह्यं दित्ससि भोजनम् । (२४।१)

तस्मात्त्वं कर्मणा तेन पुरुषादो भविष्यसि ॥ (२४।२)

सनत्कुमार उवाच । (२५।१)

एवमुक्तस्तु तेजस्वी राजा संचिन्त्य तत्तदा । (२५।२)

उवाच क्रोधरक्ताक्षो राक्षसाविष्टचेतनः ॥ (२५।३)

पुरुषादो भवेत्येवं मामवोचद्भवान्यतः । (२६।१)

ततस्त्वां भक्षयिष्यामि भ्रातृभिः सहितं द्विज ॥ (२६।२)

भक्षयित्वा विशुद्ध्यर्थं मुक्तशापस्ततः परम् । (२७।१)

चरिष्यामि तपः शुद्धं संयम्येन्द्रियसंहतिम् । (२७।२)

पित्रा तवाभ्यनुज्ञातः स्वर्गे वत्स्ये यथेप्सितम् ॥ (२७।३)