सनत्कुमार उवाच । (१।१)

ततस्तु देवदेवेशो भक्त्या परमया युतम् । (१।२)

अश्रुपूर्णेक्षणं दीनं पादयोः शिरसा नतम् ॥ (१।३)

कराभ्यां सुसुखाभ्यां तु संगृह्य परमार्तिहा । (२।१)

उत्थाप्य नयने सोमः अश्रुपूर्णे ममार्ज ह ॥ (२।२)

उवाच चैनं तुष्टात्मा वचसाप्याययन्निव । (३।१)

निरीक्ष्य गणपान्सर्वान्देव्या सह तदा प्रभुः ॥ (३।२)

देव उवाच । (४।१)

जाने भक्तिं तव मयि जाने चार्तिं तवानघ । (४।२)

तस्य सर्वस्य शैलादे उदर्कं संनिशामय ॥ (४।३)

अमरो जरया त्यक्तो नित्यं दुःखविवर्जितः । (५।१)

अक्षयश्चाव्ययश्चैव सपिता ससुहृज्जनः ॥ (५।२)

ममेष्टो गणपश्चैव मद्वीर्यो मत्पराक्रमः । (६।१)

इष्टो मम सदा चैव मम पार्श्वगतः सदा । (६।२)

मद्रूपश्चैव भविता महायोगबलान्वितः ॥ (६।३)

ऋद्धिमच्चैव ते द्वीपं क्षीरोदममृताकरम् । (७।१)

संवासं सम्प्रयच्छामि तत्र रंस्यसि सर्वदा ॥ (७।२)

कुशेशयमयीं मालामवमुच्यात्मनस्ततः । (८।१)

आबबन्ध महातेजा नन्दिने दिव्यरूपिणीम् ॥ (८।२)

स तया मालया नन्दी बभौ कण्ठावसक्तया । (९।१)

त्र्यक्षो दशभुजः श्रीमान्द्वितीय इव शंकरः ॥ (९।२)

ततस्तं वै समादाय हस्तेन भगवान्हरः । (१०।१)

उवाच ब्रूहि किं ते ऽद्य ददानि वरमुत्तमम् ॥ (१०।२)

आश्रमश्चायमत्यर्थं तपसा तव भावितः । (११।१)

जप्येश्वर इति ख्यातो मम गुह्यो भविष्यति ॥ (११।२)

समन्ताद्योजनं क्षेत्रं दिव्यं देवगणैर्वृतम् । (१२।१)

सिद्धचारणसंकीर्णमप्सरोगणसेवितम् । (१२।२)

सिद्धिक्षेत्रं परं गुह्यं भविष्यति न संशयः ॥ (१२।३)

कर्मणा मनसा वाचा यत्किंचित्कुरुते नरः । (१३।१)

शुभं वाप्यशुभं वात्र सर्वं भवितृ तच्छुभम् ॥ (१३।२)

जाप्यं मानसं तुल्यं वै रुद्राणां तद्भविष्यति । (१४।१)

यत्र तत्र मृता मर्त्या यास्यन्ति तव लोकताम् ॥ (१४।२)

ततो जटास्रुतं वारि गृहीत्वा हारनिर्मलम् । (१५।१)

उक्त्वा नदी भवस्वेति विससर्ज महातपाः ॥ (१५।२)

सा ततो दिव्यतोया च पुण्या मणिजला शुभा । (१६।१)

हंसकारण्डवाकीर्णा चक्रवाकोपशोभिता । (१६।२)

पद्मोत्पलवनोपेता प्रावर्तत महानदी ॥ (१६।३)

स्त्रीरूपधारिणी चैव प्राञ्जलिः शिरसा नता । (१७।१)

पद्मोत्पलदलाभाक्षी महादेवमुपस्थिता ॥ (१७।२)

तामुवाच ततो देवो नदीं स्वयमुपस्थिताम् । (१८।१)

यस्माज्जटोदकाद्देवि प्रवृत्ता त्वं शुभानने । (१८।२)

तस्माज् जटोदा नाम्ना त्वं भविष्यसि सरिद्वरा ॥ (१८।३)

त्वयि स्नानं तु यः कुर्याच्छुचिः प्रयतमानसः । (१९।१)

सो ऽश्वमेधफलं प्राप्य रुद्रलोके महीयते ॥ (१९।२)

सनत्कुमार उवाच । (२०।१)

ततो देव्या महादेवो नन्दीश्वरम् अतिप्रभम् । (२०।२)

पुत्रस्ते ऽयमिति प्रोच्य पादयोस्तं व्यनामयत् ॥ (२०।३)

सा तमाघ्राय शिरसि पाणिभ्यां परिमार्जती । (२१।१)

पुत्रप्रेम्णाभ्यषिञ्चत्तं स्रोतोभिः स्तनजैस् त्रिभिः । (२१।२)

पयसा शङ्खगौरेण देवी देवं निरीक्षती ॥ (२१।३)

तानि स्रोतांसि त्रीण्यस्याः स्रुतान्योघवती नदी । (२२।१)

नदीं त्रिस्रोतसीं पुण्यां ततस्तामवदद्धरः ॥ (२२।२)

त्रिस्रोतसं नदीं दृष्ट्वा वृषः परमहर्षितः । (२३।१)

ननर्द नादात्तस्माच्च सरिदन्या ततो ऽभवत् ॥ (२३।२)

यस्माद्वृषभनादेन प्रवृत्ता सा महानदी । (२४।१)

तस्माड् ढित्किरिकां तां वै उवाच वृषभध्वजः ॥ (२४।२)

जाम्बूनदमयं चित्रं स्वं देवः परमाद्भुतम् । (२५।१)

मुकुटं चाबबन्धास्मै कुण्डले चामृतोद्भवे ॥ (२५।२)

तं तथाभ्यर्चितं व्योम्नि दृष्ट्वा मेघः प्रभाकरः । (२६।१)

देवोपवाह्यः सिषिचे सनादः सतडिद्गुणः ॥ (२६।२)

तस्याभिषिक्तस्य तदा प्रवृत्ते स्रोतसी भृशम् । (२७।१)

यस्मात्सुवर्णान्निःसृत्य नद्येका सम्प्रवर्तत । (२७।२)

स्वर्णोदकेति नाम्ना तां महादेवो ऽभ्यभाषत ॥ (२७।३)

जाम्बूनदमयाद्यस्माद्द्वितीया मुकुटाच्छुभात् । (२८।१)

प्रावर्तत नदी पुण्या ऊचुर् जम्बूनदीति ताम् ॥ (२८।२)

एतत्पञ्चनदं नाम जप्येश्वरसमीपगम् । (२९।१)

व्याख्यातं फलमेतासां जटोदायां महात्मना ॥ (२९।२)

तच्च पञ्चनदं दिव्यं देवं जप्येश्वरं च तम् । (३०।१)

त्रिरात्रोपोषितो गत्वा स्नात्वाभ्यर्च्य च शूलिनम् ॥ (३०।२)

नन्दीश्वरस्यानुचरः क्षीरोदनिलयो भवेत् ॥ (३१।१)

यस्तु जप्येश्वरे प्राणान्परित्यजति दुस्त्यजान् । (३२।१)

नियमेनान्यथा वापि स मे गणपतिर्भवेत् ॥ (३२।२)

नन्दीश्वरसमो नित्यः शाश्वतः अक्षयो ऽव्ययः । (३३।१)

मम पार्श्वादनपगः प्रियः संमत एव च ॥ (३३।२)

जप्येश्वरं पञ्चनदं च तद्वै यो मानवो ऽभ्येत्य जहाति देहम् । (३४।१)

स मे सदा स्याद्गणपो वरिष्ठस्त्वया समः कान्तिवपुश्च नित्यम् ॥ (३४।२)