सनत्कुमार उवाच । (१।१)

ततः स भगवान्देवः कपर्दी नीललोहितः । (१।२)

आज्ञया परमेशस्य जग्राह ब्रह्मणः शिरः ॥ (१।३)

तद्गृहीत्वा शिरो दीप्तं रूपं विकृतमास्थितः । (२।१)

योगक्रीडां समास्थाय भैक्षाय प्रचचार ह ॥ (२।२)

स देववेश्मनि तदा भिक्षार्थम् अगमद् द्विजाः । (३।१)

न चास्य कश्चित् तां भिक्षामनुरूपामदाद्विभोः ॥ (३।२)

अभ्यगात्संक्रमेणैव वेश्म विष्णोर्महात्मनः । (४।१)

तस्यातिष्ठत स द्वारि भिक्षामुच्चारयञ्छुभाम् ॥ (४।२)

स दृष्ट्वा तदुपस्थं तु विष्णुर्वै योगचक्षुषा । (५।१)

सिरां ललाटात् संभिद्य रक्तधारामपातयत् । (५।२)

पपात सा च विस्तीर्णा योजनार्धशतं तदा ॥ (५।३)

तया पतन्त्या विप्रेन्द्रा बहून्यब्दानि धारया । (६।१)

पितामहकपालस्य नार्धमप्य् अभिपूरितम् । (६।२)

तमुवाच ततो देवः प्रहस्य वचनं शुभम् ॥ (६।३)

सकृत्कन्याः प्रदीयन्ते सकृदग्निश्च जायते । (७।१)

सकृद्राजानो ब्रुवते सकृद्भिक्षा प्रदीयते ॥ (७।२)

तुष्टो ऽस्मि तव दानेन युक्तेनानेन मानद । (८।१)

वरं वरय भद्रं ते वरदो ऽस्मि तवाद्य वै ॥ (८।२)

विष्णुरुवाच । (९।१)

एष एव वरः श्लाघ्यो यदहं देवताधिपम् । (९।२)

पश्यामि शंकरं देवमुग्रं शर्वं कपर्दिनम् ॥ (९।३)

देवश्छायां ततो वीक्ष्य कपालस्थे तदा रसे । (१०।१)

ससर्ज पुरुषं दीप्तं विष्णोः सदृशमूर्जितम् ॥ (१०।२)

तमाहाथाक्षयश्चासि अजरामर एव च । (११।१)

युद्धेषु चाप्रतिद्वंद्वी सखा विष्णोरनुत्तमः । (११।२)

देवकार्यकरः श्रीमान्सहानेन चरस्व च ॥ (११।३)

नारासु जन्म यस्मात्ते विष्णुदेहोद्भवासु च । (१२।१)

नरस्तस्माद्धि नाम्ना त्वं प्रियश्चास्य भविष्यसि ॥ (१२।२)

वायुरुवाच । (१३।१)

तं तदाश्वास्य निक्षिप्य नरं विष्णोः स्वयं प्रभुः । (१३।२)

अगमद्ब्रह्मसदनं तौ चाविविशतुर्गृहम् ॥ (१३।३)

य इदं नरजन्मेह शृणुयाद्वा पठेत वा । (१४।१)

स कीर्त्या परया युक्तो विष्णुलोके महीयते ॥ (१४।२)