अथ सम्पादितं तत्र यात्रास्थेन रुमण्वता । (१।१)

अशित्वोदारम् आहारं यात्रायै गन्तुम् आरभे ॥ (१।२)

उक्षवृन्दारकैर् युक्तम् आस्थाय स्यन्दनं सुखम् । (२।१)

हंसैर् इव शशाङ्काभैर् विमानं यादसां पतिः ॥ (२।२)

अखण्डशशिबिम्बाभं गोमुखश् छत्रम् अग्रहीत् । (३।१)

मृष्टहाटकदण्डं च चामरं मरुभूतिकः ॥ (३।२)

रथाग्रावस्थितो रश्मीन् आलम्बत तपन्तकः । (४।१)

आततज्यधनुष्पाणिः पार्श्वं हरिशिखो ऽभवत् ॥ (४।२)

आशितं मृदुघासानां शेषं स्नापितपायितम् । (५।१)

मन्दम् मन्दं च नः सैन्यं स्यन्दनं परितो ऽगमत् ॥ (५।२)

एवंप्राये च वृत्तान्ते चामरं चलयन् मनाक् । (६।१)

दृष्ट्वा हरिशिखं वाक्यम् अवोचन् मरुभूतिकः ॥ (६।२)

चरता मृगयाक्रीडाम् अर्यपुत्रेण पापिकाम् । (७।१)

प्रदाय प्राणिनः प्राणान् धर्मः प्राप्तो महान् इति ॥ (७।२)

तेनोक्तं किम् इहाश्चर्यम् अनुपासितसाधुना । (८।१)

श्रमव्यायामसारेण भाषितं यत् त्वयेदृशम् ॥ (८।२)

भूमिमित्रहिरण्यानां मित्रम् एवातिरिच्यते । (९।१)

तन्मूलत्वाद् इतरयोस् तस्मान् मित्रम् उपार्जितम् ॥ (९।२)

तयोः संजल्पतोर् एवम् अहं गोमुखम् अब्रुवम् । (१०।१)

धर्मादीनां प्रधानं यत् तद् आचष्टां भवान् इति ॥ (१०।२)

तेनोक्तं धर्ममित्रार्था यतः कामप्रयोजनाः । (११।१)

प्राधान्यं तेन कामस्य कामश् चेच्छासुखात्मकः ॥ (११।२)

पुलिने हि पदं दृष्ट्वा पूर्वम् इच्छा प्रभोर् अभूत् । (१२।१)

येनेदम् इह विन्यस्तं तं पश्येयं कथं न्व् इति ॥ (१२।२)

तं च दृष्ट्वार्यपुत्रेण सुखम् आसादितं यतः । (१३।१)

तन् न मित्रं न धर्मार्थौ किं तु कामो ऽयम् अर्जितः ॥ (१३।२)

अन्यो ऽप्य् अस्ति महाकामः स युष्माकं न गोचरः । (१४।१)

यूयं हि सर्वकामिभ्यो बाह्या दारुमनुष्यकाः ॥ (१४।२)

निर्दिष्टाः कामशास्त्रज्ञैः पुरुषास् तु चतुर्विधाः । (१५।१)

उत्तमा मध्यमा हीनाश् चतुर्थास् तु नकेचन ॥ (१५।२)

उत्तमो गोमुखस् तेषाम् अर्यपुत्रस् तु मध्यमः । (१६।१)

अधमान् कथयिष्यामि भवन्तस् तु नकेचन ॥ (१६।२)

ततः क्रोधाद् विहस्येदम् अवोचन् मरुभूतिकः । (१७।१)

अहो नागरकत्वं ते निष्पन्नम् अनुजीविनः ॥ (१७।२)

अपि बालबलीवर्द सत्यम् एवासि गोमुखः । (१८।१)

को नाम मानुषमुखः सन्न् अशुद्धम् उदाहरेत् ॥ (१८।२)

उत्तमो गोमुखस् तेषाम् अर्यपुत्रस् तु मध्यमः । (१९।१)

प्रभोर् अधिकम् आत्मानम् इत्थं कः कथयेद् इति ॥ (१९।२)

तेनोक्तं दृढमूढो ऽसि न किंचिद् अपि बुध्यसे । (२०।१)

न हि प्रभुत्वमात्रेण भवत्य् उत्तमकामुकः ॥ (२०।२)

यः काम्यते च कामी च स प्रधानम् अहं यथा । (२१।१)

अकामी काम्यते यस् तु मध्यो ऽसाव् अर्यपुत्रवत् ॥ (२१।२)

यस् तु कामयते कांचिद् अकामां सो ऽधमः स्मृतः । (२२।१)

ते नकेचन भण्यन्ते ये न काम्या न कामिनः ॥ (२२।२)

इतीदं लक्षणं येषां तान् विजानीत कामिनः । (२३।१)

नकेचन भवन्तस् तु येन निर्लक्षणा इति ॥ (२३।२)

अथ चामरम् उज्झित्वा स्फुटन्न् इव कुतूहलात् । (२४।१)

अपृच्छद् गर्जितमुखं गोमुखं मरुभूतिकः ॥ (२४।२)

योषिन् मधुकरी यासाव् उपभोक्तुं व्यवस्यति । (२५।१)

स्वामिनो यौवनमधु क्वासौ कथय ताम् इति ॥ (२५।२)

तेनोक्तम् अर्यपुत्राय ब्रवीमि यदि पृच्छति । (२६।१)

न तुभ्यं स्थलमण्डूक न हि भस्मनि हूयते ॥ (२६।२)

अथ बद्धाञ्जलिः प्रह्वो मावोचन् मरुभूतिकः । (२७।१)

पृच्छ्यतां स्थिरगर्वो ऽयं प्रसादः क्रियताम् इति ॥ (२७।२)

इच्छतापि तम् आलापं लज्जां भावयता मया । (२८।१)

अप्रत्याख्यातकथितं कथयेत्य् अनुमोदितम् ॥ (२८।२)

अथानन्दाश्रुतिमिरे नेत्रे संमृज्य गोमुखः । (२९।१)

संकास्य शुद्धकण्ठश् च रम्याम् अकथयत् कथाम् ॥ (२९।२)

अथाहम् अर्यपुत्रेण यौवराज्ये विभूषिते । (३०।१)

अभिवादयितुं देव्यौ नरेन्द्रान्तःपुरं गतः ॥ (३०।२)

तत्र चित्रं मया दृष्टम् अदृष्टं दिव्यमानुषैः । (३१।१)

वर्णक्रमविशुद्ध्या यद् राज्यम् अस्येव भूपतेः ॥ (३१।२)

पद्मावत्या च पृष्टो ऽहं किम् अस्मिन् पुत्र गोमुख । (३२।१)

पश्यसीति ततो देवि त्रयम् इत्य् अहम् उक्तवान् ॥ (३२।२)

किं पुनस् त्रयम् इत्य् उक्ते देव्यै कथितवान् अहम् । (३३।१)

ऋद्धिं वः शिल्पिनां शिल्पं बहुरत्नां च गाम् इति ॥ (३३।२)

अथ देव्या विहस्योक्तं चेतस्यः खलु गोमुखः । (३४।१)

अचेतस्यो हि पुरुषः कथम् एवं वदेद् इति ॥ (३४।२)

आसीच् च मम तच् छ्रुत्वा संदेहाध्यासितं मनः । (३५।१)

चेतस्यः किं नु गुणवान् आहोस्विद् दोषवान् इति ॥ (३५।२)

न च पृष्टा मया देवी ससंदेहे ऽपि चेतसि । (३६।१)

मा स्म बुध्यत सा बालम् अचेतस्यं च माम् इति ॥ (३६।२)

अपृष्टः को नु कथयेच् चेतस्यम् इति चिन्तयन् । (३७।१)

संचरन् मन्दिरं अहं निर्गतो राजवेश्मनः ॥ (३७।२)

पश्यामि स्म रथं युक्तं चित्रचामरमण्डनैः । (३८।१)

निरन्तरखुरन्यासैः पारसीकैस् तुरंगमैः ॥ (३८।२)

रथस्य प्राजिता तस्य पुरुषो मां विनीतवत् । (३९।१)

प्रतोदगर्भम् आधाय मूर्धन्य् अञ्जलिम् अब्रवीत् ॥ (३९।२)

भर्तृदारक विज्ञाप्यम् अस्मिन् राजकुले वयम् । (४०।१)

कुलक्रमागता भृत्या रथवाहनजीविनः ॥ (४०।२)

सो ऽहम् आज्ञापितो राज्ञा यथैते पृष्ठवाहिनः । (४१।१)

अचिराद् भवता रथ्याः क्रियन्तां तुरगा इति ॥ (४१।२)

मया चैते यथाशक्ति स्कन्धदान्तास् त्वरावता । (४२।१)

न तु संभावयाम्य् एतान् कुशलैर् अपरीक्षितान् ॥ (४२।२)

तद् एवं रथम् आरुह्य परीक्ष्यन्ताम् अमी त्वया । (४३।१)

पदवाक्यप्रमाणार्थचतुरेण आगमा इव ॥ (४३।२)

इदमादि ततः श्रुत्वा क्षणम् आनमिताननः । (४४।१)

उपचारो भवेद् एष सत्यम् एवेत्य् अचिन्तयम् ॥ (४४।२)

लम्बकर्णम् अथापश्यं विनीतं लम्बशाटकम् । (४५।१)

कायस्थं समषीपात्रं लेखनीकर्णपूरकम् ॥ (४५।२)

सो ऽब्रवीन् महति क्लेशे पातिताः प्रभुणा वयम् । (४६।१)

सर्वथा धिग् इमां क्षुद्रां श्ववृत्तिम् अनुजीविनः ॥ (४६।२)

पृथिव्यां सन्ति यावन्तश् चेतस्याः पुरुषोत्तमाः । (४७।१)

अचेतस्याश् च कर्तव्यं तेषां लेख्यं मया किल ॥ (४७।२)

न चैकम् अपि पश्यामि युक्तं चेतस्यलक्षणैः । (४८।१)

अचेतस्यास् तु सकलां क्षोभयन्ति महीम् इति ॥ (४८।२)

पुस्तकद्वयहस्तेन तत्र चैकेन भाषितम् । (४९।१)

प्रसारिताङ्गुलीकेन माम् उद्दिश्य सकौतुकम् ॥ (४९।२)

आगत्यार्याकृतिम् अमुं निर्दाक्षिण्यं न पश्यसि । (५०।१)

आजीवार्थचिकित्साकं चिकित्सकम् इवाधनम् ॥ (५०।२)

अयं तावद् अचेतस्यपुस्तकादौ निवेश्यताम् । (५१।१)

य एवम् अनुनीतो ऽपि रथं नारोढुम् इच्छति ॥ (५१।२)

अप्रार्थितो ऽपि यः कश्चिद् आरोहति स लिख्यताम् । (५२।१)

चेतस्यपुस्तकस्यादौ नमस्काराद् अनन्तरम् ॥ (५२।२)

ततश् चेतस्यतालोभाद् दूरम् उत्प्लुत्य सत्वरः । (५३।१)

मा स्मान्यः कश्चिद् आरोहद् इत्य् आरोहम् अहं रथं ॥ (५३।२)

तेन वेगवता गच्छन्न् अपश्यं गजम् अग्रतः । (५४।१)

सुखायमानं मधुरैर् आलापैः परिकर्मिणाम् ॥ (५४।२)

हस्त्यारोहं रथारोहो विधार्य रथम् उक्तवान् । (५५।१)

अन्यतो नय मातङ्गं मा चेतस्यरथं रुधः ॥ (५५।२)

तेनोक्तम् अन्यतो यातु चेतस्याध्यासितो रथः । (५६।१)

विहन्तुम् अहम् एतस्य नेच्छाम् इच्छामि दन्तिनः ॥ (५६।२)

अप्रवृत्तमदस्यास्य मदः सान्त्वैः प्रवर्तते । (५७।१)

इच्छायाश् चाविघातेन तेन नः क्षम्यताम् इति ॥ (५७।२)

अवोचम् अथ यन्तारं न नाम यदि नेच्छति । (५८।१)

आधोरणः पथान्येन रथः प्रस्थाप्यताम् इति ॥ (५८।२)

एवं नामेति चोक्त्वा सः परिवर्तितवान् रथम् । (५९।१)

चेतस्यावासमध्येन त्वां नयामीति चोक्तवान् ॥ (५९।२)

आसीच् च मम दीर्घायुर् अयं भवतु कुञ्जरः । (६०।१)

रुन्धता येन मे मार्गं चेतस्या दर्शिता इति ॥ (६०।२)

पश्यामि स्म च विस्तीर्णशिलातलधरातलम् । (६१।१)

माल्यभूषणधूपादिप्रायपण्यं वणिक्पथम् ॥ (६१।२)

तम् अतिक्रम्य रम्याग्रा हर्म्यमालाः सनिष्कुटाः । (६२।१)

सशरीरा इव न्यस्ता वास्तुविद्याकृतां धियः ॥ (६२।२)

उत्कटाकारचरिताः समदाः प्रमदाः क्वचित् । (६३।१)

तादृशान् एव पुरुषान् सेवमानाः पराङ्मुखान् ॥ (६३।२)

पृष्ठतो ऽनुनयन्तं च युवानं युवतिं क्वचित् । (६४।१)

तया निर्भर्त्स्यमानं च वाक्यैर् मधुरदारुणैः ॥ (६४।२)

अयि बल्लवकापेहि किं मा छुपसि दुर्भगाम् । (६५।१)

बहुबल्लवकच्छुप्तां छुपबल्लविकाम् इति ॥ (६५।२)

चलयन्तीं क्वचित् कांचिद् विपञ्चीम् अञ्चिताङ्गुलिम् । (६६।१)

कांचित् कोणपरामर्शशिञ्जानपरिवादिनीम् ॥ (६६।२)

इति संचरमाणो ऽहं रथेन मृदुगामिना । (६७।१)

पठन्तीः पट्टिका व्यग्राः पश्यामि स्म कुमारिकाः ॥ (६७।२)

कः पुनः स्याद् अयं ग्रन्थ इति श्रोतुं मयेच्छता । (६८।१)

दूरात् प्रहितकर्णेन स्फुटम् आकर्णितं यथा ॥ (६८।२)

समेत्य पूर्वं न स्वप्यात् सुप्तं च न परित्यजेत् । (६९।१)

प्राणापानौ च यत्नेन समं संधारयेद् इति ॥ (६९।२)

आसीच् च मम का एता विटशास्त्रम् अधीयते । (७०।१)

मन्ये सारथिनोपायैर् अहं वेशं प्रवेशितः ॥ (७०।२)

कामदेवालयं चान्यः कुर्वन् को ऽपि प्रदक्षिणम् । (७१।१)

अभाषत कृतार्थो ऽहं निद्रां प्राप्स्यामि संप्रति ॥ (७१।२)

यो ऽसौ विनयगर्वेण दुःखम् आस्ते स गोमुखः । (७२।१)

अवन्ध्यं यौवनं कर्तुम् एष वेशं विगाहते ॥ (७२।२)

अवोचम् अथ यन्तारम् अशोभनम् अनुष्ठितम् । (७३।१)

अधुना तु रथः क्षिप्रं प्रतीपं नीयताम् इति ॥ (७३।२)

तेनोक्तं मा त्रसीर् वेशान् नेदं मातङ्गपक्षणम् । (७४।१)

न च दर्शनमात्रेण कश्चिद् भवति दोषवान् ॥ (७४।२)

अतीतश् च महान् अध्वा शिष्यते स्तोकम् अन्तरम् । (७५।१)

रथः किं पृष्ठतो यातु किं पुरः प्रेर्यताम् इति ॥ (७५।२)

मया तु पुर इत्य् उक्ते त्वरितः सारथी रथम् । (७६।१)

प्रैरयत् तत्र चापश्यं मन्दिरं मन्दरोन्नतम् ॥ (७६।२)

राजावरोधनाकारं द्वाःस्थाध्यासिततोरणम् । (७७।१)

योषिद्वर्षवरप्रायं विनीतजनसंकुलम् ॥ (७७।२)

तस्मात् कन्या विनिर्याय हारिहारादिभूषणाः । (७८।१)

कान्तिबाधितपद्मिन्यः परिवार्य रथं स्थिताः ॥ (७८।२)

तासाम् एकाब्रवीत् प्रौढा शिरोविरचिताञ्जलिः । (७९।१)

भर्तृदारक विज्ञाप्यम् आगच्छत किलेति माम् ॥ (७९।२)

मम त्वासीद् अहो शक्तिर् बत पुण्यस्य कर्मणः । (८०।१)

जगतः प्रभुर् अप्य् एषा येन प्रैष्येव भाषते ॥ (८०।२)

अचेतनैर् अलं पुण्यैः किलशब्दः प्रलीयताम् । (८१।१)

यैः कृता परतन्त्रेयं लक्ष्मीर् येन च सूचिता ॥ (८१।२)

किं तु यानि न यानीति संशयाने क्षणं मयि । (८२।१)

दैन्यम्लानमुखाम्भोजास् ता निरैक्षन्त पृष्ठतः ॥ (८२।२)

अनुयाता च तद्दृष्टिं दृष्टम् उद्घाटितं मया । (८३।१)

वातायनं कवाटस्थमणिजालांशुभासुरम् ॥ (८३।२)

तेन शृङ्गारसंचारं तालवृन्तत्रयं चलत् । (८४।१)

विभ्रान्तग्राहिणीपाणि करप्रकरपिञ्जरम् ॥ (८४।२)

तालवृत्तान्तरालीनं मुखम् उन्नतकण्ठकम् । (८५।१)

सरस्तरंगरन्ध्रस्थम् उन्नालम् इव पङ्कजम् ॥ (८५।२)

चञ्चत् प्रदेशिनीकं च पाणिम् उच्चैः प्रसारितम् । (८६।१)

सुकुमारमरुत्प्राप्तम् इव विद्रुमपल्लवम् ॥ (८६।२)

केयम् आहूयतीत्य् एतद् अविचार्यैव यानतः । (८७।१)

भुवम् आगतम् आत्मानम् आशु चेतितवान् अहम् ॥ (८७।२)

उक्तः सारथिना चास्मि प्रणयं प्रणयीजनः । (८८।१)

करोतु सफलं तेन भर्तृपुत्र प्रविश्यताम् ॥ (८८।२)

यावतीं च भवान् वेलाम् इहास्ते तावतीम् अहम् । (८९।१)

धुर्यान् विश्रमयन्न् आसे जाततीव्रश्रमान् इति ॥ (८९।२)

गणिकाभिस् त्व् अहं ताभिर् आरण्यक इव द्विपः । (९०।१)

वारीम् इव दृढद्वाराम् आद्यां कक्ष्यां प्रवेशितः ॥ (९०।२)

प्रशस्तैर् अन्वितां तत्र प्रदेशैः पुष्करादिभिः । (९१।१)

अधीयमानविनयाम् अपश्यं नागकन्यकाम् ॥ (९१।२)

द्वितीयायां तु कक्ष्यायां शिल्पिकौशलशंसिनी । (९२।१)

कर्णीरथप्रवहणे शिबिकां च शिवाकृतिम् ॥ (९२।२)

प्रशस्तलक्षणगणान् रणदाभरणस्रजः । (९३।१)

नानादेशांस् तृतीयाणां वाजिनः साधुवाहिनः ॥ (९३।२)

चतुर्थ्यां विरुवत्केकचकोरशुकशारिकम् । (९४।१)

सरावकुक्कुटव्रातं वयःपञ्जरमण्डलम् ॥ (९४।२)

कलाविन्यासकुशलैर् नानाकाराणि शिल्पिभिः । (९५।१)

सुवर्णतारताम्राणि कल्पितानि ततः परम् ॥ (९५।२)

षष्ठ्यां तु योज्यमानानि गन्धशास्त्रविशारदैः । (९६।१)

धूपानुलेपनम्लानवासनानि ततस् ततः ॥ (९६।२)

सप्तम्यां रच्यमानानि रङ्गधूपनवासनैः । (९७।१)

वासांसि पट्टकौशेयदुकूलप्रभृतीनि तु ॥ (९७।२)

अष्टम्यां मणिमुक्तस्य प्रकीर्णबहलत्विषः । (९८।१)

संस्कारान् दृष्टवान् अस्मि निशानव्यधनादिकान् ॥ (९८।२)

अष्टस्व् अपि च कक्ष्यासु महामात्रादयश् चिरम् । (९९।१)

स्वकौशलानि शंसन्तो विघ्नन्ति स्म गतिं मम ॥ (९९।२)

आगत्यागत्य ताः कन्याः कान्तरूपविभूषणाः । (१००।१)

अब्रुवन् कारणीमूल्याद् भवन्तो मूढबुद्धयः ॥ (१००।२)

अयं केनापि कार्येण प्रविशन् भर्तृदारकः । (१०१।१)

दुर्भगैर् धार्यते कस्मात् स्वशिल्पकथितैर् इति ॥ (१०१।२)

हेमकुण्डलधारिण्यः पाण्डराम्बरमूर्धजाः । (१०२।१)

प्रयुक्तरत्नपुष्पार्घम् अवोचन् माम् अथ स्त्रियः ॥ (१०२।२)

दीर्घायुषा गृहम् इदं चिन्तामणिसधर्मणा । (१०३।१)

अलंकृतं च गुप्तं च गमितं च पवित्रताम् ॥ (१०३।२)

ततः संगत्य चेतस्यैश् चेतस्यग्रामणीर् भव । (१०४।१)

गुणिसङ्गनिमित्ता हि गुणा गुणवताम् इति ॥ (१०४।२)

सूर्यकान्तशिलाकान्तिनिरस्ततिमिरां ततः । (१०५।१)

कन्यायूथपरीवारः प्राप्तः सोपानपद्धतिम् ॥ (१०५।२)

तया प्रासादम् आरुह्य वाक्प्रस्पन्दितवर्जिते । (१०६।१)

प्रसुप्त इव संसारे चित्रे दृष्टिं न्यवेशयम् ॥ (१०६।२)

कलाभिर् अथ चित्राभिर् बुद्धिं सर्वविदाम् इव । (१०७।१)

अप्रमेयगुणाकारां कन्यां कन्याभिर् आवृताम् ॥ (१०७।२)

अनुमानोपमाशब्दौ सुदूरे ताव् उपासताम् । (१०८।१)

प्रत्यक्षेणापि तद्रूपं दुर्निरूपं निरूपकैः ॥ (१०८।२)

चक्षुर् निरीक्ष्य तस्यां हि मूर्छामुषितचेतनः । (१०९।१)

पाषाणपुरुषाकारः प्रत्यक्षेण किम् ईक्षते ॥ (१०९।२)

नेश्वरेण च धर्मेण न प्रधानेन नाणुभिः । (११०।१)

न च कालस्वभावाद्यैस् तादृशी सुकराकृतिः ॥ (११०।२)

अलं तद्रूपकथया तद्गुणाख्यानदीर्घया । (१११।१)

करिष्यथ स्वयं तस्या गुणरूपविचारणाम् ॥ (१११।२)

तद् अहं तां नमस्कर्तुम् उत्तमाङ्गाहिताञ्जलिः । (११२।१)

तद्रूपं विस्मितः पश्यंस् तूष्णीम् आसं मुहूर्तकम् ॥ (११२।२)

उन्नमय्य मुखं सापि विकसल्लोचनोत्पलम् । (११३।१)

चिरं गोमुख जीवेति मां पूर्वं समभाषत ॥ (११३।२)

मम त्व् आसीद् अहो धूर्ता मुग्धाभा चापि खल्व् इयम् । (११४।१)

एवं निरभिमाना च ययाहं समयार्थितः ॥ (११४।२)

निन्दिता च मयात्मीया बुद्धिर् वाक् च प्रमादिनी । (११५।१)

हस्तौ प्रशस्तौ ताभ्यां हि पूर्वम् एव कृताञ्जलिः ॥ (११५।२)

सर्वतो हस्तमात्रो ऽहम् अचेतनमुखादिकः । (११६।१)

अप्रमत्ता हि जीवन्ति मृता एव प्रमादिनः ॥ (११६।२)

इति चिन्तयते मह्यं तया दापितम् आसनम् । (११७।१)

निखर्वदन्तचरणं तत्र चाहम् उपाविशम् ॥ (११७।२)

सा ह मां क्षणम् आसीनम् अपृच्छद् गोमुखः कुतः । (११८।१)

आगच्छतीति कथितं मया राजकुलाद् इति ॥ (११८।२)

तयोक्तं कुशली राजा देव्यौ चान्तःपुराणि च । (११९।१)

रुमण्वदादयो वापि मन्त्रिणः सपरिग्रहाः ॥ (११९।२)

कुमार् इति ततः किंचिद् उल्लाप्यास्फुटरेफकम् । (१२०।१)

तूष्णींभूता क्षणं दृष्टिं नासाग्रे निश्चलाम् अधात् ॥ (१२०।२)

पृष्टे हरिशिखादीनां क्रमेण कुशले तया । (१२१।१)

मया कुशलम् इत्य् उक्तं माम् अपृच्छद् असौ पुनः ॥ (१२१।२)

जानाम्य् एव यथा बुद्धिः सर्वैः सर्वा सुखेदिता । (१२२।१)

प्रकर्षो यस्य यस्यां वो विद्यां कथय ताम् इति ॥ (१२२।२)

मयोक्तम् अर्यपुत्रस्य प्रावीण्यं गजनीतिषु । (१२३।१)

मानुषैर् अविगह्ये च गान्धर्वज्ञानसागरे ॥ (१२३।२)

दण्डनीतौ हरिशिखः शास्त्रेषु मरुभूतिकः । (१२४।१)

रथादियानविद्यासु निष्ठायातस् तपन्तकः ॥ (१२४।२)

मया तु करभेणेव शमीनाम् अग्रपल्लवाः । (१२५।१)

गृहीताः सर्वविद्यानाम् एकदेशा मनीषिताः ॥ (१२५।२)

साब्रवीद् अथ विद्यानाम् आसाम् आसेवनस्य कः । (१२६।१)

भवताम् उचितः कालः कतमद् वा विनोदनम् ॥ (१२६।२)

मयोदितं त्रियामान्ते प्रबुद्धाः स्तुतदेवताः । (१२७।१)

मङ्गलालंकृताः पश्चाद् इतिहासम् अधीमहे ॥ (१२७।२)

अनुज्ञातास् ततो वैद्यैः सुगन्धिस्नेहधारिणः । (१२८।१)

अभ्यस्यामः सयानानि नियुद्धान्य् आयुधानि च ॥ (१२८।२)

ततः स्नात्वा च भुक्त्वा च मुहूर्तं यापितश्रमाः । (१२९।१)

अर्थशास्त्राणि शंसन्तो महाकाव्यानि चास्महे ॥ (१२९।२)

निशामुखे ततः सौधे सान्द्रचन्द्रप्रभाजिति । (१३०।१)

रमामहे सुखं कान्तैर् वेणुतन्त्रीरुतैर् इति ॥ (१३०।२)

अथ सा नयनान्तेन श्रवणान्तविसारिणा । (१३१।१)

बालिकाम् अन्तिकासीनां दृष्ट्वापश्यन् मदन्तिकम् ॥ (१३१।२)

ततः कृच्छ्राद् इवोत्थाय नितम्बभरमन्थरम् । (१३२।१)

मयासन्ने निविष्टा सा मनाग् अपि न लक्षिता ॥ (१३२।२)

एवम् अन्यापि गणिका तृणवद् गणिता मया । (१३३।१)

यदापरा तदायाता रूपिणी रूपदेवता ॥ (१३३।२)

साब्रवीत् कष्टम् आयातम् इतो गुरु गुरोर् वचः । (१३४।१)

इतश् चातिथिसत्कारः किम् अत्र क्रियताम् इति ॥ (१३४।२)

मयोक्तं देवताभ्यो ऽपि गुरवो गुरवो यतः । (१३५।१)

तस्माद् गुरुर् गुरोर् आज्ञा सैव संपाद्यताम् इति ॥ (१३५।२)

साब्रवीन् न त्वयोत्कण्ठा कार्या मित्राण्य् अपश्यता । (१३६।१)

करिष्यति निरुत्कण्ठम् इवं त्वा पद्मदेविका ॥ (१३६।२)

ममाभिप्रायम् ऊहित्वा लज्जमानेव साब्रवीत् । (१३७।१)

न युक्तम् अननुज्ञातैः प्रेष्यैर् आसन्नम् आसितुम् ॥ (१३७।२)

इदं त्व् आस्तीर्णपर्यङ्कं शरणं भर्तृदारकः । (१३८।१)

प्रविश्य रथसंक्षोभखेदं विनयताम् इति ॥ (१३८।२)

तत् प्रविश्य तदादेशाद् विकसद्रमणीयकम् । (१३९।१)

शयनं हेमरत्नाङ्गं सापाश्रयम् अपाश्रयम् ॥ (१३९।२)

पादस्थाने ततः स्थित्वा साब्रवीत् कः करोतु वः । (१४०।१)

मन्दपुण्यैर् असंभाव्यां पादसंवाहनाम् इति ॥ (१४०।२)

पादसंवाहनं कार्यं भद्रं स्याद् येन केनचित् । (१४१।१)

संवाहकविशेषेण किम् अत्रेति मयोदितम् ॥ (१४१।२)

तया त्व् आलम्बिते पादे पाणिभ्याम् अभवन् मम । (१४२।१)

निर्दोषे मयि केनेयं प्रयुक्ता विषकन्यका ॥ (१४२।२)

करणान्य् अस्वतन्त्राणि न जाने कीदृशं मनः । (१४३।१)

विचेष्टानि च मे ऽङ्गानि धिग् अनार्याम् इमाम् इति ॥ (१४३।२)

सा तु संवाह्य चरणौ मुहूर्तम् इदम् अब्रवीत् । (१४४।१)

कथं दासजनो वक्षः श्रान्तं वः सेवताम् इति ॥ (१४४।२)

मम त्व् आसीत् प्रगल्भेयम् अनाचारा च या मम । (१४५।१)

स्पृष्टपादतलौ हस्ताव् उरस्य् आधातुम् इच्छति ॥ (१४५।२)

ममाभिप्रायम् ऊहित्वा साब्रवीद् दर्शितस्मिता । (१४६।१)

उरः स्पृशति वः को वा कराभ्यां मूढधीर् इति ॥ (१४६।२)

आसीच् च मम काप्य् एषा देवता ब्रह्मवादिनी । (१४७।१)

परचित्तज्ञता यस्मान् नास्ति रागवताम् इति ॥ (१४७।२)

तयोक्तं रथसंक्षोभजातखेदस्य वक्षसः । (१४८।१)

स्तनोत्पीडितकं नाम संवाहनम् अनिन्दितम् ॥ (१४८।२)

यदि वाहम् अनुग्राह्या वक्षो वा प्रबलश्रमम् । (१४९।१)

ततो माम् अनुजानीत भर्तृतन्त्रा हि योषितः ॥ (१४९।२)

आसीच् च मम धीरेयं निरस्तकरुणा च या । (१५०।१)

अनुज्ञां लभते यावत् तावद् आस्ते निराकुला ॥ (१५०।२)

अथैनाम् अब्रुवं बाले परायत्तं निबोध माम् । (१५१।१)

यः संवाहनशास्त्रज्ञः स स्वतन्त्रः प्रवर्तताम् ॥ (१५१।२)

उरसा स्तनसारेण सा मदीयम् उरस् ततः । (१५२।१)

संवाहयितुम् आरब्धा सकम्पेन सवेपथु ॥ (१५२।२)

सर्वथालं विसर्पन्त्या प्रसङ्गकथयानया । (१५३।१)

संक्षिप्तवस्तु रम्ये ऽर्थे न कदाचिद् विरज्यते ॥ (१५३।२)

ततः क्रीडागृहात् तस्माद् बाह्यां ताम् एव वीथिकाम् । (१५४।१)

उपागच्छं मुहूर्ताच् च ताम् एवार्यसुतागता ॥ (१५४।२)

वन्दित्वा प्रस्थितं सा मां क्षणम् आलोक्य विस्मिता । (१५५।१)

आलपन् मधुरालापा स्मितप्रच्छादितारतिः ॥ (१५५।२)

इदं भवनम् आत्मीयं प्रत्यवेक्ष्यं सदा त्वया । (१५६।१)

दृश्यमानो भुजंगो ऽपि कालेन परिचीयते ॥ (१५६।२)

अथ वस्त्रान्तम् आलम्ब्य मदीयं पद्मदेविका । (१५७।१)

विज्ञाप्यम् अस्ति मे किंचित् तच् च नाद्येत्य् अभाषत ॥ (१५७।२)

ततो हृदयवासिन्या पद्मदेविकया सह । (१५८।१)

तम् एव रथम् आरुह्य कुमारागारम् आगमम् ॥ (१५८।२)

तत्र युष्मान् अभुञ्जानान् पश्यामि स्म मया विना । (१५९।१)

उपहासं च कुर्वन्तं तं तथा मरुभूतिकम् ॥ (१५९।२)

दिने ऽन्यत्र च सेवित्वा क्षणं युष्मान् अहं पुनः । (१६०।१)

गत्वार्यदुहितुर् मूलम् आसेवे पद्मदेविकाम् ॥ (१६०।२)

उक्तश् चार्यदुहित्राहम् अधीराः सुहृदस् तव । (१६१।१)

वृत्तान्तो ऽयम् अतस् तेषां मा गमत् कर्णगोचरम् ॥ (१६१।२)

ततः प्रतिष्ठमानं माम् अवोचत् पद्मदेविका । (१६२।१)

तद् वः किं विस्मृतं कार्यम् इति मेति मयोदितम् ॥ (१६२।२)

तयोक्तं कथयिष्यामि पुनर् अप्य् आगताय ते । (१६३।१)

धत्ते संध्रियमाणं हि रहस्यं रम्यताम् इति ॥ (१६३।२)

अथापरस्मिन् दिवसे गत्वार्यदुहितुर् गृहम् । (१६४।१)

शोकमूकप्रवृद्धास्रम् अपश्यम् अबलाजनम् ॥ (१६४।२)

करद्वयावृतमुखी स्तम्भे लग्ना पराङ्मुखी । (१६५।१)

मन्दशब्दं मया दृष्टा क्रन्दन्ती पद्मदेविका ॥ (१६५।२)

ताम् अपृच्छं महाराज्ये वत्सराजे सुराजनि । (१६६।१)

जङ्गमस्य कुतः शोको युवराजे च राजति ॥ (१६६।२)

न किंचिद् अपि सावोचन् मया पृष्टासकृद् यदा । (१६७।१)

तदा किल विषण्णो ऽहं मुमोह च पपात च ॥ (१६७।२)

तत्र चैका प्रमृज्यास्रं माम् अवोचत् सचेतनम् । (१६८।१)

त्वन्नाथाश्लाघनीयेयम् अशोच्या पद्मदेविका ॥ (१६८।२)

अस्यास् तु स्वामिनीं पश्य युवराजे विराजति । (१६९।१)

यस्याः शोकोपतप्ताया यतो रक्षस् ततो भयम् ॥ (१६९।२)

अथ वा पश्य ताम् एव पश्यताम् एव पीड्यते । (१७०।१)

त्वादृशां सुहृदां यस्याः समदुःखसजीवनम् ॥ (१७०।२)

तदावेदितमार्गेण गत्वा प्रमदकाननम् । (१७१।१)

दृष्टा कमलिनीकूले तत्रार्यदुहिता मया ॥ (१७१।२)

मृणालशैवलाम्भोजनलिनीदलसंस्तरम् । (१७२।१)

शोषयन्ती सनिश्वासैर् मुहुर् विपरिवर्तनैः ॥ (१७२।२)

मुद्रिकालतिका नाम दारिका हारिका दृशः । (१७३।१)

तदङ्कन्यस्तचरणा ध्यायन्ती पुरुषोत्तमम् ॥ (१७३।२)

अथोपगम्य संभ्रान्तस् तां कृताञ्जलिर् अब्रवम् । (१७४।१)

देवी दुःखाङ्गदानेन संभावयतु माम् इति ॥ (१७४।२)

साब्रवीद् अलम् आकर्ण्य प्रवृद्धसुखभागिनः । (१७५।१)

तथा ममाप्रतीकारां लज्जाशोककरीं कथाम् ॥ (१७५।२)

को हि नन्दनसंचारिकामिनीजनकामुकः । (१७६।१)

तरन् मकरगम्भीरां विशेद् वैतरणीम् इति ॥ (१७६।२)

ततः प्रसादयन्ती तां मुद्रिकालतिकाब्रवीत् । (१७७।१)

भर्तृदारिकया कश्चित् स्मर्यते न विमानितः ॥ (१७७।२)

यदि च स्वयम् आख्यातुम् अशक्ता भर्तृदारिका । (१७८।१)

ततो माम् अनुजानातु धृष्टो हि गणिकाजनः ॥ (१७८।२)

एवम् उक्ताब्रवीद् एवम् एवं नाम निगद्यताम् । (१७९।१)

अकृत्वा साहसं कैर् वा महाल् लब्धो मनोरथः ॥ (१७९।२)

न चेमं गोमुखाद् अन्यः श्रोतुम् आलापम् अर्हति । (१८०।१)

भेदसंधानदक्षो हि दूतः कार्ये नियुज्यते ॥ (१८०।२)

अथोत्सार्य ततो देशान् मुद्रिकालतिका कथाम् । (१८१।१)

मह्यम् आख्यातुम् आरब्धा क्षणम् अधीयतां मनः ॥ (१८१।२)

भरतो नाम राजासीत् त्रिवर्गान्तपरायणः । (१८२।१)

स समाहृतवान् कान्ताः कुमारीर् आ महोदधेः ॥ (१८२।२)

युगपत् परिनियाहम् एताः सर्वा रहोगताः । (१८३।१)

सुखान्य् अनुभविष्यामि संततानीत्य् अचिन्तयत् ॥ (१८३।२)

यस्याश् च प्रथमं तेन गृहीतः कम्पनः करः । (१८४।१)

तस्याम् एव स संतुष्टः शुद्धपुण्यार्जिताकृतौ ॥ (१८४।२)

परिशेषास् तु यास् तासां मनोनयनहारिणः । (१८५।१)

मनोरुहकराकारान् अष्टौ प्राकल्पयद् गणान् ॥ (१८५।२)

गणे गणे च प्रमुखां मुखराभरणावृताम् । (१८६।१)

अनुज्ञातासनच्छत्रचामराम् अकरोन् नृपः ॥ (१८६।२)

ता गणान्तर्गता यस्माद् अन्यासां च महत्तमाः । (१८७।१)

तं महागणिकाशब्दम् अलभन्त नराधिपात् ॥ (१८७।२)

महागुणास् ततश् चान्यास् ततो ऽप्य् अन्यास् ततः पराः । (१८८।१)

यावद् घटकसंघट्टकठोरकटयः खलाः ॥ (१८८।२)

य एष गणिकाभेद इदानीम् अपि दृश्यते । (१८९।१)

ततः कालात् प्रभृत्य् एव भरतेन प्रवर्तितः ॥ (१८९।२)

गणमुख्यास् तु यास् तासाम् एकस्यां किल संततौ । (१९०।१)

जाता कलिङ्गसेनेयं सरस्याम् इव पद्मिनी ॥ (१९०।२)

सुरासुरोरगस्त्रीणां निन्दन्ती रूपसंपदम् । (१९१।१)

अनया तनया लब्धा सेयं मदनमञ्जुका ॥ (१९१।२)

एषा राजकुलं यान्तीं दृष्ट्वा मातरम् एकदा । (१९२।१)

अहम् अप्य् आचि यामीति पुनः पुनर् अभाषत ॥ (१९२।२)

ज्ञात्वा तु दृढनिर्बन्धां साची दुहितरं प्रियाम् । (१९३।१)

गृहीतबालाभरणाम् अनयन् नृपसंसदम् ॥ (१९३।२)

अथ राजकुलाद् एषा निवृत्ता लक्षिता मया । (१९४।१)

सविकासैः सतोषेव कपोलनयनाधरैः ॥ (१९४।२)

स्थिता सम्प्रस्थितासीना निषीदन्ती च संतताः । (१९५।१)

करोति स्म सखीमध्ये राजास्थानगताः कथाः ॥ (१९५।२)

दिनशेषम् अतिप्रेर्य क्षणदां च सजागरा । (१९६।१)

प्रातः सादरम् आदत्त चित्रं मण्डनम् आत्मनः ॥ (१९६।२)

प्रस्थिता प्रस्थिताम् दृष्ट्वा राजास्थानाय मातरम् । (१९७।१)

तया पृष्टा क्व यासीति यत्र त्वम् इति चाब्रवीत् ॥ (१९७।२)

तयोक्तम् अननुज्ञातैः पुत्रि गन्तुं न लभ्यते । (१९८।१)

राजास्थानं तनुस्नेहाः परुषा हि नराधिपाः ॥ (१९८।२)

तेन मातर् निवर्तस्व लब्धानुज्ञा गमिष्यसि । (१९९।१)

धृष्टा हि द्वेष्यतां यान्ति प्रणयिन्यो ऽपि योषितः ॥ (१९९।२)

मधुराश् चोपपन्नाश् च श्रुत्वा मातुर् इमा गिरः । (२००।१)

कटुका दुर्घटाश् चेयं मन्यमाना न्यवर्तत ॥ (२००।२)

दृष्टनष्टनिधानेव दरिद्रवणिगङ्गना । (२०१।१)

मुक्तनिद्राशनालापा शय्यैकशरणाभवत् ॥ (२०१।२)

एकदा प्रस्तुतकथाः सखीर् इयम् अभाषत । (२०२।१)

स्वप्तुम् इच्छाम्य् अहं सख्यस् तावन् निर्गम्यताम् इति ॥ (२०२।२)

यातासु तासु मनसा यत्सत्यं मम शङ्कितम् । (२०३।१)

एताः प्रस्थापिताः सख्यः किम् अकारणम् एतया ॥ (२०३।२)

या सखीभिर् विना निद्रां नैव लब्धवती पुरा । (२०४।१)

तस्यास् ता एव निघ्नन्ति निद्राम् इति न बध्यते ॥ (२०४।२)

चिन्तयित्वेति तिष्ठन्ती जालवातायनावृता । (२०५।१)

मण्डनव्यापृताम् एतां पश्यामि स्म सदर्पणा ॥ (२०५।२)

अभि राजकुलं स्थित्वा बद्धाञ्जलिर् अभाषत । (२०६।१)

जन्मान्तरे ऽपि भूयासम् अहं तस्मिन् वधूर् इति ॥ (२०६।२)

दुकूलपाशम् आसज्य कंधरायाम् अनन्तरम् । (२०७।१)

उदलम्बयद् आत्मानं सत्वरा नागदन्तके ॥ (२०७।२)

वेगाद् इषुर् इवागत्य प्राणापहरणोद्यतम् । (२०८।१)

कण्ठपाशं तम् एतस्याः कालपाशम् इवाक्षिपम् ॥ (२०८।२)

शयनीयम् अथानीय सजलैर् व्यजनानिलैः । (२०९।१)

बलात् प्रत्यानयं संज्ञां प्रेतराजकुलाद् अहम् ॥ (२०९।२)

क्रमेणोन्मील्य नयने मन्थरा ताम्रतारके । (२१०।१)

निनीय मयि मत्तश् च प्रत्याहृत्येदम् अब्रवीत् ॥ (२१०।२)

तन् मित्रम् अतिकष्टाद् यद् व्यसनात् किल रक्षति । (२११।१)

व्यसने प्रहरन्त्या तु शत्रुत्वं दर्शितं त्वया ॥ (२११।२)

अहं हि सर्वदुःखानाम् इदम् उत्पन्नम् आलयम् । (२१२।१)

त्वया जीवितम् उझन्ती विधृता किम् अकारणम् ॥ (२१२।२)

आनुकूल्येन निर्वाह्य कालम् एकपदे त्वया । (२१३।१)

विघ्नन्त्या मम संकल्पं दर्शिता प्रतिकूलता ॥ (२१३।२)

यद् एतद् उच्यते लोके सर्वथा न तद् अन्यथा । (२१४।१)

अशेषोपायदुःसाध्यो मित्रम् शत्रुर् महान् इति ॥ (२१४।२)

ब्रुवाणाम् इत्य् असंबद्धम् इत्य् एनाम् अहम् अब्रुवम् । (२१५।१)

स्वामिनि प्रभुर् इत्य् अस्मान् उपालम्भेन तक्षसि ॥ (२१५।२)

इदं कथय नस् तावद् व्यसने ऽभ्युदये ऽपि वा । (२१६।१)

स्वामिन्या वयम् आयाते कस्मिन् नाभ्यन्तरीकृताः ॥ (२१६।२)

जातासि कृपणेदानीं दासवर्गम् अपास्य या । (२१७।१)

तनुम् एकाकिनी त्यक्त्वा सुखम् आसितुम् इच्छसि ॥ (२१७।२)

दुःखहेतुम् अतः शंस यदि साध्यं भविष्यति । (२१८।१)

जीविष्यामस् ततः सर्वा मरिष्यामो विपर्यये ॥ (२१८।२)

अथ स्थित्वा क्षणं तूष्णीं शनकैर् इदम् अब्रवीत् । (२१९।१)

एकजीवशरीरायै किं तुभ्यम् अपि कथ्यते ॥ (२१९।२)

अथ जानन्त्य् अपि त्वं मां निर्लज्जयितुम् इच्छसि । (२२०।१)

इदम् आख्याय ते को वा स्त्रीभ्यः साहसिकः परः ॥ (२२०।२)

अहं राजकुलं याता देवेनाहूय सादरम् । (२२१।१)

दक्षिणं परिघाकारम् ऊरुम् आरोपिता तदा ॥ (२२१।२)

उपविष्टस् तु नृपतेर् ऊरौ वामे नृपात्मजः । (२२२।१)

मया दृष्टः प्रविष्टश् च हृदयं मे अनिवारितः ॥ (२२२।२)

दहने ऽपि वसन्न् अन्तर् न दहत्य् अरणीं स तु । (२२३।१)

सौम्यो ऽपि पुण्यवान् अस्मान् निर्धूमं दग्धुम् इच्छति ॥ (२२३।२)

स हेतुर् अस्य दुःखस्य सकृद्दर्शनम् आगतः । (२२४।१)

अधुना श्रूयमाणो ऽपि किं वा विलपितैर् इति ॥ (२२४।२)

श्रुत्वेदम् अहम् अस्यास् तु जाता यत् सत्यम् आकुला । (२२५।१)

उपायम् एतम् आशङ्क्य समुद्रोत्सेकदुष्करम् ॥ (२२५।२)

हा हेति हसितेनोच्चैर् गूहमाना विषण्णताम् । (२२६।१)

एताम् आश्वासयामि स्म निःसारैर् वचनैर् इति ॥ (२२६।२)

मुञ्च स्वामिनि संतापम् अपि विद्याधरेश्वरम् । (२२७।१)

वशयेयं तव प्रीत्यै किं पुनः पुरुषेश्वरम् ॥ (२२७।२)

किं तु त्वारवता शक्यं न लब्धं फलम् ईप्सितम् । (२२८।१)

राजानो ऽपि हि सामादीन् क्रमेणैव प्रयुञ्जते ॥ (२२८।२)

तेन धैर्यप्रकर्षेण मनः संधृत्य चञ्चलम् । (२२९।१)

लोकेनालक्षिता कांश्चित् सहस्व दिवसान् इति ॥ (२२९।२)

तं चेयं सिद्धम् एवार्थम् अर्थिभावाद् अबुध्यत । (२३०।१)

अन्तश् चाकथयत् तोषं विकसन्मुखपङ्कजा ॥ (२३०।२)

दिवसे दिवसे चैतां वचोभिर् मधुरानृतैः । (२३१।१)

कार्यसंसिद्धसम्बद्धैर् दर्शिताशाम् अयापयम् ॥ (२३१।२)

वन्ध्योत्तरैर् यदात्मानं वञ्च्यमानाम् अमन्यत । (२३२।१)

मोक्तुकामा तदा प्राणान् पुनर् उत्प्रेक्षिता मया ॥ (२३२।२)

ततः संभ्रान्तया गत्वा मयास्या मातुर् अन्तिकम् । (२३३।१)

सम्प्रधार्य तया सार्धम् उपायो ऽयम् अनुष्ठितः ॥ (२३३।२)

शरीरं राजपुत्रस्य द्वितीयम् इव गोमुखः । (२३४।१)

स केनचिद् उपायेन वेशम् आशु प्रवेश्यताम् ॥ (२३४।२)

स एव सहचारित्वाद् आनेष्यति नृपात्मजम् । (२३५।१)

मनःश्रोत्रहरालापो वसन्तम् इव कोकिलः ॥ (२३५।२)

कलिङ्गसेनया चायं वृत्तान्तः कथितस् तदा । (२३६।१)

पद्मावत्यै तया चासि चेतस्य इति भाषितः ॥ (२३६।२)

ततः सारथिकायस्थहस्त्यारोहादिभिस् तथा । (२३७।१)

धूर्तैर् अस्मत्प्रयुक्तैस् त्वं वेशम् एतं प्रवेशितः ॥ (२३७।२)

तिसृणां च प्रयुक्तानाम् अभवद् भवतः प्रिया । (२३८।१)

तन्त्रीणां वर्णतन्त्रीव मधुरा पद्मदेविका ॥ (२३८।२)

सा तु निर्वर्तितस्वार्था सुहृदर्थपराङ्मुखी । (२३९।१)

न निवेदयते तुभ्यं स्वार्थभ्रंशविशङ्कया ॥ (२३९।२)

नोपायम् अपरं दृष्ट्वा प्रयुक्तं भर्तृदारिका । (२४०।१)

असाध्यायतनिश्वासा निराशा दृश्यताम् इति ॥ (२४०।२)

तद् इदं दुःसहं दुःखं यस्माद् अस्माकम् आगतम् । (२४१।१)

त्वदायत्तः स शेषश् च संविधत्तां भवान् इति ॥ (२४१।२)

अथाहम् अब्रुवं कस्मान् नखच्छेद्यम् उपेक्षया । (२४२।१)

कुठारच्छेद्यतां नीतं भवतीभिर् इदं तृणम् ॥ (२४२।२)

स्वयम् एव ततो गत्वा देवी विज्ञापिता मया । (२४३।१)

मुच्यताम् एष संतापः सिद्धं विद्धि प्रयोजनम् ॥ (२४३।२)

युवराजार्थिनी देवी स चर्तगुणवत्सलः । (२४४।१)

संधाता गोमुखश् चेति धन्यस् त्रिकसमागमः ॥ (२४४।२)

नास्त्य् एव च ममायासः शरत्कान्त्युन्मना यतः । (२४५।१)

राजहंसो हि नलिनीं स्वयम् एवोपसर्पति ॥ (२४५।२)

अलं चालापजालेन सर्वथाहं नृपात्मजम् । (२४६।१)

स्वामिन्यै कारयिष्यामि प्रणामम् अचिराद् इति ॥ (२४६।२)

साब्रवीन् न नसंभाव्यम् इदं नागरके त्वयि । (२४७।१)

किं तु प्रस्तावम् आसाद्य यतेथाः कार्यसिद्धये ॥ (२४७।२)

अप्रस्तावप्रयुक्ता हि यान्ति निष्फलतां क्रियाः । (२४८।१)

अनिष्टफलतां वापि कोपयित्वा प्रभून् इति ॥ (२४८।२)

ततस् तस्यै नमस्कृत्य कुमारवटकाम् अगाम् । (२४९।१)

उच्छिष्टान् आगतश् चास्मि गृहीत्वा मोदकादिकान् ॥ (२४९।२)

तां च विज्ञापयामि स्म राजपुत्रेण मोदकः । (२५०।१)

स्वयम् आरभ्य हस्ताभ्यां युष्मभ्यं प्रहिता इति ॥ (२५०।२)

साब्रवीज् जालम् अप्य् एतद् आश्वासयति मादृशम् । (२५१।१)

आश्वासन्ति क्षणं दृष्ट्वा मृगा हि मृगतृष्णिकाम् ॥ (२५१।२)

माल्यचन्दनताम्बूलवासोभूषणधूपनैः । (२५२।१)

युष्माभिः प्रेषितानीति ताम् आश्वासितवान् अहम् ॥ (२५२।२)

एष विज्ञापयाम्य् अद्य श्वो विज्ञापयितेति च । (२५३।१)

अलब्धावसरः कालम् एतावन्तम् अयापयम् ॥ (२५३।२)

अथ माम् अब्रवीद् देव्याः पुरतो मुद्रिकालता । (२५४।१)

अहो संभावना कार्या महानागरको भवान् ॥ (२५४।२)

प्रणामं कारयामीति विस्फूर्ज्य भवता तथा । (२५५।१)

किम् इयं वञ्च्यते मुग्धा पत्रपुष्पफलादिभिः ॥ (२५५।२)

अथवा तिष्ठ तावत् त्वम् अहम् एवानयामि तम् । (२५६।१)

विरक्तम् अपि संधातुम् अलं कौशलम् अस्ति नः ॥ (२५६।२)

एवम् उत्तेजितस् तस्या गुरुभिर् वचनैर् अहम् । (२५७।१)

फलेन ज्ञास्यसीत्य् उक्त्वा प्रस्तावावहितो ऽभवम् ॥ (२५७।२)

यात्रायां तु प्रवृत्तायाम् अभ्यासे ऽत्र यद् एव मे । (२५८।१)

तन् मया कारिता यूयं क्षिप्त्वा हरिशिखादिकान् ॥ (२५८।२)

यत् तत् प्रवहणं गच्छत् पथि युष्माभिर् ईक्षितम् । (२५९।१)

तद् अर्यदुहिताध्यास्त विद्युदभ्रम् इव ध्वनत् ॥ (२५९।२)

यत्र यत् तन्मुखस्यार्द्धं ललाटनिहिताङ्गुलि । (२६०।१)

युष्मभ्यं दर्शितं वन्द्यं तत् तया वन्दमानया ॥ (२६०।२)

यच् च विज्ञापिता यूयम् आनतं मुकुटं मनाक् । (२६१।१)

उन्नम्यताम् इति मया तत्रापीदं प्रयोजनम् ॥ (२६१।२)

आसीद् आसां प्रणामो ऽयम् अर्यपुत्रेण नागरः । (२६२।१)

कृतस् तोषयता कान्ताम् अस्माकं स्वामिनीम् इति ॥ (२६२।२)

सेयं कामयते देवं देवी मदनमञ्जुका । (२६३।१)

प्रज्ञापराक्रमप्राणं लक्ष्मीर् इव नराधिपम् ॥ (२६३।२)

अयत्नोपनता चेयं न प्रत्याख्यातुम् अर्हति । (२६४।१)

नवेव मालतीमाला लोभनीयगुणाकृतिः ॥ (२६४।२)

दष्टानङ्गभुजंगेन लघु संभाव्यताम् असौ । (२६५।१)

न ह्य् आशीविषदग्ध अन्त्राः क्षमन्ते दिवसान् इति ॥ (२६५।२)

इति गोमुखतः श्रुत्वा कथां नवदशप्रियाम् । (२६६।१)

तत्कथापहृतव्रीडः प्रकाशम् अहम् अब्रवम् ॥ (२६६।२)

तदैव हृदये ऽस्माकं राजोत्सङ्गनिषण्णया । (२६७।१)

अशीर्णं मन्मथतरोः प्रकीर्णं बीजम् एतया ॥ (२६७।२)

तद्गुणश्रवणाम्भोभिः सिच्यमानं तदा तदा । (२६८।१)

बाधमानं मनो जातम् उच्छ्वसत्कर्कशाङ्कुरम् ॥ (२६८।२)

तद् दोहदम् इवासाद्य प्रियां प्रवहणे स्थिताम् । (२६९।१)

कम्पनिःश्वासजननान् अमुञ्चत् पल्लवान् इव ॥ (२६९।२)

समाप्तावयवो यावन् मनोभवमहातरुः । (२७०।१)

न समाक्रम्य मृद्नाति तावद् दर्शय ताम् इति ॥ (२७०।२)

तेनोक्तं नर्तनाचार्याव् अस्पर्धेतां परस्परम् । (२७१।१)

त्वत्प्रवीणो ऽहम् इत्य् उक्तौ तौ च भूपतिना किल ॥ (२७१।२)

अलं वां कलहं कृत्वा कर्मशास्त्रविदौ युवाम् । (२७२।१)

यस्य या कुशला शिष्या स नर्तयतु ताम् इति ॥ (२७२।२)

श्वः सुयामुनदन्तां च तस्माद् अर्यसुतां च नः । (२७३।१)

नृत्यन्तीं नृपतिर् द्रष्टा तत्र द्रष्टास्थ ताम् इति ॥ (२७३।२)

या स्वाभाविकरूपखण्डितजगद्रूपाभिमाना प्रिया शृङ्गारादिरसप्रयोगसुभगा जायेत सा कीदृशी । (२७४।१)

इत्य् अध्यासितचेतसा कथम् अपि प्रक्रान्तया चिन्तया पर्यङ्काङ्कविवर्तिनार्ततनुना नीता त्रियामा मया ॥ (२७४।२)