ततः समापिताहारः सुहृदाम् एव संनिधौ । (१।१)

प्रियदर्शनम् आलिङ्गम् अनङ्गोन्मूलितत्रपः ॥ (१।२)

अथ क्रोधारुणमुखो गोमुखः प्रियदर्शनम् । (२।१)

पाणाव् आकृष्य त्वरितः स्वगृहान् प्रतियातवान् ॥ (२।२)

स मयोक्तः समायातः क्रोधविस्तीर्णचक्षुषा । (३।१)

पाण्डित्यान्धक मित्रारे मा स्म तिष्ठः पुरो मम ॥ (३।२)

पिपासोर् मधुशौण्डस्य मधुशुक्तिं हरेत् करात् । (४।१)

यस्य यस् तस्य कस् तस्माद् अरातिर् अपरः परः ॥ (४।२)

इत्य् उक्तः स विषादेन त्याजितश् चम्पकाभताम् । (५।१)

राहुणेव तुषारांशुर् अगमद् धूमधूम्रताम् ॥ (५।२)

तं च दीर्घम् अहःशेषम् आयतां च विभावरीम् । (६।१)

प्रवृद्धैर् गमयामि स्म निषादासनचङ्क्रमैः ॥ (६।२)

सुहृद्वृन्दवृतः प्रायो द्वेष्याशेषविनोदनः । (७।१)

प्रियदर्शनसंप्राप्तेर् उपायम् अगवेषयम् ॥ (७।२)

एवंप्राये च वृत्तान्ते धवलोष्णीषकञ्चुकौ । (८।१)

विस्मितौ चिरम् आलोक्य स्थविरौ माम् अवोचताम् ॥ (८।२)

किंनिमित्तम् अपि ब्रह्मन् ब्रह्मदत्तः प्रजेश्वरः । (९।१)

भवन्तम् इच्छति द्रष्टुम् इष्टं चेद् गम्यताम् इति ॥ (९।२)

इदम् आकर्ण्य यत् सत्यम् ईषद् आकुलमानसः । (१०।१)

गोमुखस्य स्मरामि स्म विचारचतुरं मनः ॥ (१०।२)

किं गच्छानि न गच्छानि गच्छतः किं भवेद् इति । (११।१)

वितर्क्य क्षणम् आसीन् मे संदेहच्छेदनी मतिः ॥ (११।२)

यो बन्धव्यो ऽथवा वध्यो न स कञ्चुकिदूतकः । (१२।१)

स हि शृङ्खलनिस्त्रिंशपाणिभिः परिवार्यते ॥ (१२।२)

ये च केचिज् जना येषां विषये सुखम् आसते । (१३।१)

राज्ञाम् आज्ञाम् अवज्ञाय तेषां जीवन्ति ते कथम् ॥ (१३।२)

अमन्दस्पन्दम् एतच् च काङ्क्षिताम् अक्षि दक्षिणम् । (१४।१)

आख्यतीव प्रियाप्राप्तिं मह्यं तद् गमनं हितम् ॥ (१४।२)

निश्चित्येत्यादि निर्गत्य गृहात् प्रवहणं बहिः । (१५।१)

कञ्चुक्यानीतम् अद्राक्षम् आरुक्षं चाविशङ्कितः ॥ (१५।२)

पौरसंघातसंबाधं राजमार्गं व्यतीत्य च । (१६।१)

राजद्वारं व्रजामि स्म चित्रमङ्गलमण्डलम् ॥ (१६।२)

गोमुखाख्यापिताभिख्यं तद् अध्यास्य क्षणं ततः । (१७।१)

प्राविक्षं प्रथमां कक्षां द्वाःस्थवृन्दाभिनन्दितः ॥ (१७।२)

समृद्धिः स्रूयतां तस्याः कृतं वा तत्प्रशंसया । (१८।१)

को हि वर्णयितुं शक्तो नरो मेरोर् अधित्यकाम् ॥ (१८।२)

ताम् अतिक्रम्य पञ्चान्याः प्रकृष्टतररम्यताः । (१९।१)

सप्तम्यां दृष्टवान् अस्मि महास्थानं महीपतेः ॥ (१९।२)

श्रुतिस्मृतिपुराणादिग्रन्थसागरपारगैः । (२०।१)

धनुर्वेदादितत्त्वज्ञैः कलादक्षैश् च सेवितम् ॥ (२०।२)

विरुद्धं बिभ्रतं मूर्त्या चन्द्रमःसवितृप्रभाम् । (२१।१)

सुखसेव्यं दुरीक्षं च तप्तांशुम् इव हैमनम् ॥ (२१।२)

स्वस्तिकृत्वा ततस् तस्मै जातरूपाङ्गम् आनसम् । (२२।१)

अध्यतिष्ठं नृपादिष्टं निर्विकाराम्बरावृतम् ॥ (२२।२)

नृपस् तु मां चिरं दृष्ट्वा स्नेहस्निग्धायतेक्षणः । (२३।१)

ततस् तारकराजाख्यं सेनाभृतारम् ऐक्षत ॥ (२३।२)

स तु माम् अभितः स्थित्वा कार्यमात्रस्य वाचकः । (२४।१)

अवोचद् वचनं चारु विस्पष्टमधुराक्षरम् ॥ (२४।२)

आर्यज्येष्ठ मनस् तावद् अविक्षिप्तं कुरु क्षणम् । (२५।१)

राजा मन्मुखसंक्रान्तैर् वाक्यैस् त्वाम् एष भाषते ॥ (२५।२)

येयं भागीरथीशुभ्रा काशिभूपतिसंततिः । (२६।१)

सा किम् आख्यायते तुभ्यं प्रथिता पृथिवीव या ॥ (२६।२)

अस्याम् अस्य प्रसूतस्य ब्रह्मदत्तस्य भूपतेः । (२७।१)

ये गुणास् ते ऽपि ते बुद्धाः शिशिरांशोर् इवांशवः ॥ (२७।२)

अस्यासीत् कालियो नाम श्रेष्ठी प्राणप्रियः सुहृत् । (२८।१)

सफलैर् द्रविणैर् यस्माद् द्रविणेशो ऽपि लज्जितः ॥ (२८।२)

अन्तर्वत्याम् असौ पत्न्यां नीतः पुण्यैस् त्रिपिष्टपम् । (२९।१)

अथ सा गृहिणी तस्य काले पुत्रं व्यजायत ॥ (२९।२)

तस्मिञ् जाते महाराजः स्वात्मजाद् अपि हर्षदे । (३०।१)

पुरे सान्तःपुरे रम्यं महामहम् अकारयत् ॥ (३०।२)

स कृताशेषसंस्कारः शिशुर् गच्छन् कुमारताम् । (३१।१)

अङ्गैर् विद्याकलाभिश् च सकलाभिर् अलंकृतः ॥ (३१।२)

एवंप्राये च वृत्तान्ते द्वाःस्थैर् विज्ञापितो नृपः । (३२।१)

द्वारे वः कालियः श्रेष्ठी तिष्ठतीति ससंभ्रमैः ॥ (३२।२)

ततश् चित्रीयमाणेन स नृपेण प्रवेशितः । (३३।१)

कस् त्वं कस्य कुतो वेति पृष्टश् चेदम् अभाषत ॥ (३३।२)

देवाहं कालियः श्रेष्ठी देवेन स्वशरीरवत् । (३४।१)

लालितः पालितश् चासं शिक्षितश् चाखिलाः कलाः ॥ (३४।२)

सो ऽहं सुचरितैर् अङ्गैः सुखाद् युष्मत्प्रसादजात् । (३५।१)

च्यावयित्वा दिवं नीतो न हि नाशो ऽस्ति कर्मणाम् ॥ (३५।२)

अथासौ भवतां दासी दुर्मनाः सुमनाः सुताम् । (३६।१)

जातां पुत्र इति ख्यातिम् अनयल् लोभदूषिता ॥ (३६।२)

मृषावादेन तेनास्याः सुरलोकाद् अहं च्युतः । (३७।१)

भार्यया हि कृतं कर्म पत्याव् अपि विपच्यते ॥ (३७।२)

कुले च कुलपुत्रस्य जातो जातिस्मरः पुनः । (३८।१)

एतम् ईदृशम् आकारं वहामि जननिन्दितम् ॥ (३८।२)

असौ च युवतिर् जाता कान्ताकारा च दारिका । (३९।१)

कस्मैचिद् अभिरूपाय वराय प्रतिपाद्यताम् ॥ (३९।२)

अहम् अप्य् एतम् आत्मानम् अङ्गवैकल्यनिन्दितम् । (४०।१)

प्रयागे संन्यसिष्यामि प्रस्थापयत माम् इति ॥ (४०।२)

एवमाद्य् उक्तवान् उक्तो विस्मितेन स भूभृता । (४१।१)

पूर्वं यद् आवयोर् वृत्तं तत् किंचित् स्मर्यताम् इति ॥ (४१।२)

अनेनापि विहस्योक्तं यद् यद् देवाय रोचते । (४२।१)

असंदिग्धं सुविश्रब्धस् तत् तत् पृष्टतु माम् इति ॥ (४२।२)

अथाध्याय चिरं राज्ञा यद् यत् पृष्टं चिरन्तनम् । (४३।१)

अशेषं तत् तद् एतेन सविशेषं निवेदितम् ॥ (४३।२)

अथात्यद्भुतम् इत्य् उक्त्वा जातसंप्रत्ययो नृपः । (४४।१)

आहैनं दारिका कस्मै जामात्रे दीयताम् इति ॥ (४४।२)

अयं तु परितोषेण स्खलदक्षरम् उक्तवान् । (४५।१)

रोचते यो वरस् तस्यै तस्मै सा दीयताम् इति ॥ (४५।२)

ततो ऽन्तःपुरम् आनाय्य सा सार्धम् ऋषिदत्तया । (४६।१)

पृष्टा देवीसमूहेन ह्रिया कूर्माङ्गनाकृतिः ॥ (४६।२)

असौ चासौ च जामाता कुलरूपादिभूषणः । (४७।१)

भवत्यै रोचते नेति मातर् आख्यायताम् इति ॥ (४७।२)

अथारुणकरछायकपोलेक्षणयानया । (४८।१)

पुण्डरीकम् इवावाते मन्थरं चलितं शिरः ॥ (४८।२)

अथार्यज्येष्ठ इत्य् उक्ते प्रसन्नाक्षिकपोलया । (४९।१)

स्वेदार्द्रांशुकया प्राग्वन् न तद् विचलितं शिरः ॥ (४९।२)

तद् भवान् रूचितस् तस्यै नृपाय च यतस् ततः । (५०।१)

अद्यैव श्रेष्ठिकन्यायाः पाणिम् आलम्बताम् इति ॥ (५०।२)

ततो मन्दस्पृहेणेव मया अनादरमन्थरम् । (५१।१)

भीतान्तःपुरदृष्टेन चिराद् इदम् उदीरितम् ॥ (५१।२)

अवन्तेर् अहम् आयातः सह भ्रात्रा कनीयसा । (५२।१)

वेदशास्त्रागमायैव न योषित्प्राप्तिवाञ्छया ॥ (५२।२)

किंतु भूभर्तुर् आदेशो दुर्लङ्घ्यः पुरवासिभिः । (५३।१)

योगक्षेमार्थिभिर् भव्यैस् तस्माद् एवं भवत्व् इति ॥ (५३।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे मन्द्रं सतालतुमुलध्वनि । (५४।१)

प्रतिध्वानध्वनद्व्योम प्राध्वनत् तूर्यमण्डलम् ॥ (५४।२)

यश् च संवत्सरेणापि दुःसंभारो नृपैः परैः । (५५।१)

विवाहार्थः स संभारो राज्ञा संभारितः क्षणात् ॥ (५५।२)

ततः सान्तःपुरो राजा स सदारसुहृद्गणः । (५६।१)

राजाजिरे ममोदारं करग्रहम् अकारयत् ॥ (५६।२)

दत्त्वा ततः श्रेष्ठिपदं नगर्यां वित्तं च भूमण्डलमूल्यतुल्यम् । (५७।१)

समृद्धिम् अन्वेष्य च कालियस्य प्रास्थापयन् मां मुदितो नरेन्द्रः ॥ (५७।२)

आसीच् च मम लोकोक्तिर् इयं मय्य् एव संप्रति । (५८।१)

वर्धमानो यथा राजा श्रेष्ठी जात इति स्थिता ॥ (५८।२)

अथ नन्दोपनन्दाद्यैः प्रवृद्धप्रीतिविस्मयैः । (५९।१)

प्रियदर्शनया चास्मि सह क्षिप्तशचीपतिः ॥ (५९।२)

अहोरात्रे त्व् अतिक्रान्ते स गोमुखम् अपश्यतः । (६०।१)

महाव्यसनसंकीर्ण इवासीन् मे महोत्सवः ॥ (६०।२)

आसीच् च मे विलक्षस्य विलक्षं गोमुखं बलात् । (६१।१)

विदग्धसुहृदां कश्चिद् अपि नामानयेद् इति ॥ (६१।२)

ततः संमानयन्तं तम् आनतान् पुरवासिनः । (६२।१)

अद्राक्षं भृत्यवर्गं च संचरन्तम् इतस् ततः ॥ (६२।२)

चिन्तितं च मया दिङ् मां विलक्षकम् अकारणे । (६३।१)

बलाद् आनाययाम्य् एनं किं दुःखासिकया मम ॥ (६३।२)

अथ नन्दोपनन्दाभ्याम् असाव् आनायितो मया । (६४।१)

आसीनः स्मयमानेन सोपालम्भम् इवोदितः ॥ (६४।२)

किं गोमुखः सखा यस्य प्राज्ञंमन्यो न विद्यते । (६५।१)

तस्य साध्यानि कार्याणि न सिध्यन्तीति सो ऽब्रवीत् ॥ (६५।२)

सर्वप्राणभृताम् एव पुराकृतकृतं फलम् । (६६।१)

न तु तत्कारणैर् योग्यैर् विना सिध्यति कस्यचित् ॥ (६६।२)

यद् अपीदं महत् कार्यं युष्माभिः किल साधितम् । (६७।१)

तत्रापि गोमुखस्यैव प्राज्ञंमन्यस्य कौशलम् ॥ (६७।२)

प्रभवः प्रभवन्तो हि दोषाभासे मनाग् अपि । (६८।१)

भृत्यान् उद्वेजयन्त्य् एव तेषां किं क्रियताम् इति ॥ (६८।२)

किम् अस्मिन् भवता कार्ये कृतम् इत्य् उदिते मया । (६९।१)

आख्यातुम् अयम् आरब्धः श्रूयतां यन् मया कृतम् ॥ (६९।२)

अस्त्य् अहं भर्त्सितः क्रुद्धैर् युष्माभिः स्वगृहं गतः । (७०।१)

तत्र प्रावृत्य मूर्धानं पतित्वा शयनो स्थितः ॥ (७०।२)

ततस् त्रसद्द्रुतगिरा पृष्टो ऽहम् ऋषिदत्तया । (७१।१)

किम् एतद् इति तस्यैव न मया दत्तम् उत्तरम् ॥ (७१।२)

सा यदा दृढनिबन्धा पृच्छति स्म पुनः पुनः । (७२।१)

युष्मद्वृत्तान्तम् अखिलं तदा कथितवान् अहम् ॥ (७२।२)

साथ प्रमोदबाष्पार्द्रकपोलापृच्छद् आदरात् । (७३।१)

वत्सेश्वरसुतः कश्चिद् आर्यज्येष्ठो भवेद् इति ॥ (७३।२)

शपथैः प्रतिषिध्यैनां त्वद्वृत्तान्तप्रकाशनात् । (७४।१)

आम सुभ्रू स एवायम् इति तस्यै न्यवेदयम् ॥ (७४।२)

अथासौ स्थिरधीरत्वं गोमुख श्रूयताम् इति । (७५।१)

सासूया सप्रमोदेव माम् उक्त्वाकथयत् कथाम् ॥ (७५।२)

आसीत् सुमनसः कापि प्रिया विद्याधरी सखी । (७६।१)

दिव्यज्ञाना मरुद्वेगा नाम्ना च प्रियदर्शना ॥ (७६।२)

सा यदृच्छागता चैनां प्रसङ्गे क्वचिद् अब्रवीत् । (७७।१)

त्वं माम् आपदि कष्टायां वर्तमाना स्मरेर् इति ॥ (७७।२)

ततः श्रेष्ठिनि कालेन नीते वैवस्वतक्षयम् । (७८।१)

श्रेष्ठिन्याः कन्यका जाता शोकानलघृताहुतिः ॥ (७८।२)

अस्यास् त्व् आसीद् अपुत्राया द्रविणस्यातिभूरिणः । (७९।१)

सारस्यास्यास्मदीयस्य पालकः को भविष्यति ॥ (७९।२)

उक्ता चास्मि पुरा सख्या व्यसने मां स्मरेर् इति । (८०।१)

ततश् चिन्तितमात्रैव ददृशे प्रियदर्शना ॥ (८०।२)

तां चासौ दारिकां दृष्ट्वा प्रकर्षप्रमदस्मिता । (८१।१)

अवोचत् सखि मा भैषीर् जनयित्वेदृशीं सुताम् ॥ (८१।२)

एषा विद्याधरेन्द्रस्य भविष्यति भविष्यतः । (८२।१)

प्रिया प्रियतमा तस्माज् जृम्भन्तां तूर्यपङ्क्तयः ॥ (८२।२)

अथासाव् ओषधीगर्भं बद्ध्वा तस्याः स्फुरत्करम् । (८३।१)

कन्याया हाटकं दृष्ट्वा कण्ठे गण्डकम् अब्रवीत् ॥ (८३।२)

प्रभावाद् ओषधेर् अस्याः स्त्रियम् एनां सतीं जनाः । (८४।१)

द्रक्ष्यन्ति पुरुषं मुक्त्वा भविष्यच्चक्रवर्तिनम् ॥ (८४।२)

अमलानन्तपुण्यत्वात् सर्वज्ञाश् चक्रवर्तिनः । (८५।१)

पश्यन्ति हि यथाभूतम् अर्थं दिव्येन चक्षुषा ॥ (८५।२)

तेन यः स्त्रियम् एवैनां द्रष्टा स भवति ध्रुवम् । (८६।१)

चक्रवर्ती पतिश् चास्याः सर्वविद्याधराधिपः ॥ (८६।२)

ओषधिर् या च कण्ठे ऽस्याः सा नाम्ना प्रियदर्शना । (८७।१)

इदम् एव च नामास्याः प्रशस्तं क्रियताम् इति ॥ (८७।२)

तेन यो ऽयं पुरश्रेष्ठी पुरुषः प्रियदर्शनः । (८८।१)

विद्याधरेन्द्रयोग्येयं प्रमदा प्रियदर्शना ॥ (८८।२)

किंच वीणासमस्यायां यद् उक्तं चक्रवर्तिना । (८९।१)

चिरं सुन्दरि जीवेति तेनैव विदितं मया ॥ (८९।२)

न हि शक्तः स्त्रियं द्रष्टुम् एनाम् अवनिगोचरः । (९०।१)

यस् तु पश्यति स्म व्यक्तं चक्रवर्तीत्य् अभून् मम ॥ (९०।२)

त्वं च गोमुख एवेति तदैव ज्ञातवत्य् अहम् । (९१।१)

सरूपः सवयाश् चान्यो नास्ति यच् चक्रवर्तिनः ॥ (९१।२)

रूपं च युवराजस्य तव चानायितं मया । (९२।१)

कौशाम्बीतः पटे न्यस्तं तच् च निश्चयकारणम् ॥ (९२।२)

इत्यादिभिर् मया चिह्नैर् अयम् अव्यभिचारितः । (९३।१)

चक्रवर्तीति विज्ञातः पश्चिमं स्तनदर्शनम् ॥ (९३।२)

यः पुनर् घटनोपायः कार्यः स भवतानयोः । (९४।१)

घटने दुर्घटस्यापि चतुरो हि भवान् इति ॥ (९४।२)

एवमादि ततः श्रुत्वा स्पृहयामि स्म मृत्यवे । (९५।१)

यस्मान् निश्चितवान् अस्मि त्रयं मरणकारणम् ॥ (९५।२)

मया सत्यं ब्रुवद् भर्ता मिथ्या ब्रूतेति खेदितः । (९६।१)

अत्र जीवति यस् तस्य मृत एवामृतोपमः ॥ (९६।२)

पाण्डित्यान्धसुहृद्वैरि मा स्म तिष्ठ पुरो मम । (९७।१)

इति यः स्वामिनादिष्टस् तस्य मृत्युम् अर्होत्सवः ॥ (९७।२)

न चास्ति दुर्घटस्यास्य घटने मम कौशलम् । (९८।१)

तस्मान् मरणम् एवास्तु धिक् प्राणान् दुःस्थितान् इति ॥ (९८।२)

निर्यातश् च पुरीबाह्यं मरणोपायलिप्सया । (९९।१)

कस्याप्य् अदृष्टरूपस्य वाचम् अश्रौषम् अम्बरे ॥ (९९।२)

विपर्यस्त निवर्तस्व निन्द्यान् मरणनिश्चयात् । (१००।१)

न हि दुःखक्षयोपायो मृत्युर् इष्टः सताम् इति ॥ (१००।२)

ततः शिथिलितोद्वेगो गिरा खेचरयानया । (१०१।१)

पुरः पुरुषम् अद्राक्षं स्कन्धारोपितदारकम् ॥ (१०१।२)

असौ च दारकः कुण्ठः खञ्जः कुब्जः पृथूदरः । (१०२।१)

इति संतक्षितः पित्रा कर्कशैर् वचनक्षुरैः ॥ (१०२।२)

म्रियस्व धर्षिणीपुत्र प्रेतखादितमातृक । (१०३।१)

न वहामि न पुष्णामि भवन्तं निष्प्रयोजनम् ॥ (१०३।२)

एष त्वां गाढम् आवेष्ट्य ग्रीवां भित्त्वाथवा शिरः । (१०४।१)

मारयिष्यामि तद् गच्छ वैवस्वतपुरीम् इति ॥ (१०४।२)

ततस् तेन विहस्योक्तं मा वाक्षीर् मा च मां पुषः । (१०५।१)

एतावता हि ते कार्यं न मदीयेन मृत्युना ॥ (१०५।२)

मयापि किल कर्तव्यं महत् कार्यं महात्मनाम् । (१०६।१)

तद् भवान् मां सहस्रेण विक्रीणीतां महात्मसु ॥ (१०६।२)

सहस्रं यच् च तद् दत्तं पर्याप्तं जीवनं यतः । (१०७।१)

मा स्म तस्माद् विना कार्यान् मारयन् मां भवान् इति ॥ (१०७।२)

मम त्व् आसीन् महात्मानः के ऽन्ये युष्मज् जगत्त्रये । (१०८।१)

कुतश् चान्यन् महत् कार्यं युष्मज्जीवितरक्षणात् ॥ (१०८।२)

सहस्रं ते न यत् किंचित् कोट्यापि यदि लभ्यते । (१०९।१)

तुच्छमूल्यस् तथाप्य् एष तृणमुष्टिसमा हि सा ॥ (१०९।२)

तत् तद् इत्यादि निश्चित्य गृहम् आनाय्य तं ततः । (११०।१)

क्रीणामि स्म सहस्रेण चिन्तामणिम् इवाश्मना ॥ (११०।२)

ऋषिदत्ताम् अथावोचं यावत् स्मरसि किंचन । (१११।१)

प्रच्छन्नं श्रेष्ठिनो वृत्तं तावन् मे कथ्यताम् इति ॥ (१११।२)

कालियेन च राज्ञा च यद् यत् कार्यं रहः कृतम् । (११२।१)

तत् तत् सुमनसे भर्त्रा कथितं धीरचेतसे ॥ (११२।२)

यच् च श्रुतधरा कार्यं राज्ञः श्रुतवती गुरु । (११३।१)

तया तद् ऋषिदत्तायै दुष्प्रकाशं प्रकाशितम् ॥ (११३।२)

तया तया च तन् मह्यं कुब्जाय कथितं मया । (११४।१)

कुब्जेन ब्रह्मदत्ताय शेषं प्रत्यक्षम् एव च ॥ (११४।२)

तद् युष्माभिर् यद् आदिष्टं यद् अत्र भवता कृतम् । (११५।१)

तद् आचक्ष्वेति कार्यं तद् एतद् अत्र मया कृतम् ॥ (११५।२)

इत्याद्य् आकर्ण्य तत् तस्माद् इन्द्रजालाधिकाद्भुतम् । (११६।१)

प्राशंसं चरितं तस्य प्रशस्या हि गुणाधिकाः ॥ (११६।२)

का विद्याधरचक्रवर्तिपदके तुच्छा रतिर् मादृशः सुप्रापं धरणीचरैर् यद् अपरैः क्रोधादिवश्यैर् अपि । (११७।१)

प्रज्ञाधिक्कृतदेवदानवगुरुर् येषां सुहृद् गोमुखः ते यत् पिष्टपसप्तकाप्तिविमुखास् तत्कर्मणां जृम्भितम् ॥ (११७।२)