ततस् ताम् अब्रवं भीरु त्वम् एव हि मम प्रिया । (१।१)

तथापि तु विनोदेन तिष्ठामः कथ्यताम् इति ॥ (१।२)

ग्रहीतव्यानि नामानि गुरुदेवद्विजन्मनाम् । (२।१)

यस्मात् तेन विशुद्ध्यर्थं स्वानम् आचरितं तया ॥ (२।२)

अस्ति मेरुगिरिप्रांशुर् आषाढो नाम पर्वतः । (३।१)

शूरपण्डितवित्ताढ्यविद्याधरकुलालयः ॥ (३।२)

तत्र विद्याधरस्वामी वेदवान् वेगवान् इति । (४।१)

यः कुबेराधिकस्वो ऽपि निःस्व एव दिनात्यये ॥ (४।२)

तस्यापि पृथिवी नाम महिषी प्रांशुवंशजा । (५।१)

तृणाय मन्यते स्थैर्याद् या देवीं पृथिवीम् अपि ॥ (५।२)

तौ च पुत्रम् अविन्दन्तौ चिरं दुःखम् अतिष्ठताम् । (६।१)

प्रौढाया इव कन्यायाः पितरौ सदृशं वरम् ॥ (६।२)

तौ मनःपुत्रिकां नाम कुलविद्यां सुतार्थिनौ । (७।१)

आराधयितुम् आरब्धौ तया चोक्तं प्रसन्नया ॥ (७।२)

सर्वविद्याधरोत्कृष्टविद्याधरपराक्रमः । (८।१)

भविता भवतोः पुत्रः पुत्रकौ दुःखम् उझतम् ॥ (८।२)

एका च दुहिता यस्याः कलाशाली भविष्यति । (९।१)

शूरः साङ्ग इवानङ्गो विद्याधरपतिः पतिः ॥ (९।२)

काले क्वचिद् अतीते च प्रसूता पृथिवी सुतम् । (१०।१)

त्रिवर्गम् अक्षतं देवी पृथिवीव सुरक्षिता ॥ (१०।२)

मनःपुत्रिकया दत्तः स यस्मात् कुलविद्यया । (११।१)

तस्मान् मानसवेगाख्यः पुत्रः पित्रा प्रसाधितः ॥ (११।२)

संवत्सरत्रये ऽतीते जाताया दुहितुः कृतम् । (१२।१)

नाम वेगवतात्मीयम् असौ वेगवती ततः ॥ (१२।२)

लब्धेष्टतनयौ तौ च मोदमानाव् अहर्निशम् । (१३।१)

नीतवन्तौ चिरं कालम् एकाहर्निशसंमितम् ॥ (१३।२)

वेगवान् एकदा स्नातः प्रीणिताग्निसुरद्विजः । (१४।१)

भद्रासनस्थम् आत्मानं ददर्श आदर्शमण्डले ॥ (१४।२)

अथ हंसम् इवासीनम् अञ्जनाचलमूर्धनि । (१५।१)

मृणालधवलं केशं दृष्टवान् आत्ममूर्धनि ॥ (१५।२)

ततो भद्रासनं त्यक्त्वा वसुधास्थण्डिले स्थितः । (१६।१)

पृष्टो मानसवेगेन किम् एतद् इति वेगवान् ॥ (१६।२)

तेनोक्तं पलितं दृष्ट्वा मनःपुत्रिकवंशजाः । (१७।१)

तपांसि वा निषेवन्ते वेदान्तविहितानि वा ॥ (१७।२)

तत् प्रजाः पालयेः पुत्र प्रजास् त्वां पालयन्तु च । (१८।१)

पालितैर् हि मृगेन्द्रो ऽपि काननैर् एव पाल्यते ॥ (१८।२)

अथ मानसवेगेन क्रोशन्तीषु प्रजासु च । (१९।१)

राजा मन्दसुखोत्कण्ठः प्रतियातस् तपोवनम् ॥ (१९।२)

भर्त्रा निवर्त्यमानापि वचोभिः सोपपत्तिभिः । (२०।१)

न निवृत्ता यदा देवी तदोपायं प्रयुक्तवान् ॥ (२०।२)

अद्यैवाहं च्युतो राज्याद् अद्यैवेयं पतिव्रता । (२१।१)

न मे सम्पादयत्य् आज्ञाम् अहो धर्मः सताम् इति ॥ (२१।२)

ततो ह्रीता च भीता च साश्रुश्रेणिः सवेपथुः । (२२।१)

पादयोः पतिता पत्युर् व्यज्ञापयद् असौ शनैः ॥ (२२।२)

यदा तर्हि मया यूयं पावयन्तस् तपोवनम् । (२३।१)

उपास्याः पावनतमं स कालः कथ्यताम् इति ॥ (२३।२)

सो ऽब्रवीद् दुर्लभं पुत्रं स्थिरसिंहासनास्थितम् । (२४।१)

भर्तारं वेगवत्याश् च दृष्ट्वा द्रष्टासि माम् इति ॥ (२४।२)

एवं चैव च कल्याणि पिता विज्ञाप्यताम् इति । (२५।१)

उक्ता वेगवती मात्रा पितरं प्रणताब्रवीत् ॥ (२५।२)

तात त्वयि वनं याते को मे दास्यति मोदकान् । (२६।१)

कल्पवृक्षप्रसूतानि फलानि कुसुमानि वा ॥ (२६।२)

तेनोक्तं येन येनार्थो दुर्लभेनापि केनचित् । (२७।१)

तत् तन् मानसवेगस् ते भ्राता दातास्यताम् इति ॥ (२७।२)

इति राज्यकलत्रमित्रपुत्रान् गृहधामं च तृणाय मन्यमानः । (२८।१)

गुरुसत्त्वरजस्तमःकलङ्कां प्रकृतिं हातुम् अगाद् वनं नरेन्द्रः ॥ (२८।२)

श्रियं मानसवेगो ऽपि कदलीदलचञ्चलाम् । (२९।१)

शक्तित्रयप्रयोगज्ञः कृतवान् अचलाचलाम् ॥ (२९।२)

अथ याते क्वचित् काले मातङ्गाधिपतेः सुता । (३०।१)

आषाढं वायुमुक्तेति सखीपरिवृतागमत् ॥ (३०।२)

सा स्म वेगवतीम् आह राजपुत्रि किम् आस्यते । (३१।१)

उत्तिष्ठाकाशमार्गेण गच्छामो मलयाचलम् ॥ (३१।२)

शृङ्गकुञ्जनितम्बेषु तस्य रम्येषु रम्यताम् । (३२।१)

नेत्रापिधानिकाख्यानपुत्रिकाकन्दुकैर् इति ॥ (३२।२)

तयोक्तं नास्ति मे शक्तिर् गन्तुम् आकाशवर्त्मना । (३३।१)

अलब्धकुलविद्यायाः सखि तन् मृष्यताम् इति ॥ (३३।२)

उपहस्य ततस् तास् ताम् उच्चैस् ताडितपाणयः । (३४।१)

आधताम्बरपक्षाः खं हंसकन्या इवास्थिताः ॥ (३४।२)

भ्रातुर् अन्तिकम् आयाता सावेगा वेगवत्यपि । (३५।१)

तेन चोक्ताङ्कम् आरोप्य मातः किं दीयताम् इति ॥ (३५।२)

तयोक्तं देहि मे विद्यां महाराज ससाधनाम् । (३६।१)

सिद्धविद्याभिर् अद्याहं सखीभिर् हासिता यतः ॥ (३६।२)

अचिरेणैव दास्यामि मातर् इत्य् अभिधाय सा । (३७।१)

भ्राता विसर्जितासारबालालङ्कारवञ्चिता ॥ (३७।२)

एकदा गौरिमुण्डस्य भगिनी गौरिमद्यशाः । (३८।१)

गता वेगवतीं द्रष्टुम् आषाढं ससखी सखीम् ॥ (३८।२)

उपहस्य च तां सापि विपक्षाम् इव सारसीम् । (३९।१)

सपक्षा राजहंसीव गता प्रति हिमाचलम् ॥ (३९।२)

वेगवत्यपि सास्थानं गत्वा भ्रातरम् अब्रवीत् । (४०।१)

किम् अयं क्षिप्यते कालो विद्या मे दीयताम् इति ॥ (४०।२)

तेनोक्तम् अपि दास्यामि त्वरसे किम् अकारणम् । (४१।१)

गुरुकार्यक्रियाव्यग्रं किं न पश्यसि माम् इति ॥ (४१।२)

सा गत्वा मन्युभारेण स्फुरन्तीव त्वरावती । (४२।१)

अपतन् मातुर् उत्सङ्गे संतप्तेव वशा ह्रदे ॥ (४२।२)

पृथिवी तु समाहूय सचिवौ भर्तुर् अब्रवीत् । (४३।१)

अचिरेण पितुर् मूलं दारिकां नयतं युवाम् ॥ (४३।२)

अन्तरङ्गो हि संबन्धः पुत्रैः पित्रोर् अकृत्रिमः । (४४।१)

भ्रातरस् तु द्विषन्त्य् एव भ्रातॄन् एकोदरान् अपि ॥ (४४।२)

तौ ताम् आकाशमार्गेण नीतवन्तौ तपोवनम् । (४५।१)

मार्गायतनमार्गेषु साम्भःसु गमितश्रमाम् ॥ (४५।२)

अथास्थिमयकायानां तडिद्बभ्रुजटाभृताम् । (४६।१)

ते ऽपश्यंस् तत्र वृन्दानि तापसानां तपस्यताम् ॥ (४६।२)

पृच्छन्ति स्म च तत्रैकम् अभिवाद्य तपस्विनम् । (४७।१)

ब्रह्मन् ब्रूहि तम् उद्देशं यत्रास्ते वेगवान् इति ॥ (४७।२)

सो ऽब्रवीत् पर्वताग्रे ऽसाव् अङ्गुष्ठाग्रेण तिष्ठति । (४८।१)

अनुगच्छति गच्छन्तम् अंशुमन्तं च चक्षुषा ॥ (४८।२)

पर्णशाला च तस्येयं यस्याः सिंहमतङ्गजौ । (४९।१)

अङ्गणे क्रीडतः प्रीताव् इमौ च शिखिपन्नगौ ॥ (४९।२)

आसन्नागमनश् चासौ दग्धं हि कठिनैः करैः । (५०।१)

तस्याह्लादयितुं चक्षुर् एष मन्दायते रविः ॥ (५०।२)

तपस्तान्तं ततः कायं सकायम् इव वेगवान् । (५१।१)

कायक्लेशं वहन्न् आगाद् वैखानसमृगावृतः ॥ (५१।२)

अथ वेगवती दृष्ट्वा वेगवन्तं तथाविधम् । (५२।१)

अब्रवीन् मन्त्रिणौ नायं मम तातः स वेगवान् ॥ (५२।२)

तस्य चन्द्रप्रभच्छत्त्रप्रभाः समुकुटप्रभाः । (५३।१)

प्रभासयन्ति धावन्तीं पुरः सामन्तसन्ततिम् ॥ (५३।२)

अयं तु सिंहमातङ्गशार्दूलमृगतापसैः । (५४।१)

त्यक्तवैरैः सहायाति नूनं को ऽपीन्द्रजालिकः ॥ (५४।२)

ताभ्याम् उक्तं स एवायं तथा चेत्थं च दृश्यते । (५५।१)

तादृशा एव दृश्यन्ते तथा चेत्थं च साधवः ॥ (५५।२)

वन्द्यतां च पितेत्य् उक्ता वन्दमानार्द्रचक्षुषा । (५६।१)

अङ्कम् आरोपिता पित्रा रूढदर्भाङ्कुरव्रणम् ॥ (५६।२)

मन्त्रिणाव् अपि भर्तारम् उचितान्तरवर्तिनौ । (५७।१)

शिरोवाग्भिर् अवन्देताम् अथ वेगवतोदितौ ॥ (५७।२)

आगच्छ तं ममाभ्याशम् अलं स्थित्वातिदूरतः । (५८।१)

जनरञ्जनमात्रं हि गतं तद् राज्यनाटकम् ॥ (५८।२)

आसन्नस्थण्डिलस्थौ तौ पृष्टवान् अथ वेगवान् । (५९।१)

राज्ञो मानसवेगस्य राज्यं नो वर्ण्यताम् इति ॥ (५९।२)

ताभ्याम् उक्तम् अशक्यं तद् गुणाढ्येनापि शंसितुम् । (६०।१)

तम् अपेक्ष्य तु राजानः शेषाश् छत्त्रविडम्बकाः ॥ (६०।२)

इयं माणविका कस्माद् आनीतेति च पृच्छते । (६१।१)

विद्यालाभार्थम् इत्य् उक्तं तस्मै ताभ्यां सविस्तरम् ॥ (६१।२)

तेनोक्तम् अचिराद् एषा लब्धविद्या गमिष्यति । (६२।१)

युवाभ्यां नीतिपन्नाभ्यां स बालः पाल्यताम् इति ॥ (६२।२)

वेगवत्यपि सोत्साहा करोति स्म महत् तपः । (६३।१)

कल्पिताहारकर्तव्या फलमूलजलानिलैः ॥ (६३।२)

जलाहरणसंमार्गकुसुमप्रचयादिभिः । (६४।१)

आराधयद् दुराराधान् असौ वैखानसान् अपि ॥ (६४।२)

उच्चिन्वन्ती कदाचित् सा फुल्लां काननमल्लिकाम् । (६५।१)

हा सर्पेणास्मि दष्टेति साक्रन्दागमद् आश्रमम् ॥ (६५।२)

यथासंनिहितैस् तत्र वैखानसकुमारकैः । (६६।१)

मा राजदारिके भैषीर् इत्य् उक्त्वा परिवारिता ॥ (६६।२)

क्वासौ क्वासौ खलः सर्प इति पृष्टा कुमारकैः । (६७।१)

अमुष्मिन् मल्लिकागुल्म इति तेभ्यो न्यवेदयत् ॥ (६७।२)

ते त्व् आलोक्य तम् उद्देशम् अवोचन्न् उच्चकैस्तराम् । (६८।१)

राजपुत्रि न सर्पो ऽयम् अयं सर्पान्तकः शिखी ॥ (६८।२)

दृष्ट्वा प्रसारितां ग्रीवाम् उत्फणाशीविषोपमाम् । (६९।१)

त्वया सर्प इति ज्ञातं तस्माद् आश्वस्यताम् इति ॥ (६९।२)

उटजाङ्गणम् आनीतः स मयूरः कुमारकैः । (७०।१)

विचित्रैर् नर्तितो मार्गैस् तया कुट्टिततालया ॥ (७०।२)

प्रेक्षणीयं च तद् द्रष्टुम् अदृष्टं वनवासिभिः । (७१।१)

मिलिताः सर्व एवास्थुस् तपोवननिवासिनः ॥ (७१।२)

एतस्मिन्न् एव वृत्तान्ते वेगवन्तम् उपागतम् । (७२।१)

विश्रान्तम् उपगम्येदम् अवोचंस् तं तपस्विनः ॥ (७२।२)

राजदारिकया राजंस् तपस् तप्तं सुदुस्तपम् । (७३।१)

वयम् आराधिताः प्रीतास् तद्विद्यां लभताम् इति ॥ (७३।२)

तेनोक्तं यदि च प्रीता नो भवन्तो ऽनुजानते । (७४।१)

ततो गृह्णात्व् इयं विद्याः पञ्चाङ्गपरिवारिताः ॥ (७४।२)

अनया यत् तपस् तप्तम् अस्माभिश् चेदम् ईदृशम् । (७५।१)

तद् अस्याः कुलविद्यानाम् अलं भवतु सिद्धये ॥ (७५।२)

यच् च मानसवेगस्य विद्यासिद्धिप्रभावितम् । (७६।१)

बलं चतुर्गुणं तस्माद् बालेयं प्रतिपद्यताम् ॥ (७६।२)

यश् चास्याः को ऽपि दीर्घायुर् ग्रहीष्यति वरः करम् । (७७।१)

राज्यस्य दशमं भागं स मदीयस्य भोक्ष्यति ॥ (७७।२)

एवम् उक्त्वा ततस् तस्यास् तत् सर्वं कृतवान् पिता । (७८।१)

सापि लब्धाभ्यनुज्ञाना वेगेनोदपतन् नभः ॥ (७८।२)

ततः कनकलेखेव भासा कषशिलाम् असौ । (७९।१)

पिशङ्गभवती यान्ती श्यामलाम् अम्बरस्थलीम् ॥ (७९।२)

दृष्टा मानसवेगेन संभ्रमभ्रान्तचक्षुषा । (८०।१)

अवातरत् तदास्थाने हंसीवाम्भोजकानने ॥ (८०।२)

कथंचित् प्रत्यभिज्ञाय लज्जितेनेव तेन सा । (८१।१)

आलिङ्ग्योत्सङ्गम् आरोप्य गमिता मातुर् अन्तिकम् ॥ (८१।२)

मातापि दुहितृस्नेहम् अनादृत्यैव सत्वरा । (८२।१)

अपृच्छद् अपि कल्याणि कुशली वेगवान् इति ॥ (८२।२)

किं वाफलप्रलापेन सारम् एवावधीयताम् । (८३।१)

यासौ वेगवती साहं तस्य वेगवतः सुता ॥ (८३।२)

अतीते तु क्वचित् काले सशरीरेव चारुता । (८४।१)

नीता मानसवेगेन कापि भूमौ वराङ्गना ॥ (८४।२)

सा च तद्गुणभूयिष्ठां दृढं द्वेष्टि कथाम् अपि । (८५।१)

क्षीणदोषगुणा साध्वी कामस्तुतिकथाम् इव ॥ (८५।२)

स कदाचित् क्वचित् कांचिद् दृष्ट्वा तापसकन्यकाम् । (८६।१)

बलाद् भोक्तुम् उपक्रान्तस् तया चोक्तं स्फुरद् रुषा ॥ (८६।२)

युक्तं शापाग्निना दग्धुं त्वादृशं पापचेतसम् । (८७।१)

किंतु वेगवतः साधोः पुत्रत्वं तेन मुच्यसे ॥ (८७।२)

सर्वथा शापनामानं प्रतीच्छतु वरं भवान् । (८८।१)

अधीरहृदयाः प्रायस् त्रासगम्या भवादृशाः ॥ (८८।२)

बलात् कामयमानस्य निःकामां कांचिद् अङ्गनाम् । (८९।१)

भवतः शतधा मूर्धा दग्धबुद्धेः स्फुटेद् इति ॥ (८९।२)

ततस् त्रस्तस् ततः शापाद् अकामां कामिनीम् असौ । (९०।१)

अपि नोत्सहते द्रष्टुं कुत एव निषेवितुम् ॥ (९०।२)

स तु माम् अब्रवीन् मातस् तथा मदनमञ्जुका । (९१।१)

प्रोत्साह्यतां यथा क्षिप्रम् उपसर्पति माम् इति ॥ (९१।२)

अथ बालस्वभावेन सकुतूहलया मया । (९२।१)

अशोकवनिकामध्ये दृष्टा मदनमञ्जुका ॥ (९२।२)

संक्षिप्तम् अधितिष्ठन्ती रूढपर्णलतोटजम् । (९३।१)

म्लानचम्पकमालेव पुराणकदलीपुटम् ॥ (९३।२)

पर्णशय्याशिरोभागे निहितः संपिधानकः । (९४।१)

उटजाभ्यन्तरे न्यस्तः सजलः कलशस् तया ॥ (९४।२)

अथ लम्भितविश्रम्भां मञ्जुकाम् अहम् अब्रवम् । (९५।१)

कस् ते मानुषकेणार्थः कुरु विद्याधरं पतिं ॥ (९५।२)

मुग्धे मानुषकास् तावद् बहुरोगाद्युपद्रवाः । (९६।१)

विद्याधरास् तु विद्यानां प्रभावान् निरुपद्रवाः ॥ (९६।२)

राजा मानसवेगस् तु भर्ता ते वर्ण्यतां कथम् । (९७।१)

यो विद्याधरराजानां राजा स्फीतश्रियाम् इति ॥ (९७।२)

दोषान् अपि मनुष्याणां गृह्णामि स्म यथा यथा । (९८।१)

तथा तथाभवत् तस्याः प्रीतिस्फीताक्षम् आननम् ॥ (९८।२)

गुणान् विद्याधराणां तु गृह्णामि स्म यथा यथा । (९९।१)

तथा तथाभवत् तस्याः क्रोधजिह्माक्षम् आननम् ॥ (९९।२)

आगन्तुकौ यदा चैनां प्रीतिक्रोधाव् अमुञ्चताम् । (१००।१)

गृह्णाति स्म तदा शोकः सनिश्वासास्रवेपथुः ॥ (१००।२)

अथास्याः परिमृज्यास्रम् अशीतस्पर्शम् अब्रवम् । (१०१।१)

अलं भगिनि संतप्य जीवितं रक्ष्यताम् इति ॥ (१०१।२)

तया तूक्तं मया नेदम् आत्मदुःखेन रुद्यते । (१०२।१)

अशक्यं तु भयं भीमम् आहृतं मन्दया मया ॥ (१०२।२)

सर्वविद्याकलाभिज्ञः सर्वरूपवतां तुला । (१०३।१)

कुलविद्याधनैर् यश् च तुङ्गैर् अपि न माद्यति ॥ (१०३।२)

स मद्वृत्तान्तम् अज्ञात्वा दशां यास्यति कामपि । (१०४।१)

ततः सान्तःपुरामात्यराष्ट्रः सोमान्वयो नृपः ॥ (१०४।२)

किं तु प्रत्याशया प्राणान् एकया धारयाम्य् अहम् । (१०५।१)

यद् आदिष्टः स्फुटादेशैर् असौ विद्याधरादिभिः ॥ (१०५।२)

विद्यालवविषाध्मातान् विद्याधरभुजङ्गकान् । (१०६।१)

विद्याधरनरेन्द्रो ऽयं कर्ता वान्तविषान् इति ॥ (१०६।२)

ततः श्रुत्वेति यत् सत्यं जाताहं जातसंशया । (१०७।१)

विद्याधरनरेन्द्रः स्याद् उत न स्याद् असाव् इति ॥ (१०७।२)

किं काचिद् दूतिका यातु साप्य् असक्ता परीक्षितुम् । (१०८।१)

दूतिका मत्समा नास्ति स्वयम् एव व्रजाम्य् अतः ॥ (१०८।२)

ततः स्वार्थाहितोत्साहा पृच्छामि स्म तव प्रियाम् । (१०९।१)

तव प्रियाय किं वार्ता त्वदीया दीयताम् इति ॥ (१०९।२)

अथ क्षणम् इव ध्यात्वा तयोक्तं स्मयमानया । (११०।१)

तुल्यम् एवावयोः कार्यं शक्तौ सत्यां किम् आस्यते ॥ (११०।२)

इदं हि गुरु कर्तव्यं क्षिप्तकालं च सीदति । (१११।१)

ईदृशं त्वादृशी कर्म कार्यते कथम् अन्यथा ॥ (१११।२)

इयं मण्डलिता वेणी मया सखि तवाग्रतः । (११२।१)

दष्टुकामेव चपला भीषणाशीविषाङ्गना ॥ (११२।२)

दाह्या वा दहनेनेयं मोच्या वा गृध्रजम्बुकैः । (११३।१)

अर्यपुत्रेण वा दग्ध दारुणा गतिदारुणा ॥ (११३।२)

गत्वा चागच्छ दोलेव न स्थातव्यं क्वचिच् चिरम् । (११४।१)

असङ्गा हि गतिः सख्याः कान्तं यान्त्याः स्मृतेर् इव ॥ (११४।२)

इत्य् उक्ताज्जुकया क्षिप्रं नभसाहम् इहागता । (११५।१)

अपश्यम् अर्यपुत्रं च हा क्वासीति प्रवादिनम् ॥ (११५।२)

अनिन्दितम् उपायं च विचिन्त्यात्मसमर्पणे । (११६।१)

अज्जुकारूपया तुभ्यम् आत्मा संदर्शितो मया ॥ (११६।२)

निवारिताश् च यद् यूयं तदालिङ्गनलालसाः । (११७।१)

स दोषः कन्यकात्वस्य विशुद्धकुलजन्मनः ॥ (११७।२)

यच् चायाचितदानाय विवाहः कारितो मया । (११८।१)

स च संस्कर्तुम् आत्मानं क्वात्र यक्षः क्व चाज्जुका ॥ (११८।२)

यच् च पातुम् अनिच्छन्तः पायिताः स्थ बलान् मधु । (११९।१)

तत्र यत् कारणं तच् च प्रायः प्रत्यक्षम् एव च ॥ (११९।२)

न द्रष्टव्यास्मि सुप्तेति प्रतिषिद्धाः स्थ यन् मया । (१२०।१)

तत् कुतूहलवृद्ध्यर्थं वामशीला हि बालता ॥ (१२०।२)

सर्वथा विस्तरेणालम् अज्जुका मदमञ्जुका । (१२१।१)

नीता मानसवेगेन लक्ष्मीर् इव दुरात्मना ॥ (१२१।२)

तद् आज्ञापय मां क्षिप्रम् इमां मदनमञ्जुकाम् । (१२२।१)

आनयामि परैर् नीतां शुद्धा नीतिर् इव श्रियम् ॥ (१२२।२)

आसीच् च मम न न्याय्यं प्रैषणीयजनोचितम् । (१२३।१)

भर्तुः कारयितुं कर्म भार्यां तुङ्गकुलोद्भवाम् ॥ (१२३।२)

अथैनाम् अब्रुवं चण्डि श्रुतम् एहि शयावहै । (१२४।१)

न हि ताम्रशिखण्डानाम् अद्यापि स्फुरति ध्वनिः ॥ (१२४।२)

अहम् अपि धवलेन्दुवंशजन्मा कुलिशकठोरकनिष्ठिकाप्रकोष्ठः । (१२५।१)

प्रियसमरपरावरोधरुद्धान् अहतरिपुः कथम् आहरेय दारान् ॥ (१२५।२)