इत्य् आख्याय कथितौ च मिथः प्रव्रजितौ गतौ । (१।१)

द्रुतप्रवहणारूढो गोमुखश् च परागतः ॥ (१।२)

माम् अवोचत् स वन्दित्वा प्रीतिदासः पुनर्वसुः । (२।१)

सर्वनागरकश्रेणिग्रामणीर् दृश्यताम् इति ॥ (२।२)

अथ प्रणतम् अद्राक्षम् अनुल्बणविभूषणम् । (३।१)

युवानम् अपि वैनीत्याल्लज्जितस्थविरं नरम् ॥ (३।२)

गोमुखाख्यातमाहात्म्यं तं चालिङ्गितवान् अहम् । (४।१)

संभावितगुणाः सद्भिर् अर्हन्त्य् एव च सत्क्रियाम् ॥ (४।२)

अथ यानं समारुह्य तत् पुनर्वसुवाहकम् । (५।१)

सांयात्रिक इवाम्भोधिं तदावासम् अवातरम् ॥ (५।२)

सेविताहारपर्यन्तशरीरस्थितिसाधनः । (६।१)

दिनशेषं नयामि स्म गीतिश्रुतिविनोदनः ॥ (६।२)

ततः सुप्तजने काले पृष्टवान् अस्मि गोमुखम् । (७।१)

कथम् एष त्वया प्राप्तः सुहृद् इत्य् अथ सो ऽब्रवीत् ॥ (७।२)

श्रूयताम् अस्त्य् अहं युष्मान् वन्दित्वा पुनर् आगतः । (८।१)

न च कंचन पश्यामि योग्यम् आश्रयदायिनम् ॥ (८।२)

ततश् चिन्तितवान् अस्मि धनविद्यादिदायिनाम् । (९।१)

संभवः सर्वसाधूनां नास्ति राजकुलाद् ऋते ॥ (९।२)

योगक्षेमप्रयुक्ता हि प्रायः सज्जनसंसदः । (१०।१)

राजद्वारं विगाहन्ते समुद्रम् इव सिन्धवः ॥ (१०।२)

राजद्वारं ततो गत्वा याचिष्ये कंचिद् आश्रयम् । (११।१)

राजद्वारं हि कार्याणां द्वारम् उक्तं बुधैर् इति ॥ (११।२)

निग्रहानुग्रहप्राप्तलोककोलाहलाकुलम् । (१२।१)

तद् गत्वा स्मृतवान् अस्मि प्रेताधिपधनाधिपौ ॥ (१२।२)

महामनुष्यचरितः पुरुषो ऽयं विभाव्यते । (१३।१)

आश्रयप्रार्थना तस्मान् नास्मिन् सम्पद्यते मृषा ॥ (१३।२)

अयम् अन्यः सुवेषो ऽपि कीनाशविरसाकृतिः । (१४।१)

तेन संभाव्यते नास्मात् प्रार्थनाफलम् अण्व् अपि ॥ (१४।२)

पुरुषं पुरुषं तत्र चिरम् इत्थं विचारयन् । (१५।१)

अभ्यन्तरात् प्रतीहारं दृष्टवान् अस्मि निर्गतम् ॥ (१५।२)

स्वस्तिकारनमस्कारज्योत्कारान् स च कार्यिणाम् । (१६।१)

प्रतिमानितवान् सर्वान् सकृन् नमितमस्तकः ॥ (१६।२)

अथ विज्ञापनामात्रं पश्यद्भिः कार्यसाधनम् । (१७।१)

कार्यिभिर् युगपत् तत्र कार्यविज्ञापना कृता ॥ (१७।२)

तेभ्यस् तेनापि सामान्यम् एकम् एवोत्तरं कृतम् । (१८।१)

भवतः सुमुखो राजा मा त्वरिष्ट भवान् इति ॥ (१८।२)

स प्रतीहारवेषं च वारबाणादिम् अङ्गतः । (१९।१)

अवतार्य समीपस्थे न्यस्तवान् परिचारके ॥ (१९।२)

तं च दृष्ट्वा समाप्तैव समाश्रयगवेषणा । (२०।१)

न हि दृष्टसुवर्णाद्रिः ताम्रं धमति वातिकः ॥ (२०।२)

स्वस्तिकृत्वा ततस् तस्मै स्वगृहान् प्रतिगच्छते । (२१।१)

मां मुहुः पश्यता प्रीत्या तेनैव सहितो ऽगमम् ॥ (२१।२)

गृहे च कृतसत्कारम् असौ माम् अनुयुक्तवान् । (२२।१)

आगच्छति कुतः किं वा मद् इच्छति भवान् इति ॥ (२२।२)

मयोक्तं भ्रातराव् आवां द्विजौ द्वाव् आगमार्थिनौ । (२३।१)

विद्यास्थानम् इदं श्रुत्वा अवन्तिदेशात् समागतौ ॥ (२३।२)

इह वासितुम् इच्छावो युष्मत्कृतपरिग्रहौ । (२४।१)

बलवत्तरगुप्तो हि कृशो ऽपि बलवान् इति ॥ (२४।२)

तेनोक्तं त्वादृशाम् एतद् गुणग्रहणकाङ्क्षिणाम् । (२५।१)

अग्राम्यालापरूपाणां स्वगृहं भवताम् इति ॥ (२५।२)

मुहूर्तं तत्र चासीनः श्रुतवान् अहम् उत्थितम् । (२६।१)

क्षुभिताम्भोधिकल्लोलकोलाहलम् इव क्षणम् ॥ (२६।२)

मां तदाकर्णनोत्कर्णम् असौ सस्मितम् उक्तवान् । (२७।१)

किं त्वम् एतन् न वेत्थेति न वेदेति मयोदितम् ॥ (२७।२)

अयं पुनर्वसुर् नाम दाता वाणिजदारकः । (२८।१)

वृतः कितवसंघेन दीव्यति द्यूतमण्डपे ॥ (२८।२)

यदा विजयते द्यूते स सर्वं द्रविणं तदा । (२९।१)

वितरत्य् अर्थिवर्गाय तस्यैष तुमुलो ध्वनिः ॥ (२९।२)

जीयमाने पुनस् तस्मिञ् जानुमूर्धस्थमस्तकाः । (३०।१)

विषादमुषितालापा ध्यायन्ति शिवम् अर्थिनः ॥ (३०।२)

यदि कौतूहलं तत्र ततो ऽसौ दृश्यताम् इति । (३१।१)

प्रतीहारेण कथिते ततश् चिन्तितवान् अहम् ॥ (३१।२)

नीतिविद्यावयोवृद्धैर् अमात्यैः किं प्रयोजनम् । (३२।१)

येषां यन्त्रितवाक्कायैर् अग्रतो दुःखम् आस्यते ॥ (३२।२)

यः समानवयःशीलो मुक्तहस्तः सकिंचन । (३३।१)

व्यसनी च स्वतन्त्रश् च सो ऽस्माकम् अधुना सुहृत् ॥ (३३।२)

तस्माद् द्यूतसभाम् एव यामि द्रष्टुं पुनर्वसुम् । (३४।१)

निर्धार्येति तम् आमन्त्र्य द्यूतकारसभाम् अगाम् ॥ (३४।२)

साकीर्णा देवनव्यग्रैः सभा कितवचन्द्रकैः । (३५।१)

सरसीवामिषास्वादगृद्धैर् बककदम्बकैः ॥ (३५।२)

तत्रान्यतमयोर् अक्षान् दीव्यतोर् अक्षधूर्तयोः । (३६।१)

अक्षः कोणेन पतितः संदिग्धपदपञ्चकः ॥ (३६।२)

पञ्चको ऽयं पदं नेदं पदम् एतन् न पञ्चकः । (३७।१)

इति जाता तयोः स्पर्धा परस्परजयैषिणोः ॥ (३७।२)

तयोर् एकतरेणोक्तं मध्यस्थः पृच्छ्यताम् इति । (३८।१)

प्रत्युक्तम् इतरेणापि यथेच्छसि तथास्त्व् इति ॥ (३८।२)

अथैकः पुरुषः प्रांशुः पृष्टस् ताभ्याम् अनागरः । (३९।१)

कतरत् पश्यसि स्पष्टं पदपञ्चकयोर् इति ॥ (३९।२)

तत्र चान्यतमेनोच्चैर् उक्तम् उत्क्षिप्तपाणिना । (४०।१)

दीर्घत्वाद् एष निर्बुद्धिर् अतो ऽन्यः पृच्छ्यताम् इति ॥ (४०।२)

ततः पृष्टो ऽपरो ह्रस्वः सो ऽपि तेन निवारितः । (४१।१)

नेदृशाः प्रश्नम् अर्हन्ति बहुदोषा हि खट्वकाः ॥ (४१।२)

अथ मां दृष्टवन्तौ तौ पृष्टवन्तौ च सादरम् । (४२।१)

साधो यदि न दोषो ऽस्ति ततो नौ छिन्द्धि संशयम् ॥ (४२।२)

त्वं न दीर्घो न च ह्रस्वस् तस्मात् प्राज्ञो न दुष्टधीः । (४३।१)

तेन मध्यप्रमाणत्वाद् गच्छ मध्यस्थताम् इति ॥ (४३।२)

चिन्तितं च मया कष्टः खलसंदिग्धनिर्णयः । (४४।१)

पारद्रविणगृद्धेषु कितवेषु विशेषतः ॥ (४४।२)

अवश्यं तु कलाज्ञानं ख्यापनीयं कलाविदा । (४५।१)

अप्रकाशं हि विज्ञानं कृपणार्थनिरर्थकम् ॥ (४५।२)

न च द्यूतकलान्यत्र कितवेभ्यः प्रकाश्यते । (४६।१)

न हि प्रयुञ्जते प्राज्ञाः वेशाद् अन्यत्र वैशिकम् ॥ (४६।२)

द्यूते जेष्यति यश् चात्र स मे मित्रं भविष्यति । (४७।१)

धनवन्मित्रलाभं हि निधिलाभादिकं विदुः ॥ (४७।२)

इत्यादि बहु निश्चित्य पुरस् तेषां सविस्तरम् । (४८।१)

अक्षाष्टापदशारीणाम् आख्यं भूमेश् च लक्षणम् ॥ (४८।२)

ततः संदिग्धपातस्य तस्याहं कोणपातिनः । (४९।१)

सुपिष्टम् इष्टकाक्षोदम् अक्षस्योपरि दत्तवान् ॥ (४९।२)

अथासाव् इष्टकाक्षोदः पदस्योपरि यो ऽपतत् । (५०।१)

सो ऽपतत् सकलो भूमौ पञ्चकस्योपरि स्थितः ॥ (५०।२)

ततस् तान् उक्तवान् अस्मि यो भागः पञ्चकाङ्कितः । (५१।१)

तस्योत्तानत्वम् उत्कृष्टं क्षोदस् तत्र यतः स्थितः ॥ (५१।२)

एतावन् मम विज्ञानम् इत्य् उक्त्वावस्थिते मयि । (५२।१)

अहो साध्व् इति निर्घोषः समन्तात् सहसोत्थितः ॥ (५२।२)

ततस् तत्रोदितं कैश्चिद् अयम् अक्षविशारदौ । (५३।१)

ध्रुवं विजयते दूरान् नलकुन्तीसुताव् इति ॥ (५३।२)

ते ऽपरैः कुपितैर् उक्ता जितौ नलयुधिष्ठिरौ । (५४।१)

अयं जयति जेताराव् अपि पुष्करसौबलौ ॥ (५४।२)

इति प्रशस्यमानं मां तिर्यग् दृष्ट्वा समत्सरः । (५५।१)

पदवादी जितो यो ऽसाव् असौ मन्थरम् उक्तवान् ॥ (५५।२)

येषां द्यूतपणाभावस् ते किमर्थम् इहासते । (५६।१)

द्यूतस्थाने हि किं कृत्यं प्रवीणैः प्राश्निकैर् इति ॥ (५६।२)

आसीच् च मम कस्मान् मां कौलटेयः क्षिपत्य् अयम् । (५७।१)

यो ऽहं त्रैलोक्यसारेण पणेन पणवान् इति ॥ (५७।२)

अथ निक्षिप्य सक्रोधं यौष्माकं भूषणं भुवि । (५८।१)

एहि दीव्याव मित्रेति तम् अहं धूर्तम् उक्तवान् ॥ (५८।२)

स च धूर्तैर् अलंकारः प्रसर्पद्बहलप्रभः । (५९।१)

दृष्टस् तृष्णाविशालाक्षैः पतंगैर् इव पावकः ॥ (५९।२)

अथासौ क्रोधलोभाभ्याम् अक्षधूर्तः प्रतारितः । (६०।१)

मया सह ससंरम्भम् अक्षान् आरब्धो देवितुम् ॥ (६०।२)

तेन चाहं त्रिभिः पातैर् अनक्षकुशलः किल । (६१।१)

प्रबुद्धैर् गर्धगृद्धेन सहस्रत्रितयं जितः ॥ (६१।२)

ततस् तत् सकृद् उन्मोच्य सहस्रत्रितयं मया । (६२।१)

लक्षम् एकेन पातेन जितः स कितवाधमः ॥ (६२।२)

विजयाज् जृम्भितोत्साहः शङ्कितश् च पराजयात् । (६३।१)

न विरन्तुं न वा रन्तुम् असाव् अशकद् आकुलः ॥ (६३।२)

दीव्य वा देहि वा लक्षं सौम्येति च मयोदितः । (६४।१)

वैलक्ष्याद् घट्टयन्न् अक्षान् न किंचित् प्रतिपन्नवान् ॥ (६४।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे भृत्यं स्वम् अवोचत् पुनर्वसुः । (६५।१)

कितवो ऽयम् इदं लक्षम् अचलं दाप्यताम् इति ॥ (६५।२)

मां चायं स्वं गृहं नीत्वा हर्षाद् ऋजुतनूरुहः । (६६।१)

तथा पूजितवान् देवं हरं दत्तवरं यथा ॥ (६६।२)

मां चावोचद् धनं यत् तद् भवद्भिः कितवार्जितम् । (६७।१)

तद् उद्ग्राह्येदम् आनीतं लक्षं ते गृह्यताम् इति ॥ (६७।२)

मयाप्य् उक्तम् उपान्ते यद् द्रविणं त्वत्परिग्रहात् । (६८।१)

साधितं भवता यच् च तस्य स्वामी भवान् इति ॥ (६८।२)

उक्तं चानेन यन् नाम युष्माभिः स्वयम् अर्जितम् । (६९।१)

स्वामिनो यूयम् एवास्य धनस्येत्य् अत्र का कथा ॥ (६९।२)

यद् अपीदं मयावाप्तं युष्मत्स्वामिकम् एव तत् । (७०।१)

अधिगच्छति यद् दासो भर्तुर् एव हि तद् धनम् ॥ (७०।२)

यच् च पृच्छामि तन् मह्यं प्रसादे सति कथ्यताम् । (७१।१)

भूतलं यूयम् आयाताः किंनिमित्तं त्रिपिष्टपात् ॥ (७१।२)

मन्ये सत्य् अपि देवत्वे भवद्भिः क्रीडयाहृतैः । (७२।१)

आकारान्तरनिर्माणं नात्यन्तम् अनुशीलितम् ॥ (७२।२)

तथा च वर्णसंस्थानकलाविज्ञानसम्पदः । (७३।१)

दृष्टाः केन मनुष्येषु यादृशो भवताम् इति ॥ (७३।२)

तेन यत् सत्यम् इत्य् उक्ते दुःखम् आशितवान् अहम् । (७४।१)

दूरेण ह्य् अतिनिन्दाया दुःखहेतुर् अतिस्तुतिः ॥ (७४।२)

वाराणसीप्रवेशेषु प्रतीहाराय पृच्छते । (७५।१)

यन् मया कार्यम् आख्यातं तद् एवास्मै निवेदितम् ॥ (७५।२)

अथानेनोक्तम् आश्चर्यं ज्येष्ठस्य जगतां गुणैः । (७६।१)

त्वादृशस्यापि यो ज्येष्ठः कीदृशः स भविष्यति ॥ (७६।२)

किं वानेन विमर्देन ज्येष्ठस् तिष्ठति यत्र सः । (७७।१)

सर्वतीर्थाधिके देशे तं प्रापयत माम् इति ॥ (७७।२)

अथैनम् अहम् आदाय गतवान् भवदन्तिकम् । (७८।१)

यच् चोत्तरम् अतस् तत्र प्रत्यक्षं भवताम् अपि ॥ (७८।२)

इति क्षिप्रम् अयं लब्धो मया वः परिचारकः । (७९।१)

न हिंसन्ति न सर्वत्र श्रियः पुण्यवताम् इति ॥ (७९।२)

ततस् तम् उक्तवान् अस्मि विपदस् तेन दुर्लभाः । (८०।१)

फलं सुचरितस्यैव हृदयं यस्य गोमुखः ॥ (८०।२)

किंतु संश्रयमात्रेण पीडनीयः पुनर्वसुः । (८१।१)

परान्नं हि वृथाभुक्तं दुःखायैव सताम् इति ॥ (८१।२)

एवमादिभिर् आलापैर् अर्धम् अर्धं च निद्रया । (८२।१)

नीतवान् अस्मि यामिन्याः प्रातश् चागात् पुनर्वसुः ॥ (८२।२)

तं च वन्दितमत्पादम् अवोचद् इति गोमुखः । (८३।१)

बल्लवः कुशलः कश्चित् कुतश्चन गवेष्यताम् ॥ (८३।२)

त्वदन्यस्य गृहे नान्नम् अर्यज्येष्ठेन सेवितम् । (८४।१)

परपाकनिवृत्ता हि साधुवृत्ता द्विजातयः ॥ (८४।२)

आदराराधितश् चायं त्वदीयं परिभुक्तवान् । (८५।१)

आराधनानुरोधो हि चरितं महताम् इति ॥ (८५।२)

प्रत्याख्यानविचित्तस् तु तम् आह स्म पुनर्वसुः । (८६।१)

यद्य् एवं जगदीशानां किं नास्ति भवताम् इति ॥ (८६।२)

अचिराच् च तदानीतौ संभाव्यगुणसंपदौ । (८७।१)

आकारक्षिप्तनासत्याव् अपश्यं पुरुषौ पुरः ॥ (८७।२)

तौ च मां चिरम् आलोक्य वदनं च परस्परम् । (८८।१)

प्रसार्य सभुजान् पादाञ् जयेत्य् उक्त्वा भुवं गतौ ॥ (८८।२)

तौ चाहूय मयायातौ स्पृष्टपृष्ठौ सभाजितौ । (८९।१)

वन्दित्वा पुनर् अब्रूतां ब्रूत किं क्रियताम् इति ॥ (८९।२)

ततस् तौ गोमुखेनोक्तौ भवन्तौ किल बल्लवौ । (९०।१)

सत्यं चेद् इदम् आर्यस्य पाकः संसाध्यताम् इति ॥ (९०।२)

तौ च प्रीतौ प्रतिज्ञाय निकर्त्य नखमूर्धजान् । (९१।१)

स्नातौ सोष्णीषमूर्धानौ महानसम् अगच्छताम् ॥ (९१।२)

अथवा तिष्ठति व्यासः समासः श्रूयताम् अयम् । (९२।१)

सर्वा ताभ्याम् अपूर्वेव प्रक्रिया सम्प्रसारिता ॥ (९२।२)

यावत्या चापरः स्थालीम् अधिश्रयति बल्लवः । (९३।१)

तावत्या वेलया ताभ्यां पाक एव समापितः ॥ (९३।२)

ततो निर्वर्तितस्नानदेवतानलतर्पणः । (९४।१)

आहारस्थानम् अध्यासि विप्रपङ्क्तिनिरन्तरम् ॥ (९४।२)

पञ्च तित्तिरयः पक्वाश् चत्वारः कुक्कुटा इति । (९५।१)

आहारो यैः प्रशस्तस् तैर् अशितं प्राकृताशनम् ॥ (९५।२)

आहारं यदि सेवेरन् सकृत् तम् अमृताशनम् । (९६।१)

समुत्सृष्टामृताहारा भवेयुर् नामरास् तदा ॥ (९६।२)

ततः समापिताहारः कर्णे गोमुखम् अब्रवम् । (९७।१)

सूदाभ्यां भुक्तभक्ताभ्याम् अयुतं दीयताम् इति ॥ (९७।२)

स गत्वा सहितस् ताभ्यां चिराच् चागत्य केवलः । (९८।१)

स्मितसंसूचितप्रीतिर् उपाक्रमत भाषितुम् ॥ (९८।२)

मया याव् उदिताव् एतौ न युवाम् एतद् अर्हथ । (९९।१)

अवस्थासादृशं किंतु यत् किंचिद् गृह्यताम् इति ॥ (९९।२)

तयोर् एकतरेणाथ भर्तुर् दौःस्थित्यवर्तिनः । (१००।१)

न युक्तं धनम् आदातुम् आवाभ्याम् इति भाषितम् ॥ (१००।२)

स क्रुद्धेनेतरेणोक्तो धिक् त्वां दीनतराशयम् । (१०१।१)

जितत्रैलोक्यवित्तेशं वित्तेशं यो ऽनुकम्पसे ॥ (१०१।२)

महापद्मसहस्राणि यत् प्रसादाद् विमानिनाम् । (१०२।१)

सुस्थितानि भविष्यन्ति दौःस्थित्यं तस्य कीदृशम् ॥ (१०२।२)

प्रयच्छत्य् अयुतं यश् च पाकस्यैकस्य निष्क्रयम् । (१०३।१)

दुःस्थितस् तादृशो यस्य सुस्थितस् तस्य कीदृशः ॥ (१०३।२)

एवमादि ब्रुवन्न् एव स माल्यम् इव तद् धनम् । (१०४।१)

धारयित्वा क्षणं मूर्ध्ना प्रस्थाय प्राप्तवान् गृहम् ॥ (१०४।२)

अथैनं पृष्टवान् अस्मि पटुकौतूहलाकुलः । (१०५।१)

दिव्यम् ऐश्वर्यम् आगामि कथं वेद भवान् इति ॥ (१०५।२)

ततस् तेनोक्तम् अस्यैव ब्रह्मदत्तस्य भूपतेः । (१०६।१)

शतयज्ञाधिकश्रीकः पञ्चयज्ञः पिताभवत् ॥ (१०६।२)

चिकित्सासूदशास्त्रज्ञः शिल्पित्वे ऽप्य् अशठो ऽभवत् । (१०७।१)

द्वितीय इव तस्यात्मा देववान् इति बल्लवः ॥ (१०७।२)

शरीरम् एतद् आयत्तं ममेति कृतबुद्धिना । (१०८।१)

राज्ञा तस्मै स्वराज्यस्य दशमो ऽंशः प्रकल्पितः ॥ (१०८।२)

नन्दोपनन्दनामानौ तस्य सूदपतेः सुतौ । (१०९।१)

ईदृशाकारविज्ञानाव् आवाम् एव च विद्धि तौ ॥ (१०९।२)

बालाभ्याम् एव चावाभ्यां सूदशास्त्रचिकित्सिते । (११०।१)

सहज्ञानप्रयोगाभ्यां कुलविद्येति शिक्षिते ॥ (११०।२)

एकदा नौ पितावोचत् पुत्रकौ शृणुतं हितम् । (१११।१)

श्रोतारं गुरुवाक्यानां न स्पृशन्ति विपत्तयः ॥ (१११।२)

पदवाक्यप्रमाणानि काव्यानि विविधानि च । (११२।१)

भवद्भ्यां शिक्षितव्यानि चित्रादिश् च कलागणः ॥ (११२।२)

कदाचिद् अजितं जेतुं यातो यातव्यमण्डलम् । (११३।१)

शास्त्रकाव्यकथालापैर् विनोदं प्रभुर् इच्छति ॥ (११३।२)

विज्ञाय तु तदास्थानम् असंनिहितपण्डितम् । (११४।१)

विनोदं तस्य कुर्यातं शास्त्रालापादिभिर् युवाम् ॥ (११४।२)

प्रगल्भाः प्रतिभावन्तो बहुवृत्तान्तपण्डिताः । (११५।१)

प्रकाशितमनोवृत्तैर् भृत्याः क्रीडन्ति भर्तृभिः ॥ (११५।२)

एकविद्यः पुनस् तत्र प्रगल्भो ऽपि तपस्विकः । (११६।१)

स्वविद्यालापपर्यायखिन्नश् चिरम् उदीक्षते ॥ (११६।२)

अभ्यस्तबहुविद्यश् च निर्विपर्यायमानसः । (११७।१)

गतसंशयदुःखत्वात् सुखिनां परमेश्वरः ॥ (११७।२)

उत्साहेन च शिक्षेथाम् आयुरैश्वर्यलक्षणम् । (११८।१)

दीर्घायुर्वित्तवन्तो हि संसेव्याः सेवकैर् इति ॥ (११८।२)

तच् च पित्राज्ञयाशेषम् आवाभ्याम् अनुशीलितम् । (११९।१)

रम्यास्वादं च पथ्यं च को ऽवमन्येत भेषजम् ॥ (११९।२)

तद् विद्याधरचक्रस्य चक्रवर्ती भविष्यति । (१२०।१)

ज्यैष्ठचन्द्रसहस्रांशुदीर्घायुश् चेति नौ मतिः ॥ (१२०।२)

तेन प्रसारिताङ्गाभ्याम् आवाभ्याम् एष वन्दितः । (१२१।१)

न हि वन्दनसामान्यम् अर्हन्ति बहुवन्दिताः ॥ (१२१।२)

बहवो हीह तिष्ठन्ति ब्राह्मणास् तीर्थकुक्कुटाः । (१२२।१)

शिरःस्पन्दनमात्रेण तान् आवां पूजयावहे ॥ (१२२।२)

तस्माद् यस्माद् असङ्गेन सर्वत्रागमचक्षुषा । (१२३।१)

ज्येष्ठस्य दृष्टम् ऐश्वर्यम् अतः श्रद्धीयताम् इति ॥ (१२३।२)

प्रज्ञप्तिकौशिकसुतप्रमुखैर् उक्तं नन्दस्य निश्चिततरं वचनात् तद् आसीत् । (१२४।१)

भावं हि संशयतमःपटलापिनद्धम् उद्भावयन्त्य् अवितथा वचनप्रदीपाः ॥ (१२४।२)