अथावन्तिषु जन्तूनां क्षुद्राणाम् अपि केनचित् । (१।१)

जन्यते स्म न संतापः पार्थिवे ऽवन्तिवर्धने ॥ (१।२)

एवं बहुषु यातेषु वासरेषु महीपतिः । (२।१)

कदाचिद् वाहयित्वाश्वान् निवृत्तो दृष्टवान् क्वचित् ॥ (२।२)

तमालालम्बिदोलान्तर् विलसन्तीं कुमारिकाम् । (३।१)

कालिन्दीह्रदसंक्रान्तां लोलाम् इन्दुकलाम् इव ॥ (३।२)

उत्तरीयान्तसंसक्तम् आकर्षन्तीं शिखण्डकम् । (४।१)

निर्मुच्यमाननिर्मोकं भोगं भोगवधूम् इव ॥ (४।२)

दृश्यमानस् तया राजा तां च पश्यन् पुनः पुनः । (५।१)

आवृतो हयशालाभिः स्वं विवेश निवेशनम् ॥ (५।२)

तत्र संक्षिप्तम् आसेव्य मज्जनादि रहोगतः । (६।१)

दोलायमानहृदयो दोलाम् एव व्यचिन्तयत् ॥ (६।२)

मन्दाशनाभिलाषस्य मन्दनिद्रस्य भूपतेः । (७।१)

मन्दधर्मार्थचिन्तस्य दिवसाः कतिचिद् गताः ॥ (७।२)

कदाचिद् अथ वेलायां मन्दरश्मौ दिवाकृति । (८।१)

क्षुभितानाम् इवाश्रौषीत् स निर्घोषम् उदन्वताम् ॥ (८।२)

दिदृक्षुः कारणं तस्य समुद्भूतकुतूहले । (९।१)

प्रासादतलम् अरोहद् अन्तःपुरचरावृतः ॥ (९।२)

नृमातङ्गतुरंगोष्ट्रगवाजैडकरासभान् । (१०।१)

संप्रमर्दन्तम् अद्राक्षीन् मातङ्गं संघमर्दनम् ॥ (१०।२)

उन्मूलितमहावृक्षश् चूर्णितप्रांशुमन्दिरः । (११।१)

भृङ्गमालापरीवारः स ययौ प्रतिपक्षणम् ॥ (११।२)

पानप्रसक्तमातङ्गमण्डलप्रहितेक्षणम् । (१२।१)

मातङ्गराजम् अद्राक्षीन् मातङ्गग्रामणीस् ततः ॥ (१२।२)

आदिदेश समीपस्थां कन्यकाम् अविलम्बितम् । (१३।१)

हस्तिकीटो ऽयम् उद्दामो दुर्दान्तो दम्यताम् इति ॥ (१३।२)

कराम्भोरुहसंस्पर्शसुभगेनाथ साम्भसा । (१४।१)

आरात् सिषेच करिणं करे कुञ्चितपुष्करे ॥ (१४।२)

अथ संरम्भसंहारात् संवेल्लितकरः करी । (१५।१)

ववन्दे चरणौ तस्याः संस्पृश्य शिरसा महीम् ॥ (१५।२)

ताम् अवन्तिपतिर् दृष्ट्वा दृष्टपूर्वां तथागताम् । (१६।१)

चित्रीयमाणहृदयश् चिन्तयामास चेतसा ॥ (१६।२)

किं चित्रं यद् अयं नागः सहरागः सचेतनः । (१७।१)

वशीकृतः शरीरिण्या वशीकरणविद्यया ॥ (१७।२)

इयं हि वीतरागादीन् मुनीन् अपि निरीक्षिता । (१८।१)

वशीकुर्याद् विशन्ती च चलयेद् अचलान् अपि ॥ (१८।२)

अथेन्द्रायुधरागेण सोत्तरीयेण दन्तयोः । (१९।१)

बद्धां दोलाम् अधिष्ठाय नागं याहीत्य् अचोदयत् ॥ (१९।२)

ततो मन्दतराभ्यासैश् चरणैः संघमर्दनः । (२०।१)

अभिस्तम्भम् अगाद् वीतभयपौरजनावृतः ॥ (२०।२)

तयोक्तम् आतपश् चण्डः संतापयति माम् इति । (२१।१)

अशोकपल्लवैश् छायाम् अथ तस्याश् चकार सः ॥ (२१।२)

बन्धयित्वा गजं स्तम्भे प्रासादतलवर्तिनम् । (२२।१)

वन्दित्वा च महीपालं मातङ्गी पक्षणं ययौ ॥ (२२।२)

मातङ्गीवन्दनापूतम् आत्मानं प्रेक्ष्य पार्थिवः । (२३।१)

केयं कस्य कुतो वेति पृच्छति स्म सुरोहकम् ॥ (२३।२)

स तस्मै कथयामास देव न ज्ञायते कुतः । (२४।१)

सहसैवेदम् आयातं परुन् मातङ्गपक्षणम् ॥ (२४।२)

ऋद्धिमन्तो ऽत्र मातङ्गास् तेषाम् उत्पलहस्तकः । (२५।१)

ग्रामणीस् तस्य कन्येयं सुता सुरसमञ्जरी ॥ (२५।२)

इति श्रुत्वा प्रविश्यान्तर् ध्यायन् सुरसमञ्जरीम् । (२६।१)

स्वदेहं यापयामास पित्तज्वरचिकित्सितैः ॥ (२६।२)

सुरोहकस् तु तं दृष्ट्वा मातङ्गीदूषिताशयम् । (२७।१)

आख्यद् अङ्गारवत्यै स तन्नप्तुर् वृत्तम् ईदृशम् ॥ (२७।२)

सा तु स्थित्वा क्षणं तूष्णीं विचारस्तिमितेक्षणा । (२८।१)

स्मितापगमितत्रासं सुरोहकम् अभाषत ॥ (२८।२)

मातङ्गरूपधारिण्यो यथान्या दिव्ययोषितः । (२९।१)

तथेयम् अपि केनापि निमित्तेनागता महीम् ॥ (२९।२)

क्व संघमर्दनो व्यालः क्व च तद्दन्तलम्बनम् । (३०।१)

व्यापारो ऽयम् अदिव्यस्य प्रेक्षितः केन कस्यचित् ॥ (३०।२)

अथवालं विमर्शेन स्वयं सबन्धिनो गृहम् । (३१।१)

कन्यां वरयितुं यामि नात्मतुल्यास्ति दूतिका ॥ (३१।२)

साथ प्रवहणारूढा वृद्धविप्रपुरःसरा । (३२।१)

गत्वा पक्कणमध्यस्थं ददर्शोत्पलहस्तकम् ॥ (३२।२)

दूराद् एव स दृष्ट्वा ताम् आत्तकर्करवेणुकः । (३३।१)

सह मातङ्गसंघेन ववन्दे दूरम् उत्सृतः ॥ (३३।२)

अथाङ्गारवती यानाद् अवतीर्णा तम् अब्रवीत् । (३४।१)

अहं त्वां द्रष्टुम् आयाता त्वम् अप्य् एष पलायसे ॥ (३४।२)

कार्यं मे महद् आसन्नम् आधीनं चापि तत् त्वयि । (३५।१)

दूरोत्सरणम् उत्सृज्य तेन ढौकस्व माम् इति ॥ (३५।२)

तम् उत्सारितमातङ्गं सासन्नासीनम् अब्रवीत् । (३६।१)

मन्नप्त्रे दीयतां राज्ञे राज्ञी सुरसमञ्जरी ॥ (३६।२)

चाण्डालीस्पर्शनं राजा नार्हतीत्य् एवमादिभिः । (३७।१)

न च ग्रामेयकालापैस् त्वं मां बाधितुम् अर्हसि ॥ (३७।२)

यश् च दिव्याभिमानस् ते तत्रापीदं ममोत्तरम् । (३८।१)

ममापि भद्र दौहित्रश् चक्रवर्ती भवादृशाम् ॥ (३८।२)

इत्य् अङ्गारवतीवाक्यम् आकर्ण्योत्पलहस्तकः । (३९।१)

अनुक्तोत्तर एवास्यै तथेति प्रतिपन्नवान् ॥ (३९।२)

अथ प्रच्छन्नम् आरोप्य युग्यं सुरसमञ्जरीम् । (४०।१)

मृतसंजीविनी नप्तुर् असाव् ओषधिम् आनयत् ॥ (४०।२)

परिणीय तु मातङ्गीम् अन्तर् अन्तःपुराद् बहिः । (४१।१)

स बुद्ध्यापि न याति स्म प्रत्यक्षम् अपि तां स्मरन् ॥ (४१।२)

इयम् एवास्ति तत्त्वेन मिथ्यान्यद् इति चिन्तयन् । (४२।१)

गन्धर्वनगराकारं स संसारम् अमन्यत ॥ (४२।२)

गमयन् दिवसान् एवम् एकदा सह कान्तया । (४३।१)

स प्रासादगतो ऽपश्यत् पक्षणं निर्जनंगमम् ॥ (४३।२)

तं च दृष्ट्वा त्रियामान्ते मन्दं सुरसमञ्जरी । (४४।१)

क्रन्दन्ती परिमृज्याश्रुम् अनुयुक्तेति भूभृता ॥ (४४।२)

किं शून्यं पक्कणं दृष्ट्वा रुद्यते सुन्दरि त्वया । (४५।१)

उतान्यद् अस्ति दुःखस्य कारणं कथ्यताम् इति ॥ (४५।२)

साब्रवीत् किं ममाद्यापि पक्कणेन बवद्गतेः । (४६।१)

किं तु कारणम् अस्त्य् अन्यद् भीषणं तन् निशाम्यताम् ॥ (४६।२)

सिद्धमातङ्गविद्यो ऽयं पिता मम महर्द्धिकः । (४७।१)

सप्तवर्णपुरे पूर्वं वायुमुक्ते पुरे ऽवसत् ॥ (४७।२)

तत्र कालः श्वपाको ऽस्ति विद्याधरगणाधमः । (४८।१)

इप्फको नाम तस्यैव पित्राहं च प्रतिश्रुता ॥ (४८।२)

तातस्य वियतायातः कदाचिद् अथ मारुतः । (४९।१)

रजःपिशङ्गभृङ्गालीम् अहरत् कुसुमस्रजम् ॥ (४९।२)

सा तु संध्याम् उपासीनं गङ्गारोधसि नारदम् । (५०।१)

स्थाणुस्थिरं भुजंगीव विलोला पर्यवेष्टयत् ॥ (५०।२)

व्युत्थितश् च समाधेस् तं दृष्ट्वा लोहितलोचनः । (५१।१)

नारदश् चण्डकोपत्वाद् उच्चैर् इदम् अभाषत ॥ (५१।२)

शरीरोपहता माला येनेयं मालभारिणा । (५२।१)

क्षिप्ता मयि मनुष्येषु चण्डालः स भवत्व् इति ॥ (५२।२)

सो ऽथ शापोपतप्तेन पित्रा विज्ञापितो मम । (५३।१)

तीव्रस्य ब्रह्मशापस्य प्रतीकारो भवत्व् इति ॥ (५३।२)

अथ कृपाम्बुशमितक्रोधज्वालाकदम्बकः । (५४।१)

नारदाग्निर् उवाचेदं म्लानम् उत्पलहस्तकम् ॥ (५४।२)

न शक्यः प्रतिसंहर्तुं शापवह्निर् मयाप्य् अयम् । (५५।१)

उत्सृष्टः कृतपुङ्खेन धानुष्केणेव सायकः ॥ (५५।२)

किंत्व् अनिच्छाशमाः शापाः प्राज्ञैर् अभिमुखा गताः । (५६।१)

स्वल्पेनापि हि वञ्च्यन्ते तेन त्वम् अपि वञ्चय ॥ (५६।२)

परिणेष्यति गौपालिर् भवतस् तनयां यदा । (५७।१)

तदा त्वं दारुणाद् अस्माद् अस्मच्छापाद् विमोक्ष्यसे ॥ (५७।२)

इति शापे वरं लब्ध्वा वयं त्वत्पादपालिताः । (५८।१)

उषिता वर्जिता दुःखैर् अहोरात्रसमां समाम् ॥ (५८।२)

साहं मुनेः प्रसादेन जाता त्वत्पादपालिका । (५९।१)

तेनापि शान्तशापेन स्वर्गाद् अस्मान् निराकृता ॥ (५९।२)

स कदाचिद् इतो दृष्ट्वा गतम् उत्पलहस्तकम् । (६०।१)

मत्कृते त्वाम् अपि क्रूर इप्फकः पीडयेद् इति ॥ (६०।२)

निर्मातङ्गम् इदं दृष्ट्वा मया पितृनिवेशनम् । (६१।१)

चण्डालभयशङ्किन्या रुदितं निःसहायया ॥ (६१।२)

अस्ति चात्रापि सुकर उपायः स तु दुष्करः । (६२।१)

महाराजस्य साध्यत्वात् प्रतिकूलो हि पार्थिवः ॥ (६२।२)

यदि विज्ञापयन्तीं मां नान्यथा वक्तुम् इष्यसि । (६३।१)

ततो विज्ञापयिष्यामि कर्तव्ये तु भवान् प्रभुः ॥ (६३।२)

अथोक्तं जनराजेन यद् इच्छसि तद् उच्यताम् । (६४।१)

मुक्त्वान्यस्त्रीकथां भीरु सर्वं सम्पादयामि ते ॥ (६४।२)

अथानन्दजनेत्राम्बुसिक्ताननपयोधरा । (६५।१)

अतिप्रसाद इत्य् उक्त्वा अब्रवीत् सुरसमञ्जरी ॥ (६५।२)

विद्याधरादिराजेन व्यवस्था स्थापिता यथा । (६६।१)

हिंसितव्यः सदोषो ऽपि न अन्तःपुरगतो नृपः ॥ (६६।२)

इतीदं नृपतिः श्रुत्वा ताम् उवाच कृतस्मितः । (६७।१)

अनुग्रहे ऽपि याच्ञेति यद् इदं तद् इदं ननु ॥ (६७।२)

ततश् चारभ्य दिवसाद् अहर्निशम् अवन्तिपः । (६८।१)

अमावास्यां शशीवासीज् जनदुर्लभदर्शनः ॥ (६८।२)

कदाचिद् अथ निर्यान्तीं पुरीम् उदकदानकम् । (६९।१)

श्रुत्वा हर्म्यावलीशेषां राजाप्य् आसीत् समुत्सुकः ॥ (६९।२)

शैशवप्राप्तराज्यत्वाद् इन्द्रियानीतमानसः । (७०।१)

तदाल्पदर्शी समयं विसस्मार स तं ततः ॥ (७०।२)

प्रसुप्ताम् एव दयिताम् आरोप्य शिबिकां निशि । (७१।१)

तटं शिवतडागस्य चित्रवृत्तान्तम् आनयत् ॥ (७१।२)

ततस् तन् मकराकीर्णं पोतेनेव महार्णवम् । (७२।१)

प्लवेन व्यचरत् सार्धं भार्यया वीतनिद्रया ॥ (७२।२)

अनुज्ञातावगाहांश् च पश्यन् पौरकुमारकान् । (७३।१)

सो ऽपश्यद् दयितां भीतां मा भैषीर् इति चाब्रवीत् ॥ (७३।२)

सावदत् पालिता येन प्रजाः सर्वा न बिभ्यति । (७४।१)

तस्यैवोरसि तिष्ठन्ती बिभेमीति न युज्यते ॥ (७४।२)

किंतु यात्रानुभूतेयम् इदानीं निष्प्रयोजनम् । (७५।१)

इहासितम् अहं मन्ये तस्माद् आवर्त्यताम् इति ॥ (७५।२)

यात्रापहृतचेतस्त्वात् तद्वाक्यम् अवकर्णयन् । (७६।१)

सभार्यं बद्धम् आत्मानम् ऐक्षतावन्तिवर्धनः ॥ (७६।२)

क्रन्दताम् अथ पौराणां पश्यतां चोर्ध्वचक्षुषाम् । (७७।१)

इप्फकः स्फुरितक्रोधः समुत्क्षिप्य जहार तम् ॥ (७७।२)

अथाङ्गारवतीं मूढां पौत्रापहरणश्रवात् । (७८।१)

ह्लादयामासतुर् वाक्यैः सचिवौ सजलानिलैः ॥ (७८।२)

सा ताव् उवाच संभ्रान्ता गत्वासितगिरिं लघु । (७९।१)

पालकः श्राव्यतां सूनोर् वृत्तान्तम् इति तौ गतौ ॥ (७९।२)

काश्यपप्रमुखांस् तत्र नमस्कृत्य च तापसान् । (८०।१)

वन्दितायाचचक्षाते पालकाय हृतं सुतम् ॥ (८०।२)

अथ कण्ठगतप्राणं काश्यपः समजीवयत् । (८१।१)

स्वन्तः खल्व् एष वृत्तान्त इति वाक्यामृतेन तम् ॥ (८१।२)

संदेहश् चेन् निरीक्षस्व नभःप्रस्थापितेक्षणः । (८२।१)

आयान्तीम् एव जानीहि पुत्रवार्त्तां शिवाम् इति ॥ (८२।२)

अथागच्छन्तम् ऐक्षन्त नभःप्रहितदृष्टयः । (८३।१)

चकासदसिचर्माणं दिवि दिव्यं तपस्विनः ॥ (८३।२)

सो ऽवतीर्य मरुन्मार्गाद् अस्वतन्त्रीकृतेप्फकः । (८४।१)

सह चावन्तिनाथेन काश्यपादीन् अवन्दत ॥ (८४।२)

वधूवन्दितपादे च चेतनावति पालके । (८५।१)

विद्याधरः कथितवान् वृत्तान्तं मुनिसंनिधौ ॥ (८५।२)

नरवाहनदत्तस्य विद्याधरपतेः प्रियम् । (८६।१)

मां दिवाकरदेवाख्यं जानीत परिचारकम् ॥ (८६।२)

सो ऽहं हिमवतो गच्छन् नभसा मलयाचलम् । (८७।१)

उपरिष्टाद् अवन्तीनां चण्डालं दृष्टवान् इमम् ॥ (८७।२)

अपहृत्यापगच्छन्तं सदारं मेदिनीपतिम् । (८८।१)

इप्फकं नाम मातङ्गं विद्याधरकुलाधमम् ॥ (८८।२)

मुञ्चेति च मयोक्तः सन् यदायं न विमुक्तवान् । (८९।१)

तदा युद्धेन निर्जित्य प्राप्तितश् चक्रवर्तिनम् ॥ (८९।२)

अनुयुक्तश् च तेनायम् अयं राजा हृतस् त्वया । (९०।१)

किम् इत्य् अवोचद् एतेन यन् मे दारा हृता इति ॥ (९०।२)

अथ भर्त्राहम् आदिष्टः संयम्य प्राप्यताम् अयम् । (९१।१)

सभासद्भिः सभां सद्भिः काश्यपाद्यैर् अधिष्ठिताम् ॥ (९१।२)

व्यवहारे विनिर्जित्य लब्धा सुरसमञ्जरीम् । (९२।१)

वर्धमानकमालां वा निर्जितो ऽयं सरासभाम् ॥ (९२।२)

अहम् अप्य् आर्युषं द्रष्टुं काश्यपं स्वं च मातुलम् । (९३।१)

आगन्ता स्वः प्रतिज्ञातं तेषाम् आगमनं मया ॥ (९३।२)

ततः संमान्य राजानं दिव्यैर् अम्बरभूषणैः । (९४।१)

आलिङ्ग्य च ससौहार्दं मया सह विसृष्टवान् ॥ (९४।२)

स चायम् इप्फको बद्धः सदारश् चैष भूपतिः । (९५।१)

चक्रवर्ती च वो द्रष्टुम् आगन्ता सावरोधनः ॥ (९५।२)

ते दिवाकरदेवस्य श्रुत्वेदम् ऋषयो वचः । (९६।१)

हर्षाश्रुसिक्ततनवः कृच्छ्राद् अक्षपयन् क्षपाम् ॥ (९६।२)

अथ प्रातर् नभोव्यापि निरभ्रे व्योम्नि गर्जितम् । (९७।१)

आकर्ण्य मुनयो ऽपृच्छन् किम् एतद् इति खेचरम् ॥ (९७।२)

सो ऽब्रवीद् एष निर्घोषो दुन्दुभीनां विमानिनाम् । (९८।१)

विमानगर्भवर्तित्वात् श्रूयते गर्जिताकृतिः ॥ (९८।२)

अयम् आयाति नः स्वामी विद्याधरपतीश्वरः । (९९।१)

गर्जद्दुन्दुभिजीमूतो नभसा दृश्यताम् इति ॥ (९९।२)

रोहितेन्द्रधनुर्विद्युद्बलाकाद्युतिपिञ्जरम् । (१००।१)

अम्भोदानाम् इव व्याप्त सकलाशानभस्तलम् ॥ (१००।२)

नानारत्नप्रभाजालकरालम् अथ तापसैः । (१०१।१)

आराद् आयाद्विमानानां दिवो वृन्दम् अदृश्यत ॥ (१०१।२)

अवतीर्याश्रमद्वारि विमानं चक्रवर्तिनः । (१०२।१)

स्थितम् अन्यानि शैलस्य कन्दरासानुमूर्धसु ॥ (१०२।२)

विद्याधराधिराजस्य विमानं कमलाकृति । (१०३।१)

पद्मरागपलाशानां षड्विंशत्या परिष्कृतम् ॥ (१०३।२)

स्वयं गरुडपाषाणकर्णिकामध्यम् आस्थितः । (१०४।१)

स्थितास् तस्य पलाशेषु भार्याश् चित्रविभूषणाः ॥ (१०४।२)

सभार्याकरिणीयूथः स विद्याधरकुञ्जरः । (१०५।१)

सभां कमलिनीम् आगात् फुल्लाननसरोरुहाम् ॥ (१०५।२)

अभिवाद्य ततस् तत्र काश्यपप्रमुखान् मुनीन् । (१०६।१)

हर्षातिशयनिश्चेष्टं ववन्दे मातुलं मुनिम् ॥ (१०६।२)

भर्तारम् अनुयान्तीभिर् अनुज्येष्ठतपस्विनः । (१०७।१)

देवीभिर् वन्दितास् तस्य श्वशुरस् तदनन्तरम् ॥ (१०७।२)

अनुज्ञातासनासीनं काश्यपश् चक्रवर्तिनम् । (१०८।१)

प्रसृष्टानन्दनेत्राम्बुर् अब्रवीद् गद्गदाक्षरम् ॥ (१०८।२)

अप्राप्तेष्टार्थसंपत्तिवाञ्छाशीर् अभिधीयते । (१०९।१)

आयुष्मता तु तत् प्राप्तम् आशिषां यद् अगोचरम् ॥ (१०९।२)

किंतु संभाषितैः कार्यं प्रतिसम्भाषणं यतः । (११०।१)

आचारम् अनुगच्छद्भिर् अस्माभिर् इदम् उच्यते ॥ (११०।२)

अनिन्द्यम् इदम् ऐश्वर्यं सभार्यासुहृदस् तव । (१११।१)

महाकल्पावसाने ऽपि कूटस्थं तिष्ठताम् इति ॥ (१११।२)

पालकेनानुयुक्तस् तु वधूनां गोत्रनामनी । (११२।१)

गोमुखः कथयामास प्रेरितश् चक्रवर्तिना ॥ (११२।२)

एवमादिकथान्ते च चक्रवर्ती तपस्विनः । (११३।१)

अब्रवीद् इप्फकः पूज्या मातङ्ग अनुयुज्यताम् ॥ (११३।२)

कं दोषम् अयम् उद्दिश्य यात्राव्यापृतमानसम् । (११४।१)

सार्धं सुरसमञ्जर्या राजानं हृतवान् इति ॥ (११४।२)

स पृष्टः प्रत्युवाचेदं मह्यम् उत्पलहस्तकः । (११५।१)

दत्त्वा दुहितरं पश्चाद् एतस्मै दत्तवान् इति ॥ (११५।२)

अथ ब्रूहीति पृष्टः सन्न् उवाचावन्तिवर्धनः । (११६।१)

दत्त्वा न दत्तवान् यो ऽस्मै नन्व् असौ पृच्छ्यताम् इति ॥ (११६।२)

अथोज्झितासनः सभ्यान् उवाचोत्पलहस्तकः । (११७।१)

यथाहायं तथैवेदं विशेषं तु निबोधत ॥ (११७।२)

नारदेन पुरा शप्तः क्रुद्धेनाहं यथा तथा । (११८।१)

प्रत्यक्षम् एव पूज्यानां दिव्यलोचनचक्षुषाम् ॥ (११८।२)

तदा मयैष दीर्घायुर् बहुकृत्वः प्रबोधितः । (११९।१)

सुता दत्ता मया तुभ्यम् उपयच्छस्व ताम् इति ॥ (११९।२)

उक्तश् चैवम् उवाचायं निन्दितां कः सचेतनः । (१२०।१)

कन्यकाम् उपयच्छेत शापदग्धात् कुलाद् इति ॥ (१२०।२)

प्रत्याख्याता यदानेन चण्डसिंहादिसंनिधौ । (१२१।१)

अवन्तिपतये दत्ता तदा सुरसमञ्जरी ॥ (१२१।२)

संदेहश् चेदमी सर्वे विद्याधरगणेश्वराः । (१२२।१)

पृच्छ्यन्ताम् इति पृष्टैश् च तत् तथेति निवेदितम् ॥ (१२२।२)

काश्यपस् तम् अथावोचद् अवसन्नो ऽसि खेचर । (१२३।१)

चण्डसिंहादिभिर् यस्मात् प्रमाणैः प्रतिपादितः ॥ (१२३।२)

अस्य चाविनयस्येदं प्रायश्चित्तं समाचर । (१२४।१)

वाराणस्यां मृताङ्गानि गङ्गाम्भसि निमज्जय ॥ (१२४।२)

प्रेतावासकृतावासो वसानः प्रेतचीवरम् । (१२५।१)

भैक्षाशनश् च वर्षान्ते मुक्तशापो भविष्यसि ॥ (१२५।२)

अथोज्जयन्याः कथमप्य् उपागतैर् जरान्धजात्यन्धजडार्भकैर् अपि । (१२६।१)

दिदृक्षुभिर् वत्सनरेन्द्रनन्दनं तपोवनं सप्रमदैस् तदावृतम् ॥ (१२६।२)