अथ विद्याधरपतिः काश्यपेनार्युषा पुरः । (१।१)

ऋषिमातुलमित्राणां पृष्टो भार्यागणस्य च ॥ (१।२)

आयुष्मन् वयम् एते च तपोवित्ताः सपालकाः । (२।१)

त्वत्कथाश्रवणोत्कण्ठनिष्कम्पमनसः स्थिताः ॥ (२।२)

ऐश्वर्यं दुर्लभं लब्धम् इदम् आयुष्मता यथा । (३।१)

स्वीकृताश् च यथा वध्वस् तथा नः कथ्यताम् इति ॥ (३।२)

अथ विद्याधरेशस्य पृष्टस्येति तपस्विना । (४।१)

त्रासात् पृथुतराक्षस्य जातम् अच्छायम् आननम् ॥ (४।२)

अचिन्तयच् च कष्टेयम् आपद् आपतिता यतः । (५।१)

अत्यासन्नो ऽतिचपलः को न दह्येत वह्निना ॥ (५।२)

इयम् अपि भृशं रक्ता प्रीत्याहम् अनयाहृतः । (६।१)

इदं सचेतनः को नु कथयेद् गुरुसंनिधौ ॥ (६।२)

शूरो मया हतः शत्रुर् मां शूरः शरणं गतः । (७।१)

इति शूरकथां शूरः कुर्यात् कः शूरसंनिधौ ॥ (७।२)

अनाख्याने मुनेः शापो महापातकम् अन्यथा । (८।१)

सुलभान्तो वरं शापो दुस्तरं न तु पातकम् ॥ (८।२)

कृत एव तु गौर्या मे प्रसादः संकटेषु माम् । (९।१)

स्मरेर् इति न च न्याय्यं ताम् अपि स्मर्तुम् ईदृशि ॥ (९।२)

इति चिन्तितमात्रैव पुरस्ताच् चक्रवर्तिनः । (१०।१)

अभाषत महागौरी प्रभोपहतभास्करा ॥ (१०।२)

ऋषिमातुलभार्याणां सुहृदां च सभूभुजाम् । (११।१)

श्रोतुं यद् उचितं यस्य स तच् छ्रोष्यति नेतरः ॥ (११।२)

इत्य् उक्त्वा वदने तस्य पटूभूत्वा सरस्वती । (१२।१)

चरितं कथयामास सा चित्रं चक्रवर्तिनः ॥ (१२।२)

मुनिमातुलमित्राणि राजानो दयिताश् च ये । (१३।१)

आख्यायमानं चरितं शृण्वन्त्व् अचलचेतसः ॥ (१३।२)

अस्ति वत्सेषु नगरी कौशाम्बी हृदयं भुवः । (१४।१)

संनिविष्टानुकालिन्दि तस्याम् उदयनो नृपः ॥ (१४।२)

मनाग् जनपदस्यास्य नगर्याः पार्थिवस्य च । (१५।१)

कथयेयं यदि गुणान् न कथा कथिता भवेत् ॥ (१५।२)

यो हि सप्तार्णवद्वीपां द्रष्टुम् उच्चलितः क्षितिम् । (१६।१)

रत्नानि गणयेन् मेरोः कदा द्रष्टा स मेदिनीम् ॥ (१६।२)

तस्माद् अलं प्रसङ्गेन कथाव्यासङ्गकारिणा । (१७।१)

कथ्यमानां कथाम् एव शृणुत प्रकृतां मया ॥ (१७।२)

महावरोधनस्यापि भार्याबुद्धिर् द्वये स्थिता । (१८।१)

तस्य वासवदत्तायां पद्मावत्यां च भूपतेः ॥ (१८।२)

महाप्रभावा नृपतेः शार्ङ्गपाणेर् भुजा इव । (१९।१)

सकाया इव चोपायाश् चत्वारो मित्रमन्त्रिणः ॥ (१९।२)

ऋषभश् च रुमण्वांश् च तथा यौगन्धरायणः । (२०।१)

वसन्तकश् चेति स तैः सह कालम् अयापयत् ॥ (२०।२)

कदाचिद् आस्थानगतं नृपं वाणिजदारकौ । (२१।१)

जानुस्पृष्टमही पृष्टौ संविज्ञापयताम् इदम् ॥ (२१।२)

देवावयोः पिता यातः सभयं मकरालयम् । (२२।१)

सह तेन स पोतेन नागलोकं प्रवेशितः ॥ (२२।२)

ज्येष्ठश् च तनयस् तस्य पितृभक्त्यैव सागरम् । (२३।१)

गतस् तत्रैव च गतः सो ऽपि तातगतां गतिम् ॥ (२३।२)

यच् च नो द्रविणं सारं तद् गृहीत्वा प्रजावती । (२४।१)

स्थिता न मृग्यमाणापि बहुकृत्वः प्रयच्छति ॥ (२४।२)

तेन देव यदि न्याय्यं पितृद्रविणम् आवयोः । (२५।१)

भ्रातृजाया ततः सा नौ व्युत्थिता दाप्यताम् इति ॥ (२५।२)

अथ राजावदत् पह्वां प्रतीहारीं यशोधराम् । (२६।१)

दुष्करं कुलनारीभी राजास्थानप्रवेशनम् ॥ (२६।२)

तेन गत्वा गृहं तस्यास् त्वया वाणिजयोषितः । (२७।१)

सा यदाह सभायास् तत् समक्षं कथ्यताम् इति ॥ (२७।२)

अथ विज्ञापयामास यातायाता यशोधरा । (२८।१)

विज्ञापयति सा यत् तद् आकर्णयितुम् अर्हथ ॥ (२८।२)

सा दूराद् एव मां दृष्ट्वा प्रत्युद्गम्य ससंभ्रमा । (२९।१)

स्वागतं राजजिह्वाया इत्य् अवोचत् कृतस्मिता ॥ (२९।२)

अथ वेत्रासनासीनां प्रयुक्तार्घादिसत्क्रियाम् । (३०।१)

सा माम् आहागमे कार्यम् आर्यया ज्ञाप्यताम् इति ॥ (३०।२)

देवादेशे तु कथिते तयोक्तं पटुलज्जया । (३१।१)

आर्ये सर्वम् इदं सत्यं देवरौ मे यद् आहतुः ॥ (३१।२)

किंतु तस्यानयोर् भ्रातुर् विपन्नं वहनं श्रुतम् । (३२।१)

वहनस्य पुनः स्वामी विपन्न इति न श्रुतम् ॥ (३२।२)

सांयात्रिकाश् च बहवः श्रुतपोतविपत्तयः । (३३।१)

अविपन्ना गृहान् एव श्रूयन्ते पुनर् आगताः ॥ (३३।२)

तथा कदाचिद् अनयोः स भ्राता वहनापदः । (३४।१)

विमुक्तः पुनर् आयायान् ममावैधव्यलक्षणैः ॥ (३४।२)

अन्यच् चापन्नसत्त्वाया मासो ऽयं दशमो मम । (३५।१)

वर्तते भ्रातृपुत्रो ऽपि कदाचिद् अनयोर् भवेत् ॥ (३५।२)

पुत्रो मे यदि जायेत जीवन् वा पतिर् आपतेत् । (३६।१)

ततः स्वीकृतसर्वस्वौ देवरौ मे क्व यास्यतः ॥ (३६।२)

एतन् मनसि कृत्वार्थं द्रव्यं देवरयोर् अहम् । (३७।१)

न निक्षिप्तवती शेषम् आर्यया ज्ञाप्यताम् इति ॥ (३७।२)

इति श्रुत्वा महीपालो वाणिजाव् इदम् अब्रवीत् । (३८।१)

कुटुम्बाचारचतुरा युक्तम् आह कुटुम्बिनी ॥ (३८।२)

भ्रातृव्ये भवतोर् जाते भ्रातुर् आगमने ऽथवा । (३९।१)

उभयोर् नोभयोर्वापि युक्तं भोक्ष्यामहे तदा ॥ (३९।२)

अथानिष्ठित एवास्मिन्न् आलापे पूरिताम्बरः । (४०।१)

तूर्यगर्जितसंभिन्नस् तारः कलकलो ऽभवत् ॥ (४०।२)

सहासया च सहसा वासोवासादिहस्तया । (४१।१)

वणिग्गणिकया राजा व्यज्ञाप्यत वियातया ॥ (४१।२)

वर्धतां नश् चिरं देवो दिष्ट्या प्रकृतिसंपदा । (४२।१)

वणिजो भ्रातृजायाया जातः पुत्रो ऽनयोर् इति ॥ (४२।२)

चित्रीयमाणचित्तेन चिन्तितं च महीभुजा । (४३।१)

अहो पुत्रस्य माहात्म्यं प्रत्यक्षम् अनुभूयते ॥ (४३।२)

कुटुम्बिनः पुत्रनाम्नि जाते शोणितबिन्दुके । (४४।१)

हर्षविभ्रान्तचित्तानां वणिजां पश्य डम्बरम् ॥ (४४।२)

वणिजो द्रविणस्यायम् अतः पालक इत्य् अमी । (४५।१)

समं हर्षविषादाभ्यां मित्रामित्रसमा गताः ॥ (४५।२)

अस्माकं तु धनस्यास्य मेदिनीमण्डलस्य च । (४६।१)

अवसाने विना पुत्रात् पालकः को भविष्यति ॥ (४६।२)

इति पुत्रगतां चिन्ताम् उपासीनस्य भूपतेः । (४७।१)

दीर्घश्वाससहायस्य दिवसाः कतिचिद् ययुः ॥ (४७।२)

तम् एकदा सुखासीनं सेनापतिर् अभाषत । (४८।१)

यात्रा मृगाजिनोद्याने त्वद्दृष्ट्या मण्डताम् इति ॥ (४८।२)

गतश् च दृष्टवांस् तत्र तत्र तत्र निवेशिताः । (४९।१)

विशालाश् चित्रशालाः स चित्रन्यस्तनराधिपाः ॥ (४९।२)

अपृच्छच् च रुमण्वन्तम् अयं कः कः क्षितीश्वरः । (५०।१)

ये चैतान् अनुतिष्ठन्ति ते के के पुरुषा इति ॥ (५०।२)

सो ऽब्रवीद् एष सगरः कीर्तिलङ्घितसागरः । (५१।१)

षष्ट्या पुत्रसहस्राणां शूराणां परिवारितः ॥ (५१।२)

अयं दशरथो राजा वृतो रामादिभिः सुतैः । (५२।१)

अयं पाण्डुर् अमी चास्य तनयाः पञ्च पाण्डवाः ॥ (५२।२)

एवमादीन् असौ दृष्ट्वा स्वर्गिणः पुत्रिणो नृपान् । (५३।१)

विचिन्तश् चिन्तयामास चित्रां यात्राम् अचिन्तयन् ॥ (५३।२)

पुण्यवन्त इमे भूपाः पुत्रवन्तो दिवं गताः । (५४।१)

मन्दपुण्येन यातव्यं मन्ये पुंनरकं मया ॥ (५४।२)

स मृगाजिनयात्रायाः परीतः पुत्रचिन्तया । (५५।१)

निवृत्यापश्यद् आवन्त्यां मन्दिरोद्यानसेविनीम् ॥ (५५।२)

ताम्राशोकलताप्रान्तम् अवलम्ब्य व्यवस्थिताम् ॥ (५६।२)

अनादराद् अनाहितैर् माल्यचन्दनभूषणैः । (५७।१)

उद्वेगम् इव शंसन्तीं म्लानाननसरोरुहाम् ॥ (५७।२)

उपगम्याब्रवीच् चैनां किम् अशोकः सशोकया । (५८।१)

वन्द्येत लब्धविजयो रक्तो बालो निषेव्यते ॥ (५८।२)

साब्रवीत् सहसायातभर्तृकारितसंभ्रमा । (५९।१)

महाराज कुतः शोको नामापि तव गृह्यताम् ॥ (५९।२)

किंतु पारावतीम् एनां चञ्च्वा चञ्चुषु तण्डुलान् । (६०।१)

आवपन्तीं स्वशावानाम् ईक्षे पुत्रवतीम् इति ॥ (६०।२)

आसीच्च नृपतेश् चिन्ता यथाहं पुत्रचिन्तया । (६१।१)

अनन्तया संततया तथेयम् अपि खिद्यते ॥ (६१।२)

अथ तत्र क्षणं स्थित्वा गत्वा पद्मावतीगृहम् । (६२।१)

अदृष्ट्वा तत्र तां तस्याः पृष्टवान् परिचारिकाम् ॥ (६२।२)

क्व देवीत्य् उक्तयाख्यातम् उद्याने पुत्रकस्य सा । (६३।१)

माधव्या सहकारस्य विवाहम् अनुतिष्ठति ॥ (६३।२)

श्रुत्वेति वत्सराजस्य बुद्धिर् आसीद् अहो मम । (६४।१)

भार्याणां दिवसा यान्ति सह पुत्रमनोरथैः ॥ (६४।२)

लोकस्यानिच्छतः पुत्रैः कीर्णगृहकरोदिभिः । (६५।१)

फलकेषु कृताक्रन्दैर् अवकाशो न लभ्यते ॥ (६५।२)

अस्माकम् इच्छताम् एकः कुलजीवितकारणम् । (६६।१)

न लभ्यते सुतः पश्य वैपरीत्यं विधेर् इति ॥ (६६।२)

निर्याय स ततः स्वस्मिन् मन्दिरोद्यानमण्डपे । (६७।१)

अनागतागतसुहृत्परिवार उपाविशत् ॥ (६७।२)

अपृच्छत् सुहृदस् तत्र भवतां जीवितौषधम् । (६८।१)

मूलं कुलतरोः कस्य कियन्तः पुत्रका इति ॥ (६८।२)

तेषु निष्प्रतिवाक्येषु किंचिन् नमितमूर्धसु । (६९।१)

वसन्तकः परिहसन् प्रणयित्वाद् अभाषत ॥ (६९।२)

स्वामिभक्ता वयं देव स्वामिवृत्तानुवर्तिनः । (७०।१)

यावन्तः स्वामिनः पुत्रास् तावन्तो ऽस्माकम् अप्य् अतः ॥ (७०।२)

तम् अवोचत् समीपस्थः शनैर् यौगन्धरायणः । (७१।१)

अप्रस्तावे ऽपि भवतो मुखम् एतद् अनावृतम् ॥ (७१।२)

पुत्रचिन्तारुजार्तस्य कुर्वाणः शल्यघट्टनम् । (७२।१)

नन्व् अनेकगुणां भर्तुर् उत्पादयसि वेदनाम् ॥ (७२।२)

तस्माद् एवंविधे काले भृत्यवृत्तविदा त्वया । (७३।१)

स्वामिचित्तानुकूलैव वृत्तिर् आस्थीयताम् इति ॥ (७३।२)

सो ऽब्रवीत् पुत्रचिन्तैनं यदि सत्येन पीडयेत् । (७४।१)

ततः पिङ्गलिकैवेयं देवम् आराधयेद् इति ॥ (७४।२)

अथेदं नीयकैर् उक्तं युक्तं श्रुत्वा महीभुजा । (७५।१)

यासौ पिङ्गलिका सा नः पुत्रिणी कथ्यताम् इति ॥ (७५।२)

अनन्तरं च ढौकित्वा जयशब्दपुरःसरम् । (७६।१)

पुत्रवान् भव देवेति ब्राह्मणी तम् अवर्धयत् ॥ (७६।२)

अभिवाद्य महीपालस् ताम् अपृद्धद् अथार्यया । (७७।१)

आगम्यते कुतः के वा तवामी बालका इति ॥ (७७।२)

गृहाद् वासवदत्ताया राजन्न् आगम्यते मया । (७८।१)

बालकाश् च सुता एते ममेति कथितं तया ॥ (७८।२)

अथ ताम् अब्रवीद् राजा चित्रम् एतत् त्वयोदितम् । (७९।१)

न हि भर्त्रा न च सुतैर् भवितव्यं तवेदृशैः ॥ (७९।२)

त्वं लेखाभिः पतिघ्नीभिः सकलैव करालिता । (८०।१)

चिरप्रोषितकान्ताया गृहभित्तिर् इव स्त्रियः ॥ (८०।२)

न च पत्या विना पुत्रैर् भवितव्यं यतः स्त्रियः । (८१।१)

तस्माद् इदं महच् चित्रं स्फुटं नः कथ्यताम् इति ॥ (८१।२)

अथावोचद् असौ देव यथात्थ न तद् अन्यथा । (८२।१)

महती तु कथा श्रोतुम् इच्छा चेच् छ्रूयताम् इयम् ॥ (८२।२)

अस्त्य् अवन्तिषु विप्राणाम् अधिवासः कपिष्ठलः । (८३।१)

अग्निकुण्डचितसीमा स्फीतगोधूमगोकुलः ॥ (८३।२)

उवास ब्राह्मणस् तत्र सोमदत्तस् त्रयीधनः । (८४।१)

यस्यान्तेवासिभिर् व्याप्ता वसुधा वेदवेदिभिः ॥ (८४।२)

पत्नी वसिष्ठकल्पस्य वासिष्ठी तस्य सुव्रता । (८५।१)

वसिष्ठपत्नीम् अपि या साधुवृत्ताम् अलज्जयत् ॥ (८५।२)

तस्य तस्याम् अपुत्रस्य काले महति गच्छति । (८६।१)

उत्पन्नोल्केव संध्यायां सुता लोचनदुर्भगा ॥ (८६।२)

सोमदत्तस् तु तां दृष्ट्वा स्त्रीलक्षणविशारदः । (८७।१)

पतिपुत्रधनैर् हीनाम् आदिदेश भविष्यतीम् ॥ (८७।२)

अनर्थानां बलीयस्त्वाद् अचिरेणैव दुर्भगा । (८८।१)

धूमकेतुशिखेवोच्चैः परुषा सा व्यवर्धत ॥ (८८।२)

भिक्षाम् आच्छिद्य शिष्येभ्यो बुभुक्षाक्षपितत्रपा । (८९।१)

अप्रक्षालितहस्तैव तत्समक्षम् अभक्षयत् ॥ (८९।२)

दुर्भगत्वाद् विरूपत्वात् कलिकारितया च ताम् । (९०।१)

न कश्चिद् वरयामास वरः प्राप्तवराम् अपि ॥ (९०।२)

न च तां सोमदत्तो ऽपि कस्मैचिद् अशुभाम् अदात् । (९१।१)

मा स्म युज्यत दुःखेन प्राप्यैनां निन्दिताम् इति ॥ (९१।२)

ग्राम्याग्निनेव संकारकूटिका साप्य् अदह्यत । (९२।१)

सर्वंकषप्रभावेन प्रबलेनाङ्गजन्मना ॥ (९२।२)

कदाचित् कश्चिद् आगत्य वाचाटो बटुर् उच्चकैः । (९३।१)

मस्तकस्थो भयकरः सोमदत्तम् अभाषत ॥ (९३।२)

उपाध्यायस्य दुहिता माम् आक्रुध्य निरागसम् । (९४।१)

इष्टकालोष्टकैर् हन्ति तेनासौ वार्यताम् इति ॥ (९४।२)

सोमदत्तस् ततः क्रुद्धः सुतां चण्डम् अभर्त्सयत् । (९५।१)

उल्के पिशाचिके गच्छ शीघ्रं मम गृहाद् इति ॥ (९५।२)

सा तु तत् परुषं श्रुत्वा मनस्विजनदुःश्रवम् । (९६।१)

स्मरपीडासहत्वाच् च मरणाय मनो दधे ॥ (९६।२)

अरण्यानिं ततो गत्वा मरणोपायकाङ्क्षया । (९७।१)

अद्राक्षीत् क्वचिद् उद्देशे प्रासादं दैत्यघातिनः ॥ (९७।२)

तस्यादूरे च सरसीं कूजत्कुररसारसाम् । (९८।१)

गुञ्जन्मधुकरश्रेणीम् अनुमातव्यरोधसम् ॥ (९८।२)

आसीच्चास्या मया तावन् मर्तव्यम् इति निश्चितम् । (९९।१)

उपायेषु तु संदेहस् तत्रोपायो ऽयम् उत्तमः ॥ (९९।२)

देवं माधवम् अर्चन्ती कमलेन्दीवरादिभिः । (१००।१)

पङ्कजावयवाहारात् क्षीणा त्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ (१००।२)

कृतपुण्या मृता स्वर्गं यास्यामि निरुपद्रवम् । (१०१।१)

नरकं तु न यास्यामि स्त्रीमृत्युमृतसंकुलम् ॥ (१०१।२)

साकरोद् इति निश्चित्य यथासंकल्पम् आदृता । (१०२।१)

रात्रौ च बद्धपर्यङ्का देवं माधवम् अस्मरत् ॥ (१०२।२)

मासमात्रे गते ऽपश्यत् स्वप्नान्ते मधुसूदनम् । (१०३।१)

वरं वरय पुत्रीति भाषमाणं मुदायुतम् ॥ (१०३।२)

साथ व्यज्ञापयत् प्रह्वा देवं विरचिताञ्जलिः । (१०४।१)

मरणं मे जगन्नाथ प्रसादः क्रियताम् इति ॥ (१०४।२)

देवस् ताम् अवदन् नेदं देवताराधनात् फलम् । (१०५।१)

प्राणिहत्याविपाको ऽयम् आत्महत्या च निन्दिता ॥ (१०५।२)

तस्माद् अन्यं वरं ब्रूहि पतिपुत्रधनाधिकम् । (१०६।१)

येन हीनासि वैराग्यान् निर्याता स्वगृहाद् इति ॥ (१०६।२)

साब्रवीत् कृतपुण्याभिः पत्यादिः स्त्रीभिर् आप्यते । (१०७।१)

अहं त्व् आचरितापुण्या दुःखैर् एव विभाविता ॥ (१०७।२)

तेनालं पतिपुत्रादिचिन्तया फलहीनया । (१०८।१)

मृत्युना शान्तिम् इच्छामि सा मे संपाद्यताम् इति ॥ (१०८।२)

सो ऽब्रवीत् सत्यम् एवेदं किंतु जन्मान्तरे त्वया । (१०९।१)

यवाढकः पितुर् गृहे ब्राह्मणायोपपादितः ॥ (१०९।२)

स च जातश् चतुर्वेदः स्वपुण्यैर् इह जन्मनि । (११०।१)

सुरूपः साधुवृत्तश् च स ते भर्ता भविष्यति ॥ (११०।२)

स च त्वाम् उर्वशीरूपाम् एको द्रक्ष्यति नापरः । (१११।१)

क्रीतो यवाढकेन त्वम् इति यावन् न वक्ष्यसि ॥ (१११।२)

जन्मान्तरे च पूर्वस्मिन् भक्षयन्त्यास् तिलास् तव । (११२।१)

अष्टौ निपतिता वह्नाव् अञ्जलेर् विरलाङ्गुलेः ॥ (११२।२)

ते ते पुत्रा भविष्यन्ति पुत्रि चन्द्रनिभाननाः । (११३।१)

मरणाद् दारुणात् तेन चित्तम् आवर्त्यताम् इति ॥ (११३।२)

इत्य् उक्त्वान्तर्हिते देवे प्रतिबुद्धा ददर्श सा । (११४।१)

सशिष्यवर्गं पितरं तद्गवेषिणम् आगतम् ॥ (११४।२)

तपःकृशां सकरुणः पिता कारितपारणाम् । (११५।१)

श्राम्यन्तीम् अनयद् गेहं विश्राम्यन्तीं तरौ तरौ ॥ (११५।२)

या सा पिङ्गलिका देव देवम् आराध्य केशवम् । (११६।१)

वरं लब्धवती तस्मात् तां माम् एव निबोध ताम् ॥ (११६।२)

एकदा तु चतुर्वेदः सान्तेवासी यदृच्छया । (११७।१)

गृहम् अस्माकम् आयातः कृतातिथ्यो ददर्श माम् ॥ (११७।२)

मम तातं तु सो ऽपृच्छद् ब्रह्मन् कस्येयम् आत्मजा । (११८।१)

कान्तिनिन्दितचन्द्राभा युक्तं चेत् कथ्यताम् इति ॥ (११८।२)

ममेति कथिते पित्रा मां प्रार्थयत स द्विजः । (११९।१)

पित्रा दत्तं च विधिवन् मुदितः परिणीतवान् ॥ (११९।२)

ततश् चारभ्य दिवसात् स सिद्ध इव किंकरः । (१२०।१)

न कांचिन् न करोति स्म ममाज्ञां निन्दिताम् अपि ॥ (१२०।२)

अमी चाष्टौ सुतास् तस्माद् अचिरेणैव दुर्लभाः । (१२१।१)

लब्धा मया सुता ये ऽस्य प्रसादाल् लोकधारिणः ॥ (१२१।२)

इति काले गते भर्ता मां कदाचिद् अभाषत । (१२२।१)

पृष्ठं दुःखायमानं मे चण्डि संवाह्यताम् इति ॥ (१२२।२)

अनुक्तपूर्ववचनम् उक्तवन्तम् अथाब्रुवम् । (१२३।१)

किम् अहं भवता क्रीता पृष्ठसंवाहिकेति तम् ॥ (१२३।२)

सो ऽब्रवीन् नीचकैस् त्रासाद् अङ्गुष्ठाग्रेण गां लिखन् । (१२४।१)

अहं वा किं त्वया क्रीतो येन प्रेष्यत्वम् आगतः ॥ (१२४।२)

ततो विस्मृत्य समयं भर्तारं रोषदूषिता । (१२५।१)

क्रीतो यवाढकेनासि मयेत्य् अप्रियम् अब्रुवम् ॥ (१२५।२)

असाव् अपि च मां दृष्ट्वा सहजाकारवञ्चिताम् । (१२६।१)

संनिकर्षाद् अपक्रम्य संभ्रान्त इदम् अब्रवीत् ॥ (१२६।२)

अपि कासि कुतश् चासि केनासि विकृता कृता । (१२७।१)

कच्चित् पिङ्गलिका नासि कश् च नाम यवाढकः ॥ (१२७।२)

इति तेनानुयुक्ताहं यथावृत्तम् अवर्णयम् । (१२८।१)

सो ऽपि संजातनिर्वेदो न जाते क्व पलायितः ॥ (१२८।२)

तस्मिन् देशान्तरं याते ताते च त्रिदशालयम् । (१२९।१)

पितृभर्तृविहीनाहम् एनं देशम् उपागता ॥ (१२९।२)

स्वदेशप्रीतियोगाच् च देव्या वासवदत्तया । (१३०।१)

सपुत्रानुगृहीता अस्मि भक्ताच्छादनरक्षणैः ॥ (१३०।२)

तेन देवेन यत् पृष्टं कुतस् ते बालका इति । (१३१।१)

एवम् एते मया लब्धास् तुष्टान् नारायणाद् इति ॥ (१३१।२)

इति हृष्टमतिर् निशाम्य तस्याश् चरितं पुत्रसमूहलाभहेतुम् । (१३२।१)

सचिवैः सहितश् चकार राजा सुतसंप्राप्तिफलं क्रियाविचारम् ॥ (१३२।२)