ततो दिवसम् आसित्वा कान्तामातुर् अहं गृहे । (१।१)

प्रियां नववधूवेषां प्रदोषे परिणीतवान् ॥ (१।२)

प्रसादाद् अर्यपादानां कुलस्त्रीत्वम् उपागताम् । (२।१)

ताम् आदाय स्वम् आवासं प्रवृत्तोत्सवम् आगमम् ॥ (२।२)

तत्र सा सधनाध्यक्षं तं यक्षं कुसुमादिभिः । (३।१)

अभ्यर्च्य पानदानेन सुदुस्तोषम् अतोषयत् ॥ (३।२)

पद्मरागमयीं शुक्तिं पद्मरागद्रवत्विषः । (४।१)

आदाय मधुनः पूर्णां ततो माम् अब्रवीत् प्रिया ॥ (४।२)

मङ्गलानां प्रधानत्वात् कार्यसंसिद्धिदायिनी । (५।१)

एषा धनपतेः शेषा स्वादुर् आस्वाद्यताम् इति ॥ (५।२)

मयोक्तम् अननुज्ञातस् तातपादैर् गुणान् अपि । (६।१)

नाहं सेवितुम् इच्छामि किं पुनर् व्यसनं महत् ॥ (६।२)

ततः सा दृढसंरम्भा शपथैर् अव्यतिक्रमैः । (७।१)

चिरान् निरुत्तरीकृत्य माम् अनिच्छुम् अपाययत् ॥ (७।२)

पीतैकमधुशुक्तिं च मां सापृच्छत् कृतस्मिता । (८।१)

किमास्वादम् इदं पानम् इति प्रत्यब्रवं ततः ॥ (८।२)

आपाने मधुरास्वादम् अनुस्वादे तु तिक्तकम् । (९।१)

क्षये कषायकटुकम् अवच्छेदे मनाग् इति ॥ (९।२)

साब्रवीद् व्यक्तम् अद्यापि न जानीथ रसं पुनः । (१०।१)

पीयताम् इति पीतं च पुनस् तद्वचनान्मया ॥ (१०।२)

इदं कीदृशम् इत्य् अस्यै पृच्छत्यै कथितं मया । (११।१)

किम् अर्थम् अपि मे चित्तं गतम् अस्वस्थताम् इति ॥ (११।२)

तयोक्तम् अपराप्य् एका शुक्तिर् आस्वाद्यतां ततः । (१२।१)

गमिष्यत्य् अचिराद् एव चित्तं ते स्वस्थताम् इति ॥ (१२।२)

तस्याम् अपि च पीतायाम् अपश्यं वेगवद्भ्रमान् । (१३।१)

तरुप्रासादशैलादीन् स्थावरान् अपि जङ्गमान् ॥ (१३।२)

यथा चाहं तयोपायैर् अग्राम्यैः शपथादिभिः । (१४।१)

अनिच्छन् पायितः पानं तथा ताम् अप्य् अपाययम् ॥ (१४।२)

बलवद्भ्याम् अथाक्रम्य मदेन मदनेन च । (१५।१)

यद् एव रुचितम् ताभ्यां तत् तैवास्मि प्रवर्तितः ॥ (१५।२)

यः संतोषयितुं यक्षं विवाहः कृत्रिमः कृतः । (१६।१)

तेन कृत्रिमम् एवासौ कन्यात्वं प्रतिपादिता ॥ (१६।२)

ततः प्रातर् उपागम्य मधुगन्धाधिवासितम् । (१७।१)

घ्रात्वा हरिशिखो वेश्म संभ्रान्तमतिर् उक्तवान् ॥ (१७।२)

अपूर्व इव गन्धो ऽयम् अर्यपुत्र विभाव्यते । (१८।१)

मन्ये ऽर्यपुत्रया यूयम् अनिच्छाः पायिता इति ॥ (१८।२)

स मयोक्तः सखे सख्या तवाहं पायितो बलात् । (१९।१)

भवतापि रुचौ सत्यां स्थीयतां पीयताम् इति ॥ (१९।२)

सो ऽब्रवीद् व्यसनग्रामग्रामण्यं भवताम् अपि । (२०।१)

पानं साधु न पश्यामि किं पुनर् मन्त्रिणाम् इति ॥ (२०।२)

मयोक्तम् अर्यपादेषु समित्रेषु समाशतम् । (२१।१)

पालयत्सु किम् अस्माकम् आत्मभिर् वञ्चितैर् इति ॥ (२१।२)

तेनोक्तं मन्त्रिसचिवैर् विज्ञाप्यं कार्यम् आगतम् । (२२।१)

अनुष्ठाने पुनस् तस्य स्वातन्त्र्यं स्वामिनाम् इति ॥ (२२।२)

तं पिबन्तं सहावाभ्याम् आलोक्य मरुभूतिकः । (२३।१)

निःशङ्कः पातुम् आरब्धस् तं च दृष्ट्वा तपन्तकः ॥ (२३।२)

राजमानस् ततो रक्तैर् अङ्गरागस्रगम्बरैः । (२४।१)

पुनर् उक्तप्रियालापो माम् अवन्दत गोमुखः ॥ (२४।२)

तम् अत्यासन्नम् आसीनम् अतिमात्रप्रियंवदम् । (२५।१)

पादौ संवाहयन्तं मे क्रुद्धो हरिशिखो ऽब्रवीत् ॥ (२५।२)

उन्मत्त किम् असंबद्धं भाषमाणः पुरः प्रभोः । (२६।१)

उद्वेजयसि भर्तारम् अपसृत्यास्यताम् इति ॥ (२६।२)

तेनोक्तं मूर्ख नैवेदं मदसामर्थ्यजृम्भितम् । (२७।१)

स्वामिनो निःसपत्नौ तु पादाव् इच्छामि सेवितुम् ॥ (२७।२)

यदा तूभयवैतर्द्धभर्तृमूर्धभिर् अर्चितौ । (२८।१)

भविष्यतस् तदास्माकं ससपत्नौ भविष्यतः ॥ (२८।२)

वैतर्द्धनामग्रहणात् ततो मदनमञ्जुका । (२९।१)

स्मितसंदर्शितप्रीतिर् अब्रवीत् साश्रुलोचना ॥ (२९।२)

अहो चातुर्यमाधुर्यप्रधानगुणभूषणाः । (३०।१)

आलापा निर्गताः सौम्याद् गोमुखस्य मुखाद् इति ॥ (३०।२)

मयोक्तं भण पश्यामस् त्वया कस्माच् चिरं स्थितम् । (३१।१)

को वा तवेदम् आकारम् उज्ज्वलं कृतवान् इति ॥ (३१।२)

तेनोक्तं वयम् आहूय मागध्या राजसंनिधौ । (३२।१)

आज्ञापितास् तव भ्रात्रा पानम् आसेवितं निशि ॥ (३२।२)

तेन पानगृहात् पानं स्वाद्यमानं स्वदेत यत् । (३३।१)

स्वयम् आस्वाद्य तद् भ्रात्रे त्वया प्रस्थाप्यताम् इति ॥ (३३।२)

सो ऽहं देवीद्वयेनापि मण्डयित्वा स्वपाणिभिः । (३४।१)

पानागाराय गमितः पानाध्यक्षपुरःसरः ॥ (३४।२)

तत्र चास्वादयन्न् एव तत् तत् पानं मनाङ् मनाक् । (३५।१)

मत्तो ऽहं प्रेषयामि स्म युष्मभ्यम् अपि संततम् ॥ (३५।२)

तस्मात् पिबत निःशङ्काः कापिशायनम् आसवम् । (३६।१)

अनुज्ञाताः सहामात्यैर् गुरुभिर् मुदितैर् इति ॥ (३६।२)

सेवमानस् ततः पानं सकान्तामित्रमण्डलः । (३७।१)

दिवसान् गमयामि स्म प्रहृष्टपरिचारकः ॥ (३७।२)

कदाचिद् एकपर्यङ्कस्थिता मदनमञ्जुका । (३८।१)

युष्माभिः सुखसुप्ताहं न द्रष्टव्येत्य् अभाषत ॥ (३८।२)

मम त्व् आसीत् किम् इत्य् एषा निवारयति माम् इति । (३९।१)

यत् सत्यं सुतरां चेतः कुतूहलतरङ्गितम् ॥ (३९।२)

कदाचिद् अर्धरात्रे ऽहं स्थावराकारजङ्गमे । (४०।१)

पाने परिणतिं याति प्रतिबुद्धः पिपासितः ॥ (४०।२)

ततः परिजनं दृष्ट्वा प्रसुप्तम् अभवन् मम । (४१।१)

न युक्तं सुखसुप्तस्य शत्रोर् अपि निबोधनम् ॥ (४१।२)

भार्या पुनः शरीरार्धम् अतो मदनमञ्जुकाम् । (४२।१)

प्रतिबोध्य जलं याचे तद्धि मे न विरूप्यते ॥ (४२।२)

इति निर्धार्य तस्यां च मया दृष्टिर् निपातिता । (४३।१)

यावद् अन्यैव सा कापि नारीरूपैव चन्द्रिका ॥ (४३।२)

आसीच् च मम किं यक्षी किं गन्धर्वी किम् अप्सराः । (४४।१)

मानुषी स्यात् कुलस्त्री स्याद् गणिका स्याद् इयं न हि ॥ (४४।२)

यस्माद् अन्यतमाप्य् आसां लक्षणैर् नोपपद्यते । (४५।१)

तस्माद् विद्याधरी प्राप्ता कापि केनापि हेतुना ॥ (४५।२)

इति निर्णीय निपुणं करिणीतालुकोमलौ । (४६।१)

गाढं संवाहयामि स्म तस्याश् चरणपल्लवौ ॥ (४६।२)

सा तु संत्याजिता निद्रां सद्यश् चरणपीडया । (४७।१)

माम् आलोक्य तथाभूतं भीता भूमाव् उपाविशत् ॥ (४७।२)

अब्रवीच् च न कर्तव्यम् अर्यपुत्रेण साहसम् । (४८।१)

त्वादृशाम् अनुकम्प्यो हि बलिनां प्रमदाजनः ॥ (४८।२)

ततः श्रुत्वेति यत् सत्यम् आत्मन्य् एवास्मि लज्जितः । (४९।१)

एवं कारिणम् अप्य् एषा संभावयति माम् इति ॥ (४९।२)

सा मां लज्जितम् आलोक्य जानुसंनिहिताननम् । (५०।१)

लज्जाम् अपहरन्तीव त्वरितेदम् अभाषत ॥ (५०।२)

श्रूयतां चाप्रियं सा ते प्रिया मदनमञ्जुका । (५१।१)

त्वद्गुणस्मरणव्यग्रा नयते दिवसान् इति ॥ (५१।२)

आसीन् मे मनसि हृता न सा मृता सा या दृष्टेर् व्रजति न गोचरं प्रिया मे । (५२।१)

ज्योत्स्ना हि स्फुटधवलापि कौमुदीन्दोर् अन्धानां बहलतमोमलीमसैव ॥ (५२।२)