ततः स्मरसखे काले पुष्पयुक्ते निशाकरे । (१।१)

दिवाकरे मृदुकरे देवी पुत्रं व्यजायत ॥ (१।२)

पुत्रजन्म नरेन्द्रस्य जगतः सुखजन्म च । (२।१)

शङ्काजन्म च शत्रूणां समं समभवत् त्रयम् ॥ (२।२)

अथ सम्भूय गणकैर् उक्तं गणितजातकैः । (३।१)

चक्रवर्तिपिता लोकाव् उभौ विजयताम् इति ॥ (३।२)

ततः सचिवभार्याणां तस्मिन्न् एव दिने सुताः । (४।१)

अल्पकालान्तरे जाताः कनीयांसो नृपात्मजात् ॥ (४।२)

किम् उत्सवः किं व्यसनं किं प्राणाः प्राणयन्तु किम् । (५।१)

आगतं चेदिवत्सानाम् इति नासीद् विनिश्चयः ॥ (५।२)

जातकर्मणि निर्वृत्ते प्राप्ते च द्वादशे ऽहनि । (६।१)

अन्वर्थनाम्नस् तनयान् अकुर्वन् राजमन्त्रिणः ॥ (६।२)

वाहनेन नरेणैव कुबेरो नरवाहनः । (७।१)

नरवाहनदत्तो ऽस्तु दत्तस् तेन यतस् ततः ॥ (७।२)

इति नाम कृतं राज्ञा पुत्रस्य सपुरोधसा । (८।१)

भूमिहेमगजाश्वादिदानप्रीतद्विजन्मना ॥ (८।२)

नाम्ना हरिशिखं चक्रे रुमण्वान् आत्मजं यतः । (९।१)

तस्मै वितीर्णवान् स्वप्ने देवदेवः शरं हरिः ॥ (९।२)

यौगन्धरायणः पुत्रं चकार मरुभूतिकम् । (१०।१)

संनाहछद्मना तस्मै यतस् तं मरुतो ददुः ॥ (१०।२)

चकार गोमुखं पुत्रम् ऋषभः संज्ञया यतः । (११।१)

स्वयं गोभिः प्रसन्नाभिश् चित्रं तस्मै प्रदर्शितम् ॥ (११।२)

पुत्रं तपन्तकं नाम्ना करोति स्म वसन्तकः । (१२।१)

यस्मात् तं तपनस् तस्मै कुण्डलछद्मना ददौ ॥ (१२।२)

एवं लब्धश् च जातश् च यः कृतं नाम यस्य च । (१३।१)

अहम् एव स ते चैते सर्वे हरिशिखादयः ॥ (१३।२)

ते वयं तु यथाकालं कृतान्नप्राशनादयः । (१४।१)

अवर्धामहि लघ्व् एव सनाथाः पादपा इव ॥ (१४।२)

ततः कुमारवटकाम् उपाध्यायैर् अधिष्ठिताम् । (१५।१)

सब्रह्मचर्यकैश् छात्त्रैर् धात्रीभिश् चाश्रयामहि ॥ (१५।२)

अव्रतैर् एव चास्माभिर् अभ्यस्ताः सकलाः कलाः । (१६।१)

सव्रतैस् तु चतस्रो ऽपि विद्याः सर्वं च वाङ्मयम् ॥ (१६।२)

गच्छत्सु दिवसेष्व् एवम् एकदा मरुभूतिकः । (१७।१)

बालभावाद् अनध्याये क्रीडति स्म सकन्दुकः ॥ (१७।२)

तं तु बालस्वभावेन तस्माद् आच्छिद्य कन्दुकम् । (१८।१)

अहं जवेन महता प्रयातः पितुर् अन्तिकम् ॥ (१८।२)

अथानुबध्नन् मां वेगात् पटुश्वसितसंततिः । (१९।१)

बद्धमुष्टिकरः क्रोधाद् आगतो मरुभूतिकः ॥ (१९।२)

किं किं तातेति तातेन स पृष्ट इदम् उक्तवान् । (२०।१)

कन्दुको मे हृतो ऽनेन तम् अयं दाप्यताम् इति ॥ (२०।२)

ततो राज्ञा परिष्वज्य दापितापरकन्दुकः । (२१।१)

तर्जनीतर्जितः पित्रा कुमारवटकां गतः ॥ (२१।२)

अहम् अप्य् अङ्कम् आरोप्य तातेन परिभाषितः । (२२।१)

मा स्म तात पुनर् भ्रातॄन् कोपयेः कोपनान् इति ॥ (२२।२)

तथापि प्रतिषिद्धो ऽहं केलिशीलतया शिशोः । (२३।१)

यथैनान् कोपयामि स्म तथैते माम् अकोपयन् ॥ (२३।२)

अभ्यासम् एकदा कुर्वन् नाराचं मरुभूतिकः । (२४।१)

इच्छति स्म च विस्रष्टुं मया च चलितं धनुः ॥ (२४।२)

असाव् अपि च नाराचश् चलिताच् चापतश् च्युतः । (२५।१)

मालतीमुकुलं लक्षं तन् मात्रेणैव नास्पृशत् ॥ (२५।२)

उत्सृज्य कुपितश् चापं धावमानः स माम् अनु । (२६।१)

आस्थानस्थमहीपालसमीपम् अगमत् ततः ॥ (२६।२)

यौगन्धरायणो दृष्ट्वा कुपितं मरुभूतिकम् । (२७।१)

कुपितो भर्त्सयित्वेदम् अभाषत महीपतिम् ॥ (२७।२)

वेदिता सर्वविद्यानाम् आसन्ननवयौवनः । (२८।१)

राजपुत्रो महाराज यौवराज्ये ऽभिषिच्यताम् ॥ (२८।२)

यावद् यावद्धि शास्त्रज्ञाः शास्त्रार्थान् न प्रयुञ्जते । (२९।१)

तावत् तावद् भवन्त्य् एषां कुण्ठाः कार्येषु बुद्धयः ॥ (२९।२)

अमी रुमण्वदादीनां पुत्रा हरिशिखादयः । (३०।१)

विजानन्तो ऽपि शास्त्राणि सुतराम् अन्धबुद्धयः ॥ (३०।२)

वस्तुन्य् अल्पे ऽप्य् अनात्मज्ञाः संरब्धालोहिताननाः । (३१।१)

प्रभुम् एव जिघांसन्ति मृगेन्द्रं मर्कटा इव ॥ (३१।२)

तद् एते ऽपि नियोज्यन्ताम् अधिकारेषु केषुचित् । (३२।१)

विज्ञापना मदीयेयं सफलीक्रियताम् इति ॥ (३२।२)

यौगन्धरायणवचः सुभगं निशम्य प्रीत्या नरेन्द्रसभम् उच्छ्रयिताग्रहस्तम् । (३३।१)

भोः साधु साधु नरकुञ्जर साधु मन्त्रिन् इत्य् उज्झितासनम् अभाषत निर्व्यवस्थम् ॥ (३३।२)