प्रदोषसमये ऽन्यस्मिन्कामिनी काममोहिता । (१।१)

विनयेन शुकं प्राह गच्छामि यदि मन्यसे ॥ (१।२)

शुकः प्राह । (२।१)

अवश्यमेव गन्तव्यं त्वयेत्थं मम निश्चयः । (२।२)

मनोऽभीष्टे पयो निम्ने गच्छत्कः प्रतिवारयेत् ॥ (२।३)

गतयापि त्वया तत्र कर्तव्यं किंचिदद्भुतम् । (३।१)

यथा रम्भिकया पूर्वं ब्राह्मणार्थे ऽद्भुतं कृतम् ॥ (३।२)

प्रभावत्याह कथमेतत् शुक आह अस्ति दाभिलाख्यो ग्रामः । (४।१)

तत्र विलोचनो ग्रामणीः । (४।२)

तद्भार्या रम्भिकाभिधा परनरप्रिया । (४।३)

तां च तद्भर्तृभयान्न को ऽपि कामयते । (४।४)

ततः सा जलव्याजात् घटमादाय वापीं ययौ । (४।५)

दृष्ट्वा च तत्र सुरूपं पथिकं भट्टपुत्रं क्रीडार्थं दृष्टिसंज्ञया बभाण । (४।६)

सो ऽपि कामिनीदृष्टिसञ्चारचतुरो विवेद तदाकूतम् । (४।७)

उक्तं च । (४।८)

उदीरितो ऽर्थः पशुनापि गृह्यते हयाश्च नागाश्च वहन्ति नोदिताः । (४।९)

अनुक्तमप्यूहति पण्डितो जनः परेङ्गितज्ञानफला हि बुद्धयः ॥ (४।१०)

किञ्च । (५।१)

नाभ्यन्तरं घूर्णयन्त्या हृदयमनोरामदृष्ट्या । (६।१)

पुनरुत्प्रेक्षमाणया बालक किं किं न भणितो ऽसि ॥ (६।२)

अक्षिभ्यां चिरभणितं हृदयस्थं यो जनो न लक्षयति । (८।१)

तेन प्रतिबोधितेन च किं क्रियते नु खलु अज्ञेन ॥ (८।२)

ततः स तदन्तिकमागत्य जगाद भद्रे किं विधेयम् साह त्वया मम पृष्ठलग्नेन अस्मद्गृहं समागन्तव्यं मम पत्युश्च नमस्कारो विधेयः । (९।१)

सर्वमन्यदहं करिष्ये । (९।२)

त्वया तथैवेति वाच्यम् । (९।३)

एवमुक्त्वा सा गृहं प्रविष्टा । (९।४)

सो ऽपि गृहं प्रविष्टस्तत्पत्युरग्रे तस्थौ । (९।५)

पतिरपि विस्मितः । (९।६)

ततः सा कुम्भं मुक्त्वा पत्युः सकाशमागत्याब्रवीत् नाथ उपलक्षस्व एनम् । (९।७)

स आह ने वेद्मीति । (९।८)

ततः सा प्राह अयं मातृस्वसुः सुतो यो मया शिशुत्वे मुक्तः । (९।९)

स धवलो नाम मम मिलनार्थं समागमत् । (९।१०)

ततो मया आलिङ्ग्य सर्वापि स्वजनवार्ता पृष्टा । (९।११)

स च ब्राह्मण एवमिति जल्पति । (९।१२)

ततः पतिना सानुज्ञाता तं महानसं नीत्वा भोजनाच्छादनसंस्कारैस्तोषयामास । (९।१३)

पतिरपि तुष्टः प्राह भद्र त्वया निजबान्धवस्य महती भक्तिः कार्येत्युक्त्वा सुप्तः । (९।१४)

तदा च रम्भिका ब्राह्मणखट्टवायामुपावशत् । (९।१५)

ततस्तेनोक्तम् त्वया पत्युग्रे इत्युक्तं यन्मदीयो भ्राता समागतः । (९।१६)

तत्त्वं मे प्रतिपन्ना भगिनी प्रतिपन्नं च निर्वाह्यते । (९।१७)

उक्तं च । (९।१८)

छिद्यतां शीर्षमथ भवतु बन्धनं चलतु सर्वथा लक्ष्मीः । (१०।१)

प्रतिपन्नपालने सुपुरुषाणां यद् भवतु तद् भवतु ॥ (१०।२)

लज्जते येन मनो मलिनयति निजकुलक्रमो येन । (१२।१)

कण्ठस्थिते ऽपि जीवे मा सुन्दरि तं करिष्यसि ॥ (१२।२)

रम्भिका प्राह मा एवं वद । (१३।१)

यतो ऽतिदुर्लभा रामा पितृमातृपरायणा । (१३।२)

पितृमातृमयैर्भूत्वा भोक्तव्या कामिनी रैः ॥ (१३।३)

उक्तं च । (१४।१)

कामार्तां स्वयमायातां यो न भुङ्क्ते नितम्बिनीम् । (१४।२)

सो ऽवश्यं नरकं याति तन्निःश्वासहतो नरः ॥ (१४।३)

स किमेव मन्यते परमहिलां यो विपरीतं जल्पत्येवम् । (१६।१)

यो विपरीतं मन्यते ॥। स किमिव मन्यते स्त्रियमपराम् । (१८।१)

श्रूयते रुक्मिणी पूर्वं कृष्णेव मदनातुरा । (१९।१)

गृहीता भ्रातृजायापि कः काममतिलङ्घयेत् ॥ (१९।२)

विरञ्चिरपि कामार्तं स्वसुतामभिलाषुकः । (२०।१)

दृश्यते ऽद्यापि वियति हारिणीं तनुमाश्रितः ॥ (२०।२)

विवाहे पार्वती दृष्ट्वा हरस्य हरवल्लभाम् । (२१।१)

चस्कन्द रेतस्तस्यापि बालखिल्यास् तदुद्भवाः ॥ (२१।२)

तयैवं बोधितो मूर्खः स यावद्रमते न ताम् । (२२।१)

फूत्कृतं मुषितास्मीति त्रायतां त्रायतामहो ॥ (२२।२)

तया च फूत्कृते किमिदमिति कुर्वाणो बान्धवैः सह धावितो भर्ता । (२३।१)

स च कथं मुच्यते इति प्रश्नः । (२३।२)

उत्तरम् एवं च स ब्राह्मणः सभयः सन्नतः पादयोः पतितो जगाद स्वामिनि प्राणान् रक्ष । (२३।३)

तवेहितं करिष्यामि । (२३।४)

एवं स्थिते सा दुग्धसहितं भक्तमढण्ढोलयत् अन्तिके ज्वलिनमज्वालयत् । (२३।५)

आगतं च पतिं जगाद अस्य विषूचिका उपपन्ना । (२३।६)

ततो मया फूत्कृतम् । (२३।७)

एवमुक्त्वा दुग्धभक्तं प्रदर्शितम् । (२३।८)

पतिरपि मूर्खो दृष्ट्वा ययौ । (२३।९)

ततः सा पत्यौ सुप्ते यदृच्छया सुरतं चकार । (२३।१०)

सो ऽपि च मान्द्यव्याजान्मासमेकं स्थितः पश्चाज्जगाम । (२३।११)

इति श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (२३।१२)