अन्यदा सा चलिता शुकं प्राह शुकाहं नरान्तरं गमिष्यामि । (१।१)

शुकः प्राह सत्यमेव त्वयाभाणि कर्तव्यं यन्मनोऽनुगम् । (१।२)

मनस्तु मुग्धिका यद्वदशक्यान्खेदयत्यलम् ॥ (१।३)

तच्छ्रुत्वा प्रभावत्याह कथमेतत् । (२।१)

सो ऽब्रवीत् अस्ति विदिशा नाम पुरी । (२।२)

तस्यां जनवल्लभो नाम वणिक् । (२।३)

तस्य भार्या मुग्धिका नाम चपला स्वैरिणी । (२।४)

यदा च तयातिशयेन विदूषितो ऽयं तदा बन्धूनां कथयामास यदियं बहिःशायिनी । (२।५)

यदा च तैरेवमुक्ता तदा तयाप्युक्तम् अयमेव बहिःशायी सदैव । (२।६)

मां मुधापवादयति । (२।७)

ततस्तैर्मिलित्वा निर्बन्धः कृतः यः को ऽपि अद्यप्रभृति बहिःशायी सो ऽपराधी । (२।८)

एवं निर्बन्धे कृते ऽपि सा सुप्तं पतिं विहाय बहिर्गता । (२।९)

तस्यां च बहिर्गतायां स पतिर्द्वारं गत्वा सुप्तः । (२।१०)

यदा च बहिः क्रीडां कृत्वा समागतायाः स पतिर्द्वारं नोद्घाटयति तदा सा कूपे दृषदं क्षिप्त्वा द्वारदेश एव स्थिता । (२।११)

पतिरपि कूपे पतिता भविष्यतीति ज्ञात्वा द्वारमुद्घाट्यबहिर्निर्गतः । (२।१२)

तदा सा द्वारं पिधाय मध्ये स्थिता । (२।१३)

सो ऽपि च बहिः स्थितो हा प्रिये एवं वदन्महता शब्देन गोदितुम् आरब्धः । (२।१४)

सापि विगोपकभयाद् बहिर्निर्गत्य पतिं मध्ये निनाय । (२।१५)

ततस् तन्मिथुनं परस्परं निर्बन्धं चकार । (२।१६)

यदद्यप्रभृति मया त्वया विसंवादो न विधेयः । (२।१७)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (२।१८)