अन्यदा सा चलिता । (१।१)

हसन्नाह शुको याहि यदि कर्तुं त्वमुत्तरम् । (१।२)

वेत्सि यथा श्रियादेव्या नूपुरे ऽपहृते कृतम् ॥ (१।३)

अस्ति शालिपुरं नाम नगरम् । (२।१)

तत्र शालिगो वणिक् । (२।२)

तत्पत्नी जयिका । (२।३)

तयोः सुतो गुणाकरो नामाभूत् । (२।४)

तद्भार्या श्रियादेवी । (२।५)

सा चापरेण सुबुद्धिनाम्ना वणिजा सह रमते । (२।६)

ततो लोकापवादे ऽपि संजाते ऽनुरक्तस्तदीयः पतिर्न किमपि कर्णे करोति । (२।७)

उक्तं च । (२।८)

रक्ताः पृच्छन्ति गुणान् दोषान् पृच्छन्ति ये विरक्ताः । (३।१)

मध्यस्थाः पुनः पुरुषा दोषानपि गुणानपि पृच्छन्ति ॥ (३।२)

किञ्च । (४।१)

महिलारक्ताः पुरुषाश्छेका अपि न संभरन्ति आत्मनाम् । (५।१)

इतरे पुनस्तरुणीनां पुरुषाः सलिलमेव हस्तगतम् ॥ (५।२)

अन्यदा सा श्वशुरेण नरान्तरसहिता सुप्ता दृष्टा । (६।१)

ततश्चरणान्नूपुरं श्वशुरेण चोत्तारितं तया च ज्ञातम् । (६।२)

ततः सा तं जारं प्रस्थाप्य भर्तारं तत्रानीय तेन सह सुप्ता । (६।३)

निद्रान्तरे च पतिरुत्थापितः कथितं च त्वदीयेन पित्रा नूपुरमस्मत्पादाद् अवतार्य गृहीतम् । (६।४)

एवंविधं च पातकं क्वापि न दृष्टं यद्वधूपादात् श्वशुरो नूपुरं गृह्णाति । (६।५)

तेनोक्तम् प्रातः पितुः सकाशात्स्वयमर्पयिष्यामि । (६।६)

तेन च गुणाकरेण पितरं निर्भर्त्स्य तत्सकाशान्नूपुरं याचितम् । (६।७)

पित्रा चोक्तं यदियं परपुरुषेण सह सुप्ता दृष्टा अतो मया नूपुरं गृहीतम् । (६।८)

तयोक्तं त्वत्पुत्रेण सह सुप्ताहमासम् । (६।९)

इत्यर्थे दिव्यं करोमि । (६।१०)

अत्रैव ग्रामे उत्तरस्यां दिशि यक्षो ऽस्ति । (६।११)

तस्य जङ्घान्तरान्निर्गमिष्यामि । (६।१२)

यः कश्चित्सत्यो भवति स जङ्घयोरन्तरान् निष्क्राम्यतीति प्रसिद्धम् । (६।१३)

एवं श्वशुरेण चाङ्गीकृते सा कुलटा सति दिने जारस्य गृहे गत्वा तमुवाच भो कान्त प्रातरहं दिव्यार्थं यक्षस्य जङ्घान्तरान्निर्गमिष्यामि । (६।१४)

त्वया तत्र समागत्य वातूलत्वमाश्रित्य मम कण्ठग्रहो विधेयः । (६।१५)

तेन च तथोक्ते सा स्वगृहमाजगाम । (६।१६)

अथ प्रापः समस्तमहाजनं मलयित्वा पुष्पाक्षतादिकम् आदाय यक्षायतने गत्वा समीपसरसि स्नानं कृत्वा यक्षपूजार्थं समागच्छन्त्यास्तस्याः पूर्वसंकेतितो जारो ग्रहिलीभूतस्तत्कण्ठे निजबाहुद्वयं योजयामास । (६।१७)

तत आः किमेतदित्यभिधाय सा पुनः स्नानार्थं ययौ । (६।१८)

सो ऽपि ग्रहिलो लोकैः कण्ठे गृहीत्वा तस्मात्प्रदेशाद्दूरीकृतः । (६।१९)

सापि स्नानं कृत्वा यक्षसमीपमागत्य पुष्पगन्धाद्यैरभ्यर्च्य सर्वलोकानां शृण्वतामुवाच भो भगवन्यक्ष निजभर्तारमेनं च ग्रहिलं विना यद्यन्यपुरुषः स्पृशति कदाचन मां तदा तव जङ्घाभ्यां सकाशान्मम निष्क्रमणं मा भवत्वित्यभिधाय सर्वलोकसमक्षमेव जङ्घयोर्मध्ये प्रविश्य निष्क्रान्ता । (६।२०)

यक्षो ऽपि तद्बुद्धि मनसि श्लाघमान एव स्थितः । (६।२१)

सापि सतीति समस्तलोकैः पूजिता स्वभवनं जगाम । (६।२२)

एवं चेत् श्रियादेवीवत्कर्तुं जानासि तदा व्रज । (६।२३)

इति श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (६।२४)