अन्यदा प्रभावती गमनाय शुकं पप्रच्छ । (१।१)

शुकः प्राह । (१।२)

कृशोदरि व्रजाद्य त्वं यदि जानासि भाषितुम् । (१।३)

जारसंयुक्तया पूर्वं यथा देविकया कृतम् ॥ (१।४)

अस्ति कुहाडाख्यो महाग्रामः तत्र जरसाख्यो कौटुम्बिको महामूर्खः । (२।१)

तद्भार्या देविका पुंश्चली । (२।२)

तां च प्रभाकरो ब्राह्मणः क्षेत्रमध्ये विभीतकवृक्षसमीपे गुप्तस्थाने मुदा रमतेर् । (२।३)

ईदृशं व्यतिकरं जनाच्छ्रुत्वा तत्पतिस्तत्रावलोकनाय स्वयं गतः । (२।४)

तेन च वृक्षारूढेन तत्तथैव दृष्टम् । (२।५)

दृष्ट्वा तत्रस्थेनापि जल्पितम् धूर्तिके बहुदिनेभ्यो ऽद्य सम्प्राप्ता इत्युक्ता कथमियं भर्तारं प्रत्याययतु । (२।६)

तयोक्तम् नाहं जाने त्वमेव कथय । (२।७)

यदि न यासि तदा कथयामि । (२।८)

तया तथेति प्रतिपन्ने शुकः प्राह सा च तद्वचः श्रुत्वा तं जारं प्रेषयामास पत्या चावतीर्य समागतेन उपालब्धा । (२।९)

साह हे प्रभोर् ईदृश एव वृक्षः अत्रारूढैर्मिथुनं दृश्यते । (२।१०)

तेन पतिना उक्तम् त्वमारुह्य अवलोकय । (२।११)

तया तथा कृतम् । (२।१२)

वृक्षारूढया च तया प्रोक्तं कपटेन । (२।१३)

बहुदिवसेभ्यो ऽन्यां नारीमभिगमन् दृष्टो ऽसि । (२।१४)

तेन मूर्खेण ज्ञातम् सत्यमिदम् । (२।१५)

स च तां शान्तयित्वा गृहं निनाय । (२।१६)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (२।१७)