अन्यदा प्रभावती गमनाय शुकं पृच्छति स्म । (१।१)

शुकः प्राह । (१।२)

रम्भोरु गच्छ कामिनां को विघ्नं कर्तुमर्हति । (१।३)

मोहिनीव समर्था चेद्विचारीकर्तुमीश्वरि ॥ (१।४)

अस्ति शङ्खपुरं नाम नगरम् । (२।१)

तत्रार्यो वणिगभूत् । (२।२)

तस्य मोहिनी नाम भार्या । (२।३)

तां च बहिर्गतां कुमुखो नाम धूर्तो रमते । (२।४)

तत्पतिना चाभिज्ञायि । (२।५)

तत्पतिश्चातिशयेन भीरुः । (२।६)

ततो ऽसौ तां बहिर्यान्तीं निवार्य पार्श्वस्थित एव तिष्ठति । (२।७)

तथापि तया धूर्तस्य कथितं मां रात्रौ भर्तृखट्वास्थितामर्वाक्सुप्तां भज त्वम् । (२।८)

तेन तथा कृतम् । (२।९)

तच्च कुर्वन्भर्त्रासौ पुंश्चिह्ने धृतः कथं गच्छतु उत्तरम् धृत्वा च पतिः प्राह प्रदीपमानय मया चोरो धृतो ऽस्ति । (२।१०)

तयोक्तं बहिर्यान्ती बिभेम्यहम् । (२।११)

एनं ग्रहीष्ये त्वं दीपमानय । (२।१२)

तेन च तथा कृतम् । (२।१३)

सा च जारं मुक्त्वा गृहान्तर्बद्धस्य पट्टकस्य जिह्वां गृहीत्वा तथैव सुप्ता यावत्पतिर्लकुटहस्तो दीपं गृहीत्वा समायातः पृच्छति किमियं पट्टकस्य जिह्वा कथमत्र तयोक्तं क्षुधार्तो ऽयम् । (२।१४)

अनेन मुक्ता लालाकृशा स्थिता । (२।१५)

उक्तिप्रत्युक्तिवादेन निर्जितः । (२।१६)

उक्तश्च हतक अनेन पौरुषेण क्षयं व्रजसि । (२।१७)

इति निर्भर्त्सितो लज्जितश्च सुप्तः । (२।१८)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (२।१९)