अथान्यदा प्रभावती शुकं पृच्छति । (१।१)

शुकः मां कृतावज्ञं कृत्वा मा गच्छ । (१।२)

यतो बालकादपि हितं वाक्यं ग्राह्यम् । (१।३)

कृतावज्ञः पुरा देवि वृद्धवाक्यपराङ्मुखः । (१।४)

पतितो ब्राह्मणो ऽनर्थे विषकन्याविवाहने ॥ (१।५)

प्रभावती पृच्छति कथमेतत् । (२।१)

शुकः अस्ति सोमप्रभं नाम द्विजस्थानम् । (२।२)

तत्र विद्वान्धार्मिकः सोमशर्मा नाम विप्रः । (२।३)

तत्पुत्री रूपौदार्यगुणोपेता विषकन्येति विज्ञाताभूत् । (२।४)

तेन तां भयेन कोऽपि न विवाहयति । (२।५)

ततः सोमशर्मा वरार्थं भुवं पर्यटन् सम्प्राप्तो द्विजस्थानं जनस्थानं नाम । (२।६)

तत्र गोविन्दनामा ब्राह्मणो जडो निर्धनश्च । (२।७)

तस्मै कन्या प्रदत्ता । (२।८)

तेन सुहृदां निवारयतामपि कृतावज्ञेनोढा सर्वरूपलावण्यगुणोपेता मोहिनी विषकन्या । (२।९)

सा विदग्धा गोविन्दस्तु मूर्खः लघुवयाश्च । (२।१०)

ततश्च सा आत्मनो रूपलावण्ययौवनं शुशोच । (२।११)

अविदग्धः पतिः स्त्रीणां प्रौढानां नायको ऽगुणी । (२।१२)

गुणिनां त्यागिनां स्तोको विभवश्चेति दुःखकृत् ॥ (२।१३)

सान्यदा गोविन्दं पतिमित्यब्रवीत् मम पितुर्गेहात्समागताया बहूनि दिनानि संजातानि । (५।१)

ततो ऽहं त्वयैव सह गमिष्ये नान्यथा । (५।२)

ततः शकटं मार्गयित्वा सभार्यकः स चलितः । (५।३)

यावत्प्रयाति तावत्पथि एको युवा वाग्मी सुरूपः शूरश्च विष्णुनामा ब्राह्मणो मिलितः । (५।४)

तस्य ब्राह्मणस्य तस्याश् चान्योन्यमनुरागः संजातः । (५।५)

उक्तं च प्रीतिः स्याद्दर्शनाद्यैः प्रथममथ मनःसङ्गसङ्कल्पभावो निद्राछेदस्तनुत्वं वपुषि कलुषता चेन्द्रियाणां निवृत्तिः । (५।६)

ह्रीनाशोन्मादमूर्च्छामरणमिति जगद्यात्यवस्था देशैताः लग्नैर्यत्पुष्पबाणैः स जयति मदनः संनिरस्तान्यधन्वी ॥ (५।७)

स पथिको दम्पत्योः पूगपत्रोच्चयं ददाति । (६।१)

इत्येवं ग्राम्यब्राह्मणोरोहविष्णोर् विश्वस्तः आत्मनो निरोधसङ्गभयादुत्तीर्य तं गन्त्रीवाहमारोहयति । (६।२)

विष्णुना च पत्यौ वृक्षान्तरगते सा मोहिनी भुक्ता आत्मवशीकृता । (६।३)

तया चात्मीयं नाम गोत्रं कुलक्रमं चाज्ञापितः । (६।४)

पत्युश्च समागतस्य त्वं चोरो ऽसीति गन्त्र्यारोहणं कुवतो निषेधः कृतः । (६।५)

विष्णुरपि तां गृहीत्वा गोविन्दं धर्षितवान् । (६।६)

ततस्तयोः केशाकेशि संवृत्तम् । (६।७)

गोविन्दस्तु विष्णुना विषकन्याप्रभावेण निर्जितः । (६।८)

ततस्तां गृहीत्वा विष्णुः स्वगृहं प्रतिचलितः । (६।९)

गोविन्दः पृष्ठस्थो मार्गासन्ने ग्रामे गत्वा फूत्कृतवान् यदनेन चौरेण मम भार्या गृहीता । (६।१०)

त्रायतां ताम् । (६।११)

मम शरणं भो जनाः । (६।१२)

अथ ग्रामाधिपेन विष्णुर्मोहिनीयुतो धृतः । (६।१३)

पृष्टेनोत्तरं दत्तं विष्णुना यथेयं मया परिणीता । (६।१४)

मदीयां च भार्यामेष पथिको मार्गे दृष्ट्वा ग्रहिलो बभूव । (६।१५)

गोविन्देनापि पृष्टेन इदमेवोत्तरितम् । (६।१६)

ततो मन्त्री तयोरेकमेवोत्तरं श्रुत्वा जात्यादिकं पृष्टवान् । (६।१७)

त्रयमपि तु संवदति ततः कथं निश्चयः । (६।१८)

इति शुकप्रश्नः । (६।१९)

ततस्तया पृष्टः शुक आह मन्त्रिणोक्तम् कियन्ति दिनानि सङ्गमस्य युष्माकं प्रयाणे । (६।२०)

तैरुक्तम् कल्ये भोजनान्तरं संवृत्तः समागमः । (६।२१)

ततो मन्त्रिणा ब्राह्मणौ पृथक्पृथक्पृष्टौ किमनया कल्ये भोजनवेलायां भुक्तम् । (६।२२)

यच्च तया भुक्तं तद्गोविन्दो जानाति इतरस्तु न । (६।२३)

ततः स विडम्बितः सचिवेन । (६।२४)

गोविन्दः शिक्षितः । (६।२५)

धिगिमां ब्राह्मणीं परत्रेह च दुःखदां मुञ्च शीघ्रम् । (६।२६)

उक्तं च । (६।२७)

वैद्यं पानरतं नटं कुपठितं मूर्खं परिव्राजकं योधं कापुरुषं विटं विवयसं स्वाध्यायहीनं द्विजम् । (६।२८)

राज्यं बालनरेन्द्रमन्त्रिरहितं मित्रं छलान्वेषि च भार्यां यौवनगर्वितां पररतां मुञ्चन्ति ये पण्डिताः ॥ (६।२९)

तथापि कामिनीलुब्धो धिक्कृतः साधुभिस्तदा । (७।१)

तामेवादाय चलितस्तत्कृते निहतः पथि ॥ (७।२)

तद्देवि यः करोत्येवमवज्ञां वृद्धशिक्षितः । (८।१)

स पराभवमाप्नोति गोविन्दो ब्राह्मणो यथा ॥ (८।२)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (९।१)