अन्यस्मिन्दिने प्रभावती शुकं पप्रच्छ कीर पुनस्तन्मत्स्यहास्यकारणं राज्ञा ज्ञातं श्रुतं न वा । (१।१)

शुकः प्राह प्रातः पुनर्बालपण्डिताम् आकारयित्वा राजा प्राह किं तन्मत्स्यहास्यकारणम् ब्रूहि शीघ्रं बालिके सा चाह । (१।२)

देवाग्रहो न कर्तव्यः पश्चात्तापो भविष्यति । (१।३)

स्थगिकासक्तचित्तस्य विप्रस्याभूत्पुरा यथा ॥ (१।४)

अस्ति धरणीतले वत्सोननाम पट्टनम् । (२।१)

तत्र वीराख्यो राजा तत्र च केशवो नाम ब्राह्मणः । (२।२)

तेन कदाचिदिति चिन्तितं यदहं पितृधनं न भोक्ष्ये । (२।३)

उक्तं च । (२।४)

उत्तमाः स्वगुणैः ख्याता मध्यमाश्च पितुर्गुणैः । (२।५)

अधमा मातुलैः ख्याताः श्वशुरैश्चाधमाधमाः ॥ (२।६)

किञ्च । (३।१)

पित्रर्जितं द्रव्यं भोगिनं कं न करोति । (४।१)

स्वयमर्जयति स्वयं भुङ्क्ते विरला जननी जनयति ॥ (४।२)

इत्यवधार्य स मेदिन्यां बभ्राम देवतीर्थश्मशाननगरेषु धनार्थम् । (५।१)

अन्यदा स निर्जने प्रदेशे प्रसिद्धे शिवचत्वरे करालायाः श्मशाने च परिभ्रम्य परिश्रान्तः कपिलकमठम् अपश्यत् । (५।२)

तत्र च पर्यङ्कासनस्थं तापसं ददर्श स च विप्रस्तस्याग्रे कृताञ्जलिपुटस्तस्थौ । (५।३)

तापसो ध्यानं शनैर्मुक्त्वा एवमुक्तवान् । (५।४)

किं कस्मै दीयते लोके त्रायते को भवार्णवात् । (५।५)

असाध्यं साध्यते कस्य काले ऽस्मिन् अतिथेरहो ॥ (५।६)

ततः स ब्राह्मण ऊर्ध्वबाहुर्जगाद तवाहम् अतिथिर्धनार्थी । (६।१)

तापसो ऽपि तं विप्रम् अल्पयाचकं दृष्ट्वा मनसि दुःखीबभूव । (६।२)

उक्तं च । (६।३)

स्तोकार्थप्रार्थनान्दीनान्दृष्ट्वोदारान्हि याचकान् । (६।४)

खिद्यन्ते ऽतीव मनसि अपि प्राणप्रदायिनः ॥ (६।५)

किञ्च । (७।१)

अभिभूतो ऽपि विपदा करोति सुजनः परस्य उपकारम् । (८।१)

अपनयत्यन्यतापं चन्दनतरुकः सहस्रकण्डो ऽपि ॥ (८।२)

ततो योगीन्द्रो यदा त्वमेतत्स्पर्शनं करिष्यसि तदा हेम्नः पञ्चशतानि नित्यं दास्यतीत्युक्त्वा विप्राय पर्यङ्कीकृतं सिन्दूरमर्पयामास । (९।१)

उक्तश्च एतत्त्वयान्यस्मै न दातव्यं न कथनीयं च । (९।२)

अन्यथा मम समीपे व्यावृत्य समेष्यति । (९।३)

तदर्पितं यदा स द्विजः प्रातः स्पृशति तदा सुवर्णशतपञ्चकं ददाति । (९।४)

स च रत्नावतीं पुरीं गतः । (९।५)

तत्र स्थगिकां नाम वेश्यां नित्यं कामयते । (९।६)

सा च तद्द्रव्यागमनं न जानाति । (९।७)

कुट्टिनी पृच्छति हले एष विप्रः किमपि व्यवसायादिकं न विधत्ते । (९।८)

परं द्रव्यं कुतो ऽस्माकं वितरति कस्माद्विलसतीति । (९।९)

ततो वेश्या तं पृच्छति । (९।१०)

स विप्रः सर्वथा न कथयति । (९।११)

ततो वेश्यया स्वकलया भक्त्या चाराधितः । (९।१२)

ततः पृष्टः सन्कथयामास यत्सिन्दूराद्द्रव्यागमः । (९।१३)

तया च सुप्तस्य सिन्दूरं गृहीतम् । (९।१४)

ततो द्रव्याभावे कुट्टिन्या गृहान्निष्कासितः । (९।१५)

उक्तं च । (९।१६)

विश्वासप्रतिपन्नानां वञ्चने का विदग्धता । (९।१७)

अङ्कमारुह्य सुप्तं हि हन्तुं किं नाम पौरुषम् ॥ (९।१८)

स विप्रस्तत्सिन्दूरमपश्यन्फूत्कुर्वन्राजद्वारं ययौ मुषितो ऽहमिति वदन् । (१०।१)

ततो विवादः संजातः । (१०।२)

कुट्टिन्याह । (१०।३)

धूर्तो ऽसौ मत्सुतालुब्धो धनहीनो भवत्यसौ । (१०।४)

मनोभवग्रहग्रस्तो ऽसमञ्जसमीदृशम् ॥ (१०।५)

जनैर्गुणैर् असंभाव्यं राज्ञा कथं संभाव्यते । (११।१)

परं सत्यमिदं जातं सिन्दूरं धनदं यतः ॥ (११।२)

स च जनैर्वैदेशिको ऽयमिति ज्ञात्वा निर्वासितः । (१२।१)

तच्च सिन्दूरं योगीन्द्रमेव ययौ । (१२।२)

ततो राजन्विक्रमादित्य स्थगिकाप्रीतिनिबन्धनात्तेनाख्याते च सिन्दूरे स्थगिका नैव विप्रस्य बभूव न च सिन्दूरम् । (१२।३)

एवं तवापि राजन् रतिः प्रीतिश्च न भविष्यति । (१२।४)

एवमुक्त्वा बालपण्डिता गृहं जगाम । (१२।५)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (१२।६)