अथापरेद्युः प्रभावती शुकं पृच्छति । (१।१)

शुक उत्तरं ददौ देवि बालपण्डिता द्वितीये ऽह्नि संयाते राजानं प्राह देव नाग्रहः कर्तुं युज्यते । (१।२)

यतः । (१।३)

राज्ञा नैवाग्रहः कार्यः शुभे वाशुभकर्मणि । (१।४)

तदङ्गानि हि भूतानि राज्ञां हि महती तनुः ॥ (१।५)

आख्याते च तव मया वणिक्पुत्र्या यथाभवत् । (२।१)

न बहिर्न गृहं राजंस्तथा ते ऽपि भविष्यति ॥ (२।२)

राजा पृच्छति कथमेतत् बालपण्डिता प्राह अस्ति पृथ्वीतले त्रिपुरं नाम स्थानम् । (३।१)

तस्मिन्त्रिविक्रमो नाम राज । (३।२)

तत्र सुन्दराभिधानो वणिक् । (३।३)

तद्भार्या सुभगा नामातीव कुलटा । (३।४)

सा च भर्त्रा गृहान्निर्यान्ती प्रयत्नेन नियन्त्रिता । (३।५)

तां च नियन्त्रणात् पूर्वमेको वणिग्यक्षगृहे स्थितः सकामामभजत् । (३।६)

यदा च बहिर्निर्गच्छन्ती पतिना निवारिता तदा सखीं प्राह सखि अद्य त्वया स मानवो यक्षायतन आकारणीयः यथाहं तत्र गत्वा तं रमे । (३।७)

त्वया च मयि गतायां पश्चादस्मद्गृहं ज्वालनीयं यथा गृहकार्यासक्तो जनो मां गतां न जानाति । (३।८)

अत्रान्तरे ऽहं तं स्वेच्छया भुक्त्वा समुपागच्छामि । (३।९)

ततः सखीवचनात्स पुमांस्तत्रायातः । (३।१०)

साप्यागता । (३।११)

तदा च गतायां तस्यां सा सखी तद्गृहं प्रज्वालितवती । (३।१२)

स पुमान्प्रज्वलने कुतूहली यक्षायतनं मुक्त्वा तत्रावलोकनाय गतः । (३।१३)

सा च तत्र स्थिता समाप्तात्मप्रयोजना यावता गृहमागता तावता गृहं दग्धम् । (३।१४)

न गृहं न बहिर्भूप वणिग्वध्वा यथाभवत् । (३।१५)

तथा तव महाराज भविष्यति सुनिश्चयम् ॥ (३।१६)

अथ चेत् ज्ञातेन श्लोकार्थेन प्रयोजनं तदा कल्ये स्वयमेव ज्ञापयिष्यामि । (४।१)

इत्युक्त्वा सा गृहं ययौ । (४।२)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (४।३)