सा तथैव समं ताभिर्द्वितीयो ऽह्नि निशामुखे । (१।१)

शुकमापृच्छ्य चलिता शुकस्तामिदमब्रवीत् ॥ (१।२)

यथेष्टं गच्छ सुश्रोणि यदि जानासि दुःकृते । (२।१)

प्रत्युत्तरं समायाते यशोदेवीव सङ्कटे ॥ (२।२)

ततः प्रभावती पृच्छति का यशोदेवी । (३।१)

कदा कस्मिन्सङ्कटे तया क उपायः कृत इति । (३।२)

शुकः यदा कथयामि तदा मयि सुरतविघातेन तव कोपः प्राणनिषूदनः स्यात् । (३।३)

सा आह सुहृदां साध्वसाध्वपि श्रोतव्यमेव इत्यनुज्ञातः शुकः आह अस्ति नन्दनं नाम नगरम् । (३।४)

तत्र नन्दनो नाम राजा । (३।५)

तत्पुत्रो राजशेखरः । (३।६)

तद्वधूः शशिप्रभा । (३।७)

तां धनसेनसुतो वीरनामा दृष्ट्वा सकामः सन् ज्वरपीडितो ऽभूत् । (३।८)

भोजनादि न विधत्ते । (३।९)

स च मात्रा यशोदेव्या पृष्टः सन्सगद्गदं कारणमाह सा च राजकन्या दुर्लभा । (३।१०)

स कथं जीवतु इति प्रश्नः । (३।११)

तयोक्तम् त्वमेव कथय । (३।१२)

शुकः यदि प्रभावति अद्य न यासि तदा कथयामि इत्युक्ते सा आह कथयेति । (३।१३)

अथ शुकः सा यशोदेवी एकां शुनीं भोजनाद्यैरावर्जयित्वा आभरणानि परिधायात्मना सार्धं गृहीत्वा शशिप्रभापार्श्वे गत्वा तां विजने सगद्गदा जगादाहं च त्वं च इयं च पूर्वभवे भगिन्यो ऽभूवन् । (३।१४)

मया निःशङ्कया त्वया तु सशङ्कया परनराभिलाषः पूरितः । (३।१५)

अनया तु नैव । (३।१६)

अतो ऽस्याः शीलप्रभावात्केवलं जातिस्मरणमेव न भोगाः शुनिका च संजाता । (३।१७)

सम्भोगविघ्नाज्जातिस्मरणं च न ते वर्तते । (३।१८)

मम पुनर्भोगान्निर्विघ्नान्निर्विघ्नजातिस्मरणं च । (३।१९)

अतो ऽहमनुकम्पया इमां शुनकीं त्वां च दृष्ट्वा कथयितुमागता । (३।२०)

अतस्त्वयार्थिनां काङ्क्षितं दातव्यमेव । (३।२१)

यो दानं कुर्यात्स भवेत्सर्वसम्पदां स्थानम् । (३।२२)

उक्तं च । (३।२३)

कथयन्ति न याचन्ते भिक्षाहारा गृहे गृहे । (३।२४)

अर्थिभ्यो दीयतां नित्यमदातुः फलमीदृशम् ॥ (३।२५)

ततः शशिप्रभा सकण्ठग्राहं रुदित्वा प्राह मामपि कल्याणि पुरुषान्तरेण योजय । (४।१)

ततो यशोदेवी तां स्वस्थीकृत्य भर्तृविदितां स्वगृहं नीत्वा स्वपुत्रेण योजयामास । (४।२)

स च राजशेखरो द्रव्यादिदानतोषितः सखीयमिति कृत्वा न निवारयामास । (४।३)

राजपुत्रं राजपुत्रीं प्रतार्यैवं च भामिनि । (४।४)

यशोदेव्या महद्बुद्ध्या निजकार्यमनुष्ठितम् ॥ (४।५)

बुद्धिरस्ति यदैषा ते व्रज सुभ्रु परान्तिकम् । (५।१)

भज निद्रां विशालाक्षि मान्यथा स्वं विडम्बय ॥ (५।२)

इति शुककथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता । (६।१)

इति शुकसप्ततौ द्वितीया कथा ॥ (६।२)