अथान्येद्युः प्रभावती शुकं पृच्छति । (१।१)

शुक आह । (१।२)

व्रज देवि सुखं भुङ्क्ष्व अर्धभुक्ते पतौ यथा । (१।३)

कृतं राजिकया चित्तमुत्तरं धूलिसंयुतम् ॥ (१।४)

अस्ति नागपुरं नाम स्थानम् । (२।१)

यत्रैको वणिक् । (२।२)

तत्पत्नी राजिकानाम्नी सुरूपा परं दुश्चारिणी । (२।३)

वणिक्सुतश्च तां नरान्तरासक्तां न जानाति । (२।४)

ततश्च एकदा स भोजनाय यदोपविष्टस्तदा उपपतिः कृतसंकेतो मार्गे गच्छन् तया दृष्टः । (२।५)

तं त दृष्ट्वा गृहे ऽद्य धृतं नास्ति इत्युक्त्वा द्रव्यं तत्सकाशादादाय घृतानयनदम्भेन वेश्मतो निर्गत्य च सा बहिर्जारेण सह चिरं स्थिता । (२।६)

पतिस्तु गृहे क्षुधार्तः क्रुद्धश्च । (२।७)

ततः सा कथं गृहं गन्तुमर्हति इति प्रश्नः । (२।८)

उत्तरम् ततः सा हस्तौ पादौ मुखं च धूलिधूसरं विधाय सद्रम्मा धूलिं गृहीत्वा गृहमागता । (२।९)

पतिः क्रुद्धो रक्तेक्षणः किमिदमित्याह । (२।१०)

सा च सनिःश्वासं रुदती धूलिपुञ्जं दर्शयित्वा इदमुवाच यत्कृते त्वं क्रुद्धः स ते द्रव्यो ऽत्र धूल्यां पतितः । (२।११)

एनामुत्क्षिप्य गृहाण त्वम् । (२।१२)

एवमुक्तः स विलक्षः तदङ्गानि वस्त्राञ्चलेन संमार्ज्य सान्त्वयामास विविधलालनैः । (२।१३)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (२।१४)