अन्यस्मिन्दिने प्रभावत्या पुष्टः शुकः प्राह । (१।१)

व्रज देवि न दोषो ऽस्ति व्रजतां सर्वकर्मसु । (१।२)

बुद्धिरस्ति यदा येषां मन्दोदर्याः सहायिनी ॥ (१।३)

प्रभावत्याह कथमेतत् । (२।१)

शुकः अस्ति प्रतिष्ठानं नाम नगरम् । (२।२)

तत्र हेमप्रभो नाम राजा । (२।३)

श्रुतशीलो मन्त्री । (२।४)

श्रेष्ठी यशोधरः । (२।५)

मोहिनी भार्या । (२।६)

तयोस्तनया मन्दोदरी । (२।७)

सा श्रीवत्साय वणिजे कान्तिपुरीसमागताय दत्ता । (२।८)

तन्मिथुनमतीव स्नेहलम्पटम् । (२।९)

सा च प्रातिवेश्मिकया पितृभार्यया कुट्टिन्या दंष्ट्राकरालया योजितमन्यं राजपुत्रम् उपभुङ्क्ते । (२।१०)

सापन्नसत्त्वा भूता गर्भसंभवात्संजाते दोहदे राजवल्लभं मयूरं मारयित्वा भक्षितवती । (२।११)

राजा तु तस्मिन्मयूरे समागते भुङ्क्ते इति स्थितिः । (२।१२)

तस्मिन्दिवसे तु भोजनवेलायां न लब्धः । (२।१३)

डिण्डिमघोषणे कृते कुट्टिन्या पटहः स्पृष्टः । (२।१४)

तया च ज्ञातं यत्कयाचिदापन्नसत्त्वया मयूरो दोहदाद्भक्षितः । (२।१५)

ततः सा गर्भवती पृष्टा तया कुट्टिनी गृहमागता संमानिता । (२।१६)

उक्तं च । (२।१७)

माधुर्यं प्रमदाजने सुललितं दाक्षिण्यमार्ये जने शौर्यं शत्रुषु मार्दवं गुरुजने धर्मिष्ठता साधुषु । (२।१८)

मर्मज्ञेष्वनुवर्तनं बहुविधं मानं जने गर्विते शाठ्यं पापजने नरस्य कथिताः पर्यन्तमष्टौ गुणाः ॥ (२।१९)

तया च सर्वो ऽपि मयूरवृत्तान्तो निवेदितः । (३।१)

सा च कुट्टिनी विश्वासघातिका । (३।२)

उक्तं च । (३।३)

न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते ऽपि न विश्वसेत् । (३।४)

विश्वासाद् भयमुत्पन्नं मूलादपि निकृन्तति ॥ (३।५)

दारेषु गोप्यं पुरुषस्य किंचिद्गोप्यं वयस्येषु सुतेषु किंचित् । (४।१)

युक्तं न युक्तं मनसा विचिन्त्य वदेद्विपश्चिन्महतो ऽनुरोधात् ॥ (४।२)

किञ्च । (५।१)

सोपचाराणि वाक्यानि शत्रूणामिह लक्षयेत् । (५।२)

अविचारितगीतार्थां मृगा यान्ति पराभवम् ॥ (५।३)

किराते ऽप्युक्तम् । (६।१)

व्रजन्ति ते मूढधियः पराभवं भवन्ति मायाविषु ये न मायिनः । (६।२)

प्रविश्य हि घ्नन्ति शठास्तथाविधान् असंवृताङ्गान् निशिता इवेषवः ॥ (६।३)

कुट्टिन्या तत्सर्वं ज्ञात्वा मन्त्रिणे निवेदितम् । (७।१)

मन्त्रिणापि राज्ञे । (७।२)

राजा प्राह । (७।३)

मा भव सुखग्राही मा प्रत्येहि यन्न दृष्टं प्रत्यक्षम् । (८।१)

प्रत्यक्षे ऽपि दृष्टे युक्तायुक्तं विजानीहि ॥ (८।२)

तद्वणिजो नगरप्रधानस्य वध्वा नैतन्निष्पद्यते । (९।१)

यावदात्मना न दृष्टं तावदसौ न विडम्ब्यः । (९।२)

तच्च कुट्टिन्या अग्रे मन्त्रिणा निवेदितम् । (९।३)

कुट्टिनी च मन्त्रिणं पेटायां निक्षिप्य तद्गृहे न्यासव्याजेन मुमोच । (९।४)

स्वयं च तत्र गत्वा तामभाषत मुग्धे यन्मयूरभक्षणं कृतं तत्त्वं मे श्लाघ्या । (९।५)

उक्तं च । (९।६)

एणः कुरङ्गो हरिमस् तित्तिरिर्लाव एव च । (९।७)

मयूरचर्मिकूर्माश्च श्रेष्ठा मांसगणेष्वपि ॥ (९।८)

पुनरपि समग्रो वृत्तान्तः पृष्टः । (१०।१)

कथ्यमानश्च पेटाहननकृतसंज्ञेन मन्त्रिणा श्रुतः । (१०।२)

तत्कथं सा श्रेष्ठिवधूस्तत्पिता श्वशुरश्च मुच्यन्ताम् । (१०।३)

उक्तं च । (१०।४)

न नीचजनसंसर्गान्नरो भद्राणि पश्यति । (१०।५)

दर्शयत्येव विकृतिं सुप्रिये ऽपि खलो यतः ॥ (१०।६)

नाशयितुमेव नीचः परकार्यं वेत्ति न प्रसाधयितुम् । (११।१)

पाटयितुमेव शक्तिर्नखोरुद्धर्तुमन्नपिटम् ॥ (११।२)

दुर्जनजनानां संगे कायत्यागो ऽपि भवति विबुधानाम् । (१३।१)

प्रेक्षस्व तिलानामपि खलसङ्गे पीडनं यतः ॥ (१३।२)

यावत्सा कुट्टिनी पेटां हस्तेन हन्ति तावत्सा वणिक्पुत्री सवितर्कमवादीत् । (१४।१)

विभाता रजनी तावद्यावदेवं कृतं मया । (१४।२)

प्रबुद्धं च तदा मातर्नाग्रे किंचिद्विदृश्यते ॥ (१४।३)

मार्तमया एवंविधः स्वप्नो दृष्टः । (१५।१)

यः कश्चिदर्थप्रमाणो मे भवति स कथ्यताम् । (१५।२)

एवं श्रुत्वा मन्त्री द्वारमाहत्य बहिर्निर्गतः । (१५।३)

ततः संमानिता वणिग्वधूः सा तु कुट्टिनीति निर्वासिता । (१५।४)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (१५।५)