अथापरस्मिन्दिवसे प्रभावती शुकं प्राह । (१।१)

शुक स मत्स्यहास्यव्यतिकरो राज्ञा ज्ञातो न वेति । (१।२)

शुक आह नृपः श्लोकार्थमजानन्न निद्रां लेभे । (१।३)

उक्तं च । (१।४)

निद्रा भद्रे कुतस्तेषां ये ऋणव्याधिपीडिताः । (१।५)

अविधेयकलत्राश्च ये चान्ये कृतवैरिणः ॥ (१।६)

राजा निद्राभावे कष्टेन निशां नीत्वा प्रातर्बालपण्डितामाकार्य प्राह बालिके श्लोकार्थो न ज्ञातो मया । (२।१)

तस्मान्मत्स्यहास्यकारणे निवेदय । (२।२)

सा आह राजन्मां मा पृच्छ । (२।३)

यतः । (२।४)

पश्चात्तापो ऽत्र भविता भार्याया वणिजो यथा । (२।५)

आग्रहेण कृतः पत्यौ मण्डकागमनं प्रति ॥ (२।६)

राजा कथमेतत् । (३।१)

शुकः अस्त्यत्र जयन्ती नाम नगरी । (३।२)

तत्र वणिक्सुतः सुमतिर्नाम तस्य प्रिया पद्मिनी नाम । (३।३)

तस्य च वणिजः पुण्यक्षयाद्धनं क्षीणम् । (३।४)

स च जनैः परित्यक्तः । (३।५)

यतो जनो धनमित्रः । (३।६)

उक्तं च । (३।७)

यस्यार्थास्तस्य मित्राणि यस्यार्थास्तस्य बान्धवाः । (३।८)

यस्यार्थाः स पुमांल्लोके यस्यार्थाः स च पण्डितः ॥ (३।९)

तथा च भारते । (४।१)

जीवन्तो ऽपि मृताः पञ्च श्रूयन्ते किल भारत । (४।२)

दरिद्रो व्याधितो मूर्खः प्रवासी नित्यसेवकः ॥ (४।३)

तथा च । (५।१)

इह लोके हि धनिनां परो ऽपि स्वजनायते । (५।२)

स्वजनो ऽपि दरिद्राणां तत्क्षणाद्दुर्जनायते ॥ (५।३)

सो ऽपि च तृणकाष्ठादिकमानीय पुरीमध्ये विक्रीणाति । (६।१)

अन्यदा अनेन तृणकाष्ठादिकं किमपि वने न प्राप्तम् । (६।२)

दृढकाष्ठमयो ऽपि विघ्नविनायकः प्राप्तः । (६।३)

ततश्चिन्तितं किमसौ मम विधास्यति उक्तं च । (६।४)

बुभुक्षितः किं न करोति पापं क्षीणा नरा निष्करुणा भवन्ति । (६।५)

प्राणार्थमेते हि समाचरन्ति मतं सतां यन्न मतं तदेषाम् ॥ (६।६)

यावत्स तस्य विनायकस्य पाटनायोत्तिष्ठति तावत्तुष्टः सन् जगाद अहं तव प्रतिदिनं पञ्च पञ्च मण्डकान्दास्ये खण्डघृतयुतान् । (७।१)

ममालये प्रातर्यायाः । (७।२)

परं कस्यापि इदं रहस्यं न कथनीयम् । (७।३)

कथिते तु मद्वचो वितथं भविष्यति । (७।४)

सो ऽपि च तथेति प्रतिपाद्य नित्यं मण्डकपञ्चकं भार्याया अर्पयति । (७।५)

तद्दैवं मण्डकपञ्चकं घृतखण्डयुक्तमादाय तद्भार्या निजकुटुम्बं तृप्तीकरोति । (७।६)

नित्यं च तान्मण्डकान् गोत्रिणां गृहे वाहयामास । (७।७)

निजसख्या मन्दोदर्यास्तृप्त्यर्थं नित्यं प्राहिणोत् । (७।८)

अन्यदा सा सखी तां पप्रच्छ । (७।९)

पद्मिन्यपि मण्डकागमनमिदं न जानाति । (७।१०)

ततस्तस्याः पुरा सा सखी कपटाद्ब्रूते सखि यदि त्वं मम पुरतो गुह्यं न कथयसि तत्कः स्नेहः । (७।११)

उक्तं च । (७।१२)

ददाति प्रतिगृह्णानि गुह्यमाख्याति पृच्छति । (७।१३)

भुङ्क्ते भोजयते चैव षड्विधं प्रीतिलक्षणम् ॥ (७।१४)

ततः पद्मिन्याह मदीयः पतिरिदं गुह्यं ममाग्रे कथमपि न ब्रूते मया शतशः पृष्टो ऽपि । (८।१)

तयोक्तं तर्हि त्वदीयं जीवितं रूपं यौवनं सवमपि निरर्थकमेव यदिदं नाज्ञायि । (८।२)

ततः पद्मिनी पतिं पृच्छति कथं मण्डकप्राप्तिः पतिराह विधेः प्रसादात् । (८।३)

उक्तं च । (८।४)

द्वीपादन्यस्मादपि मध्यादपि जलनिधेर्दिशो ऽप्यन्तात् । (८।५)

आनीय झटिति घटयति विधिरभिमतमभिमुखोभूतः ॥ (८।६)

किञ्च । (९।१)

क्षुत्क्षामस्य करण्डपिण्डिततनोर्म्लानेन्द्रियस्य क्षुधा कृत्वाखुर्विवरं स्वयं निपतितो नक्तं मुखे भोगिनः । (९।२)

तृप्तस्तत्पिशितेन सत्वरमसौ तेनैव यातः पथा स्वस्थास्तिष्ठत दैवमेव हि नृणां वृद्धौ क्षये कारणम् ॥ (९।३)

यदा न कथयति तदानशनं चक्रे । (१०।१)

पतिराह अस्मिन्कथिते महती हानिः पश्चात्तापश्च भविष्यति । (१०।२)

एवं बोधितापि सा यावन्नाग्रहं मुञ्चति तदा तेन दैवोपहतचित्तेन कथितम् । (१०।३)

उक्तं च । (१०।४)

यस्मै देवाः प्रयच्छन्ति पुरुषाय पराभवम् । (१०।५)

बुद्धिं तस्यापकर्षन्ति न स वेत्यात्मनो हितम् ॥ (१०।६)

तेन च राजन्विक्रमार्कबुद्धिमुक्तेन गुह्यं कीर्तितम् । (११।१)

यतो हीनपुण्यो बुद्ध्या मुच्यते । (११।२)

उक्तं च । (११।३)

रामो हेममृगं न वेत्ति नहुषो याने युनक्ति द्विजान् विप्रादेव सवत्सधेनुहरणे जाता मतिश्चार्जुने । (११।४)

द्यूते भ्रातृचतुष्टयं च महिषीं धर्मात्मजो दत्तवान् प्रायः सत्पुरुषो ऽप्यनर्थसमये बुद्ध्या परित्यज्यते ॥ (११।५)

सा च पतिमुखात् श्रुत्वा सखीपुरी जगाद । (१२।०)

तया चात्मपतिः कुठारहस्तः प्रेषितो विनायकपार्श्वे । (१२।०)

सो ऽपि पद्मिनीपतिश्च प्रातस्तत्र जगाम । (१२।०)

विनायको ऽपि द्वावपि मयूरबन्धैर्बन्धयामास । (१२।०)

सो ऽपि च पद्मिनीपतिरुक्तः रे त्वदीय एवायमनर्थः । (१२।०)

ततस्त्वय्येव दण्डो युज्यते । (१२।०)

ततः सखीपतिर्ययाचे । (१२।०)

तान्पञ्च मण्डकान्तस्मै स प्रददौ । (१२।०)

तौ द्वावपि स्वं स्वं गृहं जग्मतुः । (१२।०)

ततः पत्या दापिताः । (१२।०)

पश्चात्तापं च कुरुते । (१२।०)

ततस्त्वमपि राजेन्द्र मां मा पृच्छ । (१२।०)

तव पश्चात्तापो भविष्यति । (१२।०)

इदं श्लोकं स्वयमेव विचिन्तय । (१२।०)

इति कथयित्वा बालपण्डिता उत्थाय स्वगृहं गता । (१२।०)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (१२।०)