अथान्यदिने प्रभावती शुकं पृच्छति । (१।१)

शुकः । (१।२)

गच्छ देव किमाश्चर्यं यत्र ते रमते मनः । (१।३)

नृपवद्यदि जानासि परित्राणं त्वमात्मनः ॥ (१।४)

प्रभावती पृच्छति कथमेतत् । (२।१)

शुकः कथयत्यस्ति विशाला नगरी । (२।२)

तत्र सुदर्शनो राजा । (२।३)

तत्र च विमलो नाम वणिक् । (२।४)

तस्य च पत्नीद्वयं सुभगं रूपसम्पन्नं दृष्ट्वा कुटिलनामा धूर्तस्तद्भार्याद्वयग्रहणेच्छया अम्बिकां देवीमाराध्य विमलरूपं ययाचे । (२।५)

लब्ध्वा च तत्प्रकृतिं विमले बहिर्गते तद्गृहं गत्वा प्रभुत्वं चकार । (२।६)

प्रसादधनदानैर्वशीकृतो ऽखिलो ऽपि परिजनवर्गः । (२।७)

तद्भार्याद्वयं बहुमानदानादिना संतोष्य स्वेच्छया भुङ्क्ते । (२।८)

विमलो ऽयं धनाद्यनित्यतां श्रुत्वा दाता बभूवेति परिजनो ऽनवरतं चिन्तयति । (२।९)

अथ सत्यविमलो ऽपि द्वारमागतः कुटिलाज्ञया द्वारपालेन निषिद्धः । (२।१०)

ततो बहिःस्थः फुत्करोति वञ्चितो ऽहं धूर्तराजेन । (२।११)

तस्य चैवं क्रन्दतो गोत्रजा जनाः कौतुकाच्च मिलिताः । (२।१२)

तत्क्षणात् हट्टानि मुक्त्वा वणिक्सार्थो मिलित्वा आरक्षिकमन्त्रिमुख्यानां पुरतः फूच्चक्रे । (२।१३)

राजन्वञ्चितो ऽस्मि धूर्तराजेन । (२।१४)

ततो राज्ञा तदवलोकनाय प्रहिताः पुरुषाः । (२।१५)

तेनापि ते द्रव्यादिदानेन सानुकूलाः कृताः । (२।१६)

तं धनदायकं गृहे दृष्ट्वा जनो वदति स्वामिन्विमलो गृहे विद्यते । (२।१७)

अयं च धूर्तराट् द्वारस्थः । (२।१८)

ततो नृपेण द्वावप्येकत्र कृतौ । (२।१९)

ततो द्वयोर्मध्यान्न को ऽपि धूर्तेतरयोर्व्यक्तिं जानाति । (२।२०)

जातः कोलाहलो ऽखिललोकव्यवहारनाशकरो राज्ञश्चापवादः । (२।२१)

यतो राज्ञां दुष्टनिग्रहः शिष्टपालनं च स्वर्गाय । (२।२२)

उक्तं च । (२।२३)

प्रजापीडनसन्तापात् समुद्भूतो हुताशनः । (२।२४)

राज्ञः कुलं श्रियं प्राणान्नादग्ध्वा विनिवर्तते ॥ (२।२५)

ततो राजा एकान्ते तयोर्निर्णयमचिन्तयत् । (३।१)

तत्कथय कथं निश्चयः स्यादिति प्रश्नः । (३।२)

शुकः स राजा लब्धोपायस्तद्विमलभार्याद्वयं पृथक्पृथक्संस्थाप्य पृष्टवान् किं युवयोः पाणिग्रहणे भर्त्रा विभूषणं प्रदत्तं धनं च । (३।३)

पश्चात्किं जल्पितं प्रथमसङ्गेन च का वार्त्ता भर्त्रा सहाभूत् । (३।४)

का माता कश्च पिता । (३।५)

किं कुलम् । (३।६)

का जातिः । (३।७)

इत्येवं पृष्टाभ्यां यथालब्धं यथावृत्तं यथाप्रोक्तं यथासुप्तं सर्वं ताभ्यां कथितम् । (३।८)

पश्चात्तु तौ पुरुषौ पृष्टौ परस्परं विसंवदन्तौ । (३।९)

ततो भार्याद्वयस्य रुक्मिणीसुन्दरीनामधेयस्य यः संवादं वदति स सत्यः । (३।१०)

इतरस्तु धूर्तो राज्ञा निर्वासितः । (३।११)

सत्यस्तु राज्ञा सभार्यः सस्कृतः स्वगृहं गतः । (३।१२)

इति महाराजबुद्धिः । (३।१३)

इति कथां श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता ॥ (३।१४)