अथ खोटबन्धमाह बन्ध इति ॥ (१।०)

खोटकरणप्रकारस्तु रससार उवाच । (२।१)

बन्धने याश्च विख्याता अष्टावेव महौषधीः । (२।२)

ताभिष्टङ्कणयुक्ताभिर् भावयेच्च रसेश्वरम् । (२।३)

ताभिर् विलिप्तमूषायां धमनात् खोटतां व्रजेत् ॥ (२।४)

इति ॥ (३।०)

स एवातिध्मानात् क्षयं गच्छति ॥ (४।०)

स च खोटबन्धो बोध्यः ॥ (५।०)

अत्र पारदो जीर्णषड्गुणगन्धो ग्राह्यः ॥ (६।०)

अभ्रकदानेन पिष्टीकृतो वा ग्राह्यः ॥ (७।०)

सोमवल्लीरसे पिष्ट्वा दापयेच्च पुटत्रयम् । (८।१)

सोमवल्लीरसेनैव सप्तवारांश्च भावयेत् ॥ (८।२)

तदभ्रं मृद्भाण्डे दद्याद् रसेन सह संयुतम् । (९।१)

मूलं तु शरपुङ्खाया गव्यक्षीरेण घर्षयेत् ॥ (९।२)

कल्केन मेलयेत् सूतं गगनं च तदधोर्ध्वगम् । (१०।१)

स्थापयेद् रवितापे तु निर्मुखो ग्रसते क्षणात् । (१०।२)

जायते पिष्टिका शीघ्रं नात्र कार्या विचारणा ॥ (१०।३)

इति ॥ (११।०)

पिष्टीबन्धस्तु खोटक इति वर्णनाद् अत्र पिष्टिकारूपम् उच्यते ॥ (१२।०)

खोटलक्षणं ग्रन्थान्तरे तु । (१३।१)

ध्मातो द्रुतो भवेत् खोट आहतश्चूर्णतां व्रजेत् । (१३।२)

पुनर् ध्मातो द्रुतः खोट इति खोटस्य लक्षणम् ॥ (१३।३)

घनसत्त्वपादजीर्णः कान्तपादजीर्णः समतीक्ष्णजीर्णश्चेद्वायं क्षेत्रीकरणार्थम् अपि प्रशस्तः ॥ (१४।०)