द्वया ह प्राजापत्या देवाश् चासुराश् च ततः कानीयसा एव देवा ज्यायसा असुराः । (१।१)

त एषु लोकेष्व् अस्पर्धन्त । (१।२)

ते ह देवा ऊचुर् हन्तासुरान् यज्ञ उद्गीथेनात्ययामेति ॥ (१।३)

ते ह वाचम् ऊचुस् त्वं न उद्गायेति । (२।१)

तथेति तेभ्यो वाग् उदगायत् । (२।२)

यो वाचि भोगस् तं देवेभ्य आगायत् । (२।३)

यत् कल्याणं वदति तद् आत्मने । (२।४)

ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति । (२।५)

तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् । (२।६)

स यः स पाप्मा यद् एवेदम् अप्रतिरूपं वदति । (२।७)

स एव स पाप्मा ॥ (२।८)

अथ ह प्राणम् ऊचुस् त्वं न उद्गायेति । (३।१)

तथेति तेभ्यः प्राण उदगायत् । (३।२)

यः प्राणे भोगस् तं देवेभ्य आगायत् । (३।३)

यत् कल्याणं जिघ्रति तद् आत्मने । (३।४)

ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति । (३।५)

तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् । (३।६)

स यः स पाप्मा यद् एवेदम् अप्रतिरूपं जिघ्रति । (३।७)

स एव स पाप्मा ॥ (३।८)

अथ ह चक्षुर् ऊचुस् त्वं न उद्गायेति । (४।१)

तथेति तेभ्यश् चक्षुर् उदगायत् । (४।२)

यश् चक्षुषि भोगस् तं देवेभ्य आगायत् । (४।३)

यत् कल्याणं पश्यति तद् आत्मने । (४।४)

ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति । (४।५)

तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् । (४।६)

स यः स पाप्मा यद् एवेदम् अप्रतिरूपं पश्यति । (४।७)

स एव स पाप्मा ॥ (४।८)

अथ ह श्रोत्रम् ऊचुस् त्वं न उद्गायेति । (५।१)

तथेति तेभ्यः श्रोत्रम् उदगायत् । (५।२)

यः श्रोत्रे भोगस् तं देवेभ्य आगायत् । (५।३)

यत् कल्याणं शृणोति तद् आत्मने । (५।४)

ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति । (५।५)

तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् । (५।६)

स यः स पाप्मा । (५।७)

यद् एवेदम् अप्रतिरूपं शृणोति । (५।८)

स एव स पाप्मा ॥ (५।९)

अथ ह मन ऊचुस् त्वं न उद्गायेति । (६।१)

तथेति तेभ्यो मन उदगायत् । (६।२)

यो मनसि भोगस् तं देवेभ्य आगायत् । (६।३)

यत् कल्याणं संकल्पयति तद् आत्मने । (६।४)

ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति । (६।५)

तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् । (६।६)

स यः स पाप्मा । (६।७)

यद् एवेदम् अप्रतिरूपं संकल्पयति । (६।८)

स एव स पाप्मा । (६।९)

एवम् उ खल्व् एता देवताः पाप्मभिर् उपासृजन् । (६।१०)

एवम् एनाः पाप्मनाविध्यन् ॥ (६।११)

अथ हेमम् आसन्यं प्राणम् ऊचुस् त्वं न उद्गायेति । (७।१)

तथेति तेभ्य एष प्राण उदगायत् । (७।२)

ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति । (७।३)

तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविव्यत्सन् । (७।४)

स यथाश्मानम् ऋत्वा लोष्टो विध्वंसेतैवं हैव विध्वंसमाना विष्वञ्चो विनेशुः । (७।५)

ततो देवा अभवन् परासुरा । (७।६)

भवत्य् आत्मना परास्य द्विषन् भ्रातृव्यो भवति य एवं वेद ॥ (७।७)

ते होचुः क्व नु सो ऽभूद् यो न इत्थम् असक्तेति । (८।१)

अयम् आस्ये ऽन्तर् इति । (८।२)

सो ऽयास्य आङ्गिरसो ऽङ्गानां हि रसः ॥ (८।३)

सा वा एषा देवता दूर् नाम । (९।१)

दूरं ह्य् अस्या मृत्युः । (९।२)

दूरं ह वा अस्मान् मृत्युर् भवति य एवं वेद ॥ (९।३)

सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युम् अपहत्य यत्रासां दिशाम् अन्तस् तद् गमयांचकार । (१०।१)

तद् आसां पाप्मनो विन्यदधात् । (१०।२)

तस्मान् न जनम् इयान् नान्तम् इयान् नेत् पाप्मानं मृत्युम् अन्ववायानीति ॥ (१०।३)

सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युम् अपहत्याथैना मृत्युम् अत्यवहत् ॥ (११।१)

सा वै वाचम् एव प्रथमाम् अत्यवहत् । (१२।१)

सा यदा मृत्युम् अत्यमुच्यत सो ऽग्निर् अभवत् । (१२।२)

सो ऽयम् अग्निः परेण मृत्युम् अतिक्रान्तो दीप्यते ॥ (१२।३)

अथ प्राणम् अत्यवहत् । (१३।१)

स यदा मृत्युम् अत्यमुच्यत स वायुर् अभवत् । (१३।२)

सो ऽयं वायुः परेण मृत्युम् अतिक्रान्तः पवते ॥ (१३।३)

अथ चक्षुर् अत्यवहत् । (१४।१)

तद् यदा मृत्युम् अत्यमुच्यत स आदित्यो ऽभवत् । (१४।२)

सो ऽसाव् आदित्यः परेण मृत्युम् अतिक्रान्तस् तपति ॥ (१४।३)

अथ श्रोत्रम् अत्यवहत् । (१५।१)

तद् यदा मृत्युम् अत्यमुच्यत ता दिशो ऽभवन् । (१५।२)

ता इमा दिशः परेण मृत्युम् अतिक्रान्ताः ॥ (१५।३)

अथ मनो ऽत्यवहत् । (१६।१)

तद् यदा मृत्युम् अत्यमुच्यत स चन्द्रमा अभवत् । (१६।२)

सो ऽसौ चन्द्रः परेण मृत्युम् अतिक्रान्तो भाति । (१६।३)

एवं ह वा एनम् एषा देवता मृत्युम् अतिवहति य एवं वेद ॥ (१६।४)

अथात्मने ऽन्नाद्यम् आगायत् । (१७।१)

यद्धि किञ्चान्नम् अद्यते ऽनेनैव तद् अद्यते । (१७।२)

इह प्रतितिष्ठति ॥ (१७।३)

ते देवा अब्रुवन् । (१८।१)

एतावद् वा इदं सर्वं यद् अन्नम् । (१८।२)

तद् आत्मन आगासीः । (१८।३)

अनु नो ऽस्मिन्न् अन्न आभजस्वेति । (१८।४)

ते वै माभिसंविशतेति । (१८।५)

तथेति तं समन्तं परिण्यविशन्त । (१८।६)

तस्माद् यद् अनेनान्नम् अत्ति तेनैतास् तृप्यन्ति । (१८।७)

एवं ह वा एनं स्वा अभिसंविशन्ति भर्ता स्वानां श्रेष्ठः पुरएता भवत्य् अन्नादो ऽधिपतिर् य एवं वेद । (१८।८)

य उ हैवंविदं स्वेषु प्रतिर् बुभूषति न हैवालं भार्येभ्यो भवति । (१८।९)

अथ य एवैतम् अनुभवति यो वैतम् अनु भार्यान् बुभूर्षति स हैवालं भार्येभ्यो भवति ॥ (१८।१०)

सो ऽयास्य आङ्गिरसो ऽङ्गानां हि रसः । (१९।१)

प्राणो वा अङ्गानां रसः । (१९।२)

प्राणो हि वा अङ्गानां रसः । (१९।३)

तस्माद् यस्मात् कस्माच्चाङ्गात् प्राण उत्क्रामति तद् एव तच्छुष्यति । (१९।४)

एष हि वा अङ्गानां रसः ॥ (१९।५)

एष उ एव बृहस्पतिः । (२०।१)

वाग् वै बृहती । (२०।२)

तस्या एष पतिस् तस्माद् उ बृहस्पतिः ॥ (२०।३)

एष उ एव ब्रह्मणस्पतिः । (२१।१)

वाग् वै ब्रह्म । (२१।२)

तस्या एष पतिस् तस्माद् उ ब्रह्मणस्पतिः ॥ (२१।३)

एष उ एव साम । (२२।१)

वाग् वै सामैष सा चामश् चेति तत् साम्नः सामत्वम् । (२२।२)

यद्वेव समः प्लुषिणा समो मशकेन समो नागेन सम एभिस् त्रिभिर् लोकैः समो ऽनेन सर्वेण तस्माद्वेव साम । (२२।३)

अश्नुते साम्नः सायुज्यं सलोकताम् । (२२।४)

य एवम् एतत् साम वेद ॥ (२२।५)

एष उ वा उद्गीथः । (२३।१)

प्राणो वा उत् प्राणेन हीदं सर्वम् उत्तब्धम् । (२३।२)

वाग् एव गीथा । (२३।३)

उच्च गीथा चेति । (२३।४)

स उद्गीथः ॥ (२३।५)

तद्धापि ब्रह्मदत्तश् चैकितानेयो राजानं भक्षयन्न् उवाच । (२४।१)

अयं त्यस्य राजा मूर्धानं विपातयताद् यद् इतो ऽयास्य आङ्गिरसो ऽन्येनोदगायद् इति । (२४।२)

वाचा च ह्य् एव स प्राणेन चोदगायद् इति ॥ (२४।३)

तस्य हैतस्य साम्नो यः स्वं वेद भवति हास्य स्वम् । (२५।१)

तस्य वै स्वर एव स्वम् । (२५।२)

तस्माद् आर्त्विज्यं करिष्यन् वाचि स्वरम् इच्छेत । (२५।३)

तया वाचा स्वरसम्पन्नयार्त्विज्यं कुर्यात् । (२५।४)

तस्माद् यज्ञे स्वरवन्तं दिदृक्षन्त एव । (२५।५)

अथो यस्य स्वं भवति । (२५।६)

भवति हास्य स्वं य एवम् एतत् साम्नः स्वं वेद ॥ (२५।७)

तस्य हैतस्य साम्नो यः सुवर्णं वेद भवति हास्य सुवर्णम् । (२६।१)

तस्य वै स्वर एव सुवर्णम् । (२६।२)

भवति हास्य सुवर्णं य एवम् एतत् साम्नः सुवर्णं वेद ॥ (२६।३)

तस्य हैतस्य साम्नो यः प्रतिष्ठां वेद प्रति ह तिष्ठति । (२७।१)

तस्य वै वाग् एव प्रतिष्ठा । (२७।२)

वाचि हि खल्व् एष एतत् प्राणः प्रतिष्ठितो गीयते । (२७।३)

अन्न इत्यु हैक आहुः ॥ (२७।४)

अथातः पवमानानाम् एवाभ्यारोहः । (२८।१)

स वै खलु प्रस्तोता साम प्रस्तौति । (२८।२)

स यत्र प्रस्तुयात् तद् एतानि जपेत् । (२८।३)

असतो मा सद् गमय तमसो मा ज्योतिर् गमय मृत्योर् मामृतं गमयेति । (२८।४)

स यद् आहासतो मा सद् गमयेति । (२८।५)

मृत्युर् वा असत् सद् अमृतं मृत्योर् मामृतं गमयामृतं मा कुर्व् इत्य् एवैतद् आह । (२८।६)

तमसो मा ज्योतिर् गमयेति । (२८।७)

मृत्युर् वै तमो ज्योतिर् अमृतं मृत्योर् मामृतं गमयामृतं मा कुर्व् इत्य् एवैतद् आह । (२८।८)

मृत्योर् मामृतं गमयेति । (२८।९)

नात्र तिरोहितम् इवास्ति । (२८।१०)

अथ यानीतराणि स्तोत्राणि तेष्व् आत्मने ऽन्नाद्यम् आगायेत् । (२८।११)

तस्माद् उ तेषु वरं वृणीत । (२८।१२)

यं कामं कामयेत् तम् । (२८।१३)

स एष एवंविद् उद्गातात्मने वा यजमानाय वा यं कामं कामयते तम् आगायति । (२८।१४)

तद्धैतल्लोकजिद् एव । (२८।१५)

न हैवालोक्यताया आशास्ति य एवम् एतत् साम वेद ॥ (२८।१६)