यो ह वै ज्येष्ठं च श्रेष्ठं च वेद ज्येष्ठश्च श्रेष्ठश्च स्वानां भवति । (१।१)

प्राणो वै ज्येष्ठश्च श्रेष्ठश्च । (१।२)

ज्येष्ठश्च श्रेष्ठश्च स्वानां भवति । (१।३)

अपि च येषां बुभूषति । (१।४)

य एवं वेद ॥ (१।५)

यो ह वै वसिष्ठां वेद वसिष्ठः स्वानां भवति । (२।१)

वाग् वै वसिष्ठा । (२।२)

वसिष्ठः स्वानां भवति । (२।३)

अपि च येषां बुभूषति । (२।४)

य एवं वेद ॥ (२।५)

यो ह वै प्रतिष्ठां वेद प्रतितिष्ठति समे । (३।१)

प्रतितिष्ठति दुर्गे । (३।२)

चक्षुर् वै प्रतिष्ठा । (३।३)

चक्षुषा हि समे च दुर्गे च प्रतितिष्ठति । (३।४)

प्रतितिष्ठति समे प्रतितिष्ठति दुर्गे । (३।५)

य एवं वेद ॥ (३।६)

यो ह वै संपदं वेद सं हास्मै पद्यते यं कामं कामयते । (४।१)

श्रोत्रं वै संपत् । (४।२)

श्रोत्रे हीमे सर्वे वेदा अभिसंपन्नाः । (४।३)

सं हास्मै पद्यते यं कामं कामयते । (४।४)

य एवं वेद ॥ (४।५)

यो ह वा आयतनं वेदायतनं स्वानां भवत्य् आयतनं जनानाम् । (५।१)

मनो वा आयतनम् । (५।२)

आयतनं स्वानां भवत्य् आयतनं जनानाम् । (५।३)

य एवं वेद ॥ (५।४)

यो ह वै प्रजातिं वेद प्रजायते ह प्रजया पशुभिः । (६।१)

रेतो वै प्रजातिः । (६।२)

प्रजायते ह प्रजया पशुभिः । (६।३)

य एवं वेद ॥ (६।४)

ते हेमे प्राणा अहंश्रेयसे विवदमाना ब्रह्म जग्मुः । (७।१)

तद्धोचुः को नो वसिष्ठ इति । (७।२)

तद्धोवाच यस्मिन् व उत्क्रान्त इदं शरीरं पापियो मन्यते स वो वसिष्ठ इति ॥ (७।३)

वाग्घोच्चक्राम । (८।१)

सा संवत्सरं प्रोष्यागत्योवाच कथम् अशकत मद् ऋते जीवितुम् इति । (८।२)

ते होचुः यथाकला अवदन्तो वाचा प्राणन्तः प्राणेन पश्यन्तश् चक्षुषा शृण्वन्तः श्रोत्रेण विद्वांसो मनसा प्रजायमाना रेतसैवम् अजीविष्मेति । (८।३)

प्रविवेश ह वाक् ॥ (८।४)

चक्षुर् होच्चक्राम । (९।१)

तत् संवत्सरं प्रोष्यागत्योवाच कथम् अशकत मद् ऋते जीवितुम् इति । (९।२)

ते होचुः यथान्धा अपश्यन्तश् चक्षुषा प्राणन्तः प्राणेन वदन्तो वाचा शृण्वन्तः श्रोत्रेण विद्वांसो मनसा प्रजायमाना रेतसैवम् अजीविष्मेति । (९।३)

प्रविवेश ह चक्षुः ॥ (९।४)

श्रोत्रं होच्चक्राम । (१०।१)

तत् संवत्सरं प्रोष्यागत्योवाच कथम् अशकत मद् ऋते जीवितुम् इति । (१०।२)

ते होचुः यथा बधिरा अशृण्वन्तः श्रोत्रेण प्राणन्तः प्राणेन वदन्तो वाचा पश्यन्तश् चक्षुषा विद्वांसो मनसा प्रजायमाना रेतसैवम् अजीविष्मेति । (१०।३)

प्रविवेश ह श्रोत्रम् ॥ (१०।४)

मनो होच्चक्राम । (११।१)

तत् संवत्सरं प्रोष्यागत्योवाच कथम् अशकत मद् ऋते जीवितुम् इति । (११।२)

ते होचुः यथा मुग्धा अविद्वांसो मनसा प्राणन्तः प्राणेन वदन्तो वाचा पश्यन्तश् चक्षुषा शृण्वन्तः श्रोत्रेण प्रजायमाना रेतसैवम् अजीविष्मेति । (११।३)

प्रविवेश ह मनः ॥ (११।४)

रेतो होच्चक्राम । (१२।१)

तत् संवत्सरं प्रोष्यागत्योवाच कथम् अशकत मद् ऋते जीवितुम् इति । (१२।२)

ते होचुः यथा क्लीबा अप्रजायमाना रेतसा प्राणन्तः प्राणेन वदन्तो वाचा पश्यन्तश् चक्षुषा शृण्वन्तः श्रोत्रेण विद्वांसो मनसैवम् अजीविष्मेति । (१२।३)

प्रविवेश ह रेतः ॥ (१२।४)

अथ ह प्राण उत्क्रमिष्यन् यथा महासुहयः सैन्धवः पड्वीशशङ्खून्त् संवृहेद् एवं हैवेमान् प्राणान्त् संववर्ह । (१३।१)

ते होचुः मा भगव उत्क्रमीः । (१३।२)

न वै शक्ष्यामस् त्वद् ऋते जीवितुम् इति । (१३।३)

तस्यो मे बलिं कुरुतेति । (१३।४)

तथेति ॥ (१३।५)

सा ह वाग् उवाच यद् वा अहं वसिष्ठास्मि त्वं तद् वसिष्ठो ऽसीति । (१४।१)

यद् वा अहं प्रतिष्ठास्मि त्वं तत् प्रतिष्ठो ऽसीति चक्षुः । (१४।२)

यद् वा अहं संपद् अस्मि त्वं तत् संपद् असीति श्रोत्रम् । (१४।३)

यद् वा अहम् आयतनम् अस्मि त्वं तद् आयतनम् असीति मनः । (१४।४)

यद् वा अहं प्रजातिर् अस्मि त्वं तत् प्रजातिर् असीति रेतः । (१४।५)

तस्यो मे किम् अन्नं किं वास इति । (१४।६)

यद् इदं किंचा श्वभ्य आ कृमिभ्य आ कीटपतङ्गेभ्यस् तत् ते ऽन्नम् । (१४।७)

आपो वास इति । (१४।८)

न ह वा अस्यानन्नं जग्धं भवति नानन्नं प्रतिगृहीतं य एवम् एतद् अनस्यान्नं वेद । (१४।९)

तद् विद्वांसः श्रोत्रिया अशिष्यन्त आचामन्त्य् अशित्वाचामन्ति । (१४।१०)

एतम् एव तद् अन्नम् अनग्नं कुर्वन्तो मन्यन्ते ॥ (१४।११)