अथ हैनं भुज्युर् लाह्यायनिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्येति होवाच मद्रेषु चरकाः पर्यव्रजाम । (१।१)

ते पतञ्चलस्य काप्यस्य गृहान् ऐम । (१।२)

तस्यासीद् दुहिता गन्धर्वगृहीता । (१।३)

तम् अपृच्छाम को ऽसीति । (१।४)

सो ऽब्रवीत् सुधन्वाङ्गिरस इति । (१।५)

तं यदा लोकानाम् अन्तान् अपृच्छाम । (१।६)

अथैनम् अब्रूम क्व पारिक्षिता अभवन्न् इति । (१।७)

क्व पारिक्षिता अभवन् । (१।८)

स त्वा पृच्छामि याज्ञवल्क्य । (१।९)

क्व पारिक्षिता अभवन्न् इति ॥ (१।१०)

स होवाच उवाच वै सः । (२।१)

अगच्छन् वै ते तद् यत्राश्वमेधयाजिनो गच्छन्तीति । (२।२)

क्व न्व् अश्वमेधयाजिनो गच्छन्तीति । (२।३)

द्वात्रिंशतं वै देवरथाह्न्यान्य् अयं लोकः । (२।४)

तं समन्तं पृथिवी द्विस्तावत् पर्येति । (२।५)

तां समन्तं पृथिवीं द्विस्तावत् समुद्रः पर्येति । (२।६)

तद् यावती क्षुरस्य धारा यावद् वा मक्षिकायाः पत्त्रं तावान् अन्तरेणाकाशः तान् ऐन्द्रः सुपर्णो भूत्वा वायवे प्रायच्छत् । (२।७)

तान् वायुर् आत्मनि धित्वा तत्रागमयद् यत्राश्वमेधयाजिनो ऽभवन्न् इति । (२।८)

एवम् इव वै स वायुम् एव प्रशशंस तस्माद् वायुर् एव व्यष्टिर् वायुः समष्टिः । (२।९)

अप पुनर्मृत्युं जयति य एवं वेद । (२।१०)

ततो ह भुज्युर् लाह्यायनिर् उपरराम ॥ (२।११)