नायकस्य संतताभ्यासात् परिश्रमम् उपलभ्य रागस्य चानुपशमम् अनुमता तेन तम् अधो ऽवपात्य पुरुषायितेन साहाय्यं दद्यात् । (१।१)

स्वाभिप्रायाद् वा विकल्पयोजनार्थिनी नायककुतूहलाद् वा ॥ (१।२)

तत्र युक्तयन्त्रेणैवेतरेणोत्थाप्यमाना तमधः पातयेत् । (२।१)

एवं च रतम् अविच्छिन्नरसं तथा प्रवृत्तम् एव स्यात् । (२।२)

इत्येको ऽयं मार्गः । (२।३)

पुनर् आरम्भेणादित एवोपक्रमेत् । (२।४)

इति द्वितीयः ॥ (२।५)

सा प्रकीर्यमाणकेशकुसुमा श्वासविच्छिन्नहासिनी वक्त्रसंसर्गार्थं स्तनाभ्याम् उरः पीडयन्ती पुनः पुनः शिरो नामयन्ती याश्चेष्टाः पूर्वम् अंसौ दर्शितवांस्ता एव प्रतिकुर्वीत । (३।१)

पातिता प्रतिपातयामीति । (३।२)

हसन्ती तर्जयन्ती प्रतिघ्नती च ब्रूयात् । (३।३)

पुनश्च व्रीडां दर्शयेत् । (३।४)

श्रमं विरामाभीप्सां च । (३।५)

पुरुषोपसृप्तैर् एवोपसर्पेत् ॥ (३।६)

तानि च वक्ष्यामः ॥ (४।१)

पुरुषः शयनस्थाया योषितस्तद् वचनव्याक्षिप्तचित्ताया इव नीवीं विश्लेषयेत् । (५।१)

तत्र विवदमानां कपोलचुम्बनेन पर्याकुलयेत् । (५।२)

स्थिरलिङ्गश्च तत्र तत्रैनां परिस्पृशेत् । (५।३)

प्रथमसंगता चेत् संहतोर्वोर् अन्तरे घट्टनम् । (५।४)

कन्यायाश्च । (५।५)

तथा स्तनयोः संहतयोर् हस्तयोः कक्षयोर् अंसयोर् ग्रीवायाम् इति च । (५।६)

स्वैरिण्यां यथासात्म्यं यथायोगं च । (५।७)

अलके चुम्बनार्थम् एनां निर्दयम् अवलम्बेत् । (५।८)

हनुदेशे चाङ्गुलिसंपुटेन । (५।९)

तत्रेतरस्या व्रीडा निमीलनं च । (५।१०)

प्रथमसमागमे कन्यायाश्च ॥ (५।११)

रतिसंयोगे चैनां कथम् अनुरज्यत इति प्रवृत्त्या परीक्षेत ॥ (६।१)

युक्तयन्त्रेणोपसृप्यमाणा यतो दृष्टिम् आवर्तयेत् तत एवैनां पीडयेत् ॥ (७।१)

एतद् रहस्यं युवतीनाम् इति सुवर्णनाभः ॥ (८।१)

गात्राणां स्रंसनं नेत्रनिमीलनं व्रीडानाशः समधिका च रतियोजनेति स्त्रीणां भावलक्षणम् ॥ (९।१)

हस्तौ विधुनोति स्विद्यति दशत्युत्थातुं न ददाति पादेनाहन्ति रतावमाने च पुरुषातिवर्तिनी ॥ (१०।१)

तस्याः प्राग्यन्त्रयोगात् करेण संबाधं गज एव क्षोभयेत् । (११।१)

आ मृदुभावात् । (११।२)

ततो यन्त्रयोजनम् ॥ (११।३)

उपसृप्तकं मन्थनं हुलो ऽवमर्दनं पीडितकं निर्घातो वराहघातो वृषाघातश्चटकविलसितं संपुट इति पुरुषोपसृप्तानि । (१२।१)

न्याय्यम् ऋजुसंमिश्रणम् उपसृप्तकम् । (१२।२)

हस्तेन लिङ्गं सर्वतो भ्रामयेत् इति मन्थनम् । (१२।३)

नीचीकृत्य जघनम् उपरिष्टाद् घट्टयेद् इति हुलः । (१२।४)

तद् एव विपरीतं सरभसमवमर्दनम् । (१२।५)

लिङ्गेन समाहत्य पीडयंश्चिरम् अवतिष्ठेद् इति पीडितकम् । (१२।६)

सुदूरम् उत्कृष्य वेगेन स्वजघनम् अवपातयेद् इति निर्घातः । (१२।७)

एकत एव भूयिष्ठम् अवलिखेद् इति वराहघातः । (१२।८)

स एवोभयतः पर्यायेण वृषाघातः । (१२।९)

सकृन्मिश्रितम् अनिष्क्रमय्य द्विस्त्रिश्चतुर् इति घट्टयेद् इति चटकविलसितम् । (१२।१०)

रागावसानिकं व्याख्यातं करणं संपुटम् इति ॥ (१२।११)

तेषां स्त्रीसात्म्याद् विकल्पेन प्रयोगः ॥ (१३।१)

पुरुषायिते तु संदंशो भ्रमरकः प्रेङ्खोलितम् इत्यधिकानि ॥ (१४।१)

वाडवेन लिङ्गम् अवगृह्य निष्कर्षन्त्याः पीडयन्त्या वा चिरावस्थानं संदंशः ॥ (१५।१)

युक्तयन्त्रा चक्रवद् भ्रमेद् इति भ्रमरक आभ्यासिकः ॥ (१६।१)

तत्रेतरः स्वजघनम् उत्क्षिपेत् ॥ (१७।१)

जघनम् एव दोलायमानं सर्वतो भ्रामयेद् इति प्रेङ्खोलितकम् ॥ (१८।१)

युक्तयन्त्रैव ललाटे ललाटे निधाय विश्राम्येत ॥ (१९।१)

विश्रान्तायां च पुरुषस्य पुनर् आवर्तनम् । (२०।१)

इति पुरुषायितानि ॥ (२०।२)

भवन्ति चात्र श्लोकाः । (२१।१)

प्रच्छादितस्वभावापि गूढाकारापि कामिनी । (२१।२)

विवृणोत्येव भावं स्वं रागाद् उपरिवर्तिनी ॥ (२१।३)

यथाशीला भवेन् नारी यथा च रतिलालसा । (२२।१)

तस्या एव विचेष्टाभिस्तत्सर्वम् उपलक्षयेत् ॥ (२२।२)

न त्व् एवर्तौ न प्रसूतां न मृगीं न च गर्भिणीम् न चातिव्यायतां नारीं योजयेत् पुरुषायिते ॥ (२३।१)