संगतयोस्त्रिरात्रम् अधःशय्या ब्रह्मचर्यं क्षारलवणवर्जम् आहारस्तथा सप्ताहं सतूर्यमङ्गलस्नानं प्रसाधनं सहभोजनं च प्रेक्षा संबन्धिनां च पूजनम् । (१।१)

इति सार्ववर्णिकम् ॥ (१।२)

तस्मिन्न् एतां निशि विजने मृदुभिर् उपचारैर् उपक्रमेत ॥ (२।१)

त्रिरात्रम् अवचनं हि स्तम्भम् इव नायकं पश्यन्ती कन्या निर्विद्येत परिभवेच्च तृतीयाम् इव प्रकृतिम् । (३।१)

इति बाभ्रवीयाः ॥ (३।२)

उपक्रमेत विश्रम्भयेच्च न तु ब्रह्मचर्यम् अतिवर्तेत । (४।१)

इति वात्स्यायनः ॥ (४।२)

उपक्रममाणश्च न प्रसह्य किंचिद् आचरेत् ॥ (५।१)

कुसुमसधर्माणो हि योषितः सुकुमारोपक्रमाः । (६।१)

तास्त्वनधिगतविश्वासैः प्रसभम् उपक्रम्यमाणाः संप्रयोगद्वेषिण्यो भवन्ति । (६।२)

तस्मात् साम्नैवोपचरेत् ॥ (६।३)

युक्त्यापि तु यतः प्रसरम् उपलभेत् तेनैवानु प्रविशेत् ॥ (७।१)

तत्प्रियेणालिङ्गनेनाचरितेन । (८।१)

नातिकालत्वात् ॥ (८।२)

पूर्वकायेण चोपक्रमेत् । (९।१)

विषह्यत्वात् ॥ (९।२)

दीपालोके विगाढयौवनायाः पूर्वसंस्तुतायाः । (१०।१)

बालाया अपूर्वायाश्चान्धकारे ॥ (१०।२)

अङ्गीकृतपरिष्वङ्गायाश्च वदनेन ताम्बूलदानम् । (११।१)

तदप्रतिपद्यमानां च सान्त्वनैर् वाक्यैः शपथैः प्रतियाचितैः पादपतनैश्च ग्राहयेत् । (११।२)

व्रीडायुक्तापि योषिदत्यन्तक्रुद्धापि न पादपतनम् अतिवर्तते इति सार्वत्रिकम् ॥ (११।३)

तद्दानप्रसङ्गेण मृदु विशदम् अकाहलम् अस्याश्चुम्बनम् । (१२।१)

तत्र सिद्धाम् आलापयेत् । (१२।२)

तच्छ्रवणार्थं यत् किंचिद् अल्पाक्षराभिधेयम् अजानन्न् इव पृच्छेत् । (१२।३)

तत्र निष्प्रतिपत्तिम् अनुद्वेजयन् सान्त्वनायुक्तं बहुश एव पृच्छेत् । (१२।४)

तत्र अप्यवदन्तीं निर्बध्नीयात् ॥ (१२।५)

सर्वा एव हि कन्याः पुरुषेण प्रयुज्यमानं वचनं विषहन्ते । (१३।१)

न तु लघुमिश्राम् अपि वाचं वदन्ति । (१३।२)

इति घोटकमुखः ॥ (१३।३)

निर्बध्यमाना तु शिरःकम्पेन प्रतिवचनानि योजयेत् । (१४।१)

कलहे तु न शिरः कम्पयेत् ॥ (१४।२)

इच्छसि मां नेच्छसि वा किं ते अहं रुचितो न रुचितो वेति पृष्टा चिरं स्थित्वा निर्बध्यमाना तदानुकूल्येन शिरः कम्पयेत् । (१५।१)

प्रपञ्च्यमाना तु विवदेत् ॥ (१५।२)

संस्तुता चेत् सखीम् अनुकूलाम् उभयतो ऽपि विस्रब्धां ताम् अन्तरा कृत्वा कथां योजयेत् । (१६।१)

तस्मिन्न् अधोमुखी विहसेत् । (१६।२)

तां चातिवादिनीम् अधिक्षिपेद् विवदेच्च । (१६।३)

सा तु परिहासार्थम् इदम् अनयोक्तम् इति चानुक्तम् अपि ब्रूयात् । (१६।४)

तत्र ताम् अपनुद्य प्रतिवचनार्थम् अभ्यर्थ्यमाना तूष्णीम् आसीत । (१६।५)

निर्बध्यमाना तु नाहम् एवं ब्रवीमीत्यव्यक्ताक्षरम् अनवसितार्थं वचनं ब्रूयात् । (१६।६)

नायकं च विहसन्ती कदाचित् कटाक्षैः प्रेक्षेत । (१६।७)

इत्यालापयोजनम् ॥ (१६।८)

एवं जातपरिचया चानिर्वदन्ती तत्समीपे याचितं ताम्बूलं विलेपनं स्रजं निदध्यात् । (१७।१)

उत्तरीये वास्य निबध्नीयात् । (१७।२)

तथा युक्ताम् आच्छुरितकेन स्तनमुकुलयोर् उपरि स्पृशेत् । (१७।३)

वार्यमाणश्च त्वम् अपि मां परिष्वजस्व ततो नैवम् आचरिष्यामीति स्थित्या परिष्वञ्जयेत् । (१७।४)

स्वं च हस्तम् आ नाभिदेशात् प्रसार्य निर्वर्तयेत् । (१७।५)

क्रमेण चैनाम् उत्सङ्गम् आरोप्याधिकम् अधिकम् उपक्रमेत् । (१७।६)

अप्रतिपद्यमानां च भीषयेत् ॥ (१७।७)

अहं खलु तव दन्तपदान्यधरे करिष्यामि स्तनपृष्ठे च नखपदम् । (१८।१)

आत्मनश्च स्वयं कृत्वा त्वया कृतम् इति ते सखीजनस्य पुरतः कथयिष्यामि । (१८।२)

सा त्वं किम् अत्र वक्ष्यसीति बालविभीषिकैर् बालप्रत्यायनैश्च शनैर् एनां प्रतारयेत् । (१८।३)

द्वितीयस्यां तृतीयस्यां च रात्रौ किंचिद् अधिकं विश्रम्भितां हस्तेन योजयेत् ॥ (१८।४)

सर्वाङ्गिकं चुम्बनम् उपक्रमेत ॥ (१९।१)

ऊर्वोश्चोपरि विन्यस्तहस्तः संवाहनक्रियायां सिद्धायां क्रमेणोरुमूलम् अपि संवाहयेत् । (२०।१)

निवारिते संवाहने को दोष इत्याकुलयेद् एनाम् । (२०।२)

तच्च स्थिरीकुर्यात् । (२०।३)

तत्र सिद्धाया गुह्यदेशाभिमर्शनं रशनावियोजनं नीवीविस्रंसनं वसनपरिवर्तनम् ऊरुमूलसंवाहनं च । (२०।४)

एते चास्यान्यापदेशाः । (२०।५)

युक्तयन्त्रां रञ्जयेत् । (२०।६)

न त्वकाले व्रतखण्डनम् अनुशिष्याच्च । (२०।७)

आत्मानुरागं दर्शयेत् । (२०।८)

मनोरथांश्च पूर्वकालिकान् अनुवर्णयेत् । (२०।९)

आयत्यां च तदानुकूल्येन प्रवृत्तिं प्रतिजानीयात् । (२०।१०)

सपत्नीभ्यश्च साध्वसम् अवच्छिन्द्यात् । (२०।११)

कालेन च क्रमेण विमुक्तकन्याभावाम् अनुद्वेजयन्न् उपक्रमेत । (२०।१२)

इति कन्याविस्रम्भणम् ॥ (२०।१३)

भवन्ति चात्र श्लोकाः । (२१।१)

एवं चित्तानुगो बालाम् उपायेन प्रसाधयेत् । (२१।२)

तथास्य सानुरक्ता च सुविस्रब्धा प्रजायते ॥ (२१।३)

नात्यन्तम् आनुलोम्येन न चातिप्रातिलोम्यतः । (२२।१)

सिद्धिं गच्छति कन्यासु तस्मान् मध्येन साधयेत् ॥ (२२।२)

आत्मनः प्रीतिजननं योषितां मानवर्धनम् । (२३।१)

कन्याविस्रम्भणं वेत्ति यः स तासां प्रियो भवेत् ॥ (२३।२)

अतिलज्जान्वितेत्य् एयं यस्तु कन्याम् उपेक्षते । (२४।१)

सो ऽनभिप्रायवेदीति पशुवत् परिभूयते ॥ (२४।२)

सहसा वाप्युपक्रान्ता कन्याचित्तम् अविन्दता । (२५।१)

भयं वित्रासम् उद्वेगं सद्यो द्वेषं च गच्छति ॥ (२५।२)

सा प्रीतियोगम् अप्राप्ता तेनोद्वेगेन दूषिता । (२६।१)

पुरुषद्वेषिणी वा स्याद् विद्विष्टा वा ततो ऽन्यगा ॥ (२६।२)