अभियुञ्जानो योषितः प्रवृत्तिं परीक्षेत । (१।१)

तया भावः परीक्षितो भवति । (१।२)

अभियोगांश्च प्रतिगृह्णीयात् ॥ (१।३)

मन्त्रम् अवृण्वानां दूत्यैनां साधयेत् ॥ (२।१)

अप्रतिगृह्याभियोगं पुनर् अपि संसृज्यमानां द्विधा भूतमानसां विद्यात् । (३।१)

तां क्रमेण साधयेत् ॥ (३।२)

अप्रतिगृह्याभियोगं सविशेषम् अलंकृता च पुनर् दृश्येत तथैव तम् अभिगच्छेच्च विविक्ते बलाद् ग्रहणीयां विद्यात् ॥ (४।१)

बहून् अपि विषहते अभियोगान् न च चिरेणापि प्रयच्छत्यात्मानं सा शुष्कप्रतिग्राहिणी परिचयविघटनसाध्या ॥ (५।१)

मनुष्यजातेश्चित्तानित्यत्वात् ॥ (६।१)

अभियुक्तापि परिहरति । (७।१)

न च संसृज्यते । (७।२)

न च प्रत्याचष्टे । (७।३)

तस्मिन्न् आत्मनि च गौरवाभिमानात् । (७।४)

सातिपरिचयात् कृच्छ्रसाध्या । (७।५)

मर्मज्ञया दूत्या तां साधयेत् ॥ (७।६)

सा चेद् अभियुज्यमाना पारुष्येण प्रत्यादिशत्युपेक्ष्या ॥ (८।१)

परुषयित्वापि तु प्रीतियोजिनीं साधयेत् ॥ (९।१)

कारणात् संस्पर्शनं सहते नावबुध्यते नाम द्विधाभूतमानसा सातत्येन क्षान्त्या वा साध्या । (१०।१)

समीपे शयानायाः सुप्तो नाम करम् उपरि विन्यसेत् । (१०।२)

सापि सुप्तेवोपेक्षते । (१०।३)

जाग्रती त्वपनुदेद् भूयो ऽभियोगाकाङ्क्षिणी ॥ (१०।४)

एतेन पादस्योपरि पादन्यासो व्याख्यातः । (११।१)

तस्मिन् प्रसृते भूयः सुप्तसंश्लेषणम् उपक्रमेत् । (११।२)

तदसहमानाम् उत्थितां द्वितीये अहनि प्रकृतिवर्तिनीम् अभियोगार्थिनीं विद्यात् । (११।३)

अदृश्यमानां तु दूतीसाध्याम् ॥ (११।४)

चिरम् अदृष्टापि प्रकृतिस्थैव संसृज्यते कृतलक्षणां तां दर्शिताकाराम् उपक्रमेत् ॥ (१२।१)

अनभियुक्ताप्याकारयति । (१३।१)

विविक्ते चात्मानं दर्शयति । (१३।२)

सवेपथुगद्गदं वदति । (१३।३)

स्विन्नकरचरणाङ्गुलिः स्विन्नमुखी च भवति । (१३।४)

शिरःपीडने संवाहने चोर्वोर् आत्मानं नायके नियोजयति । (१३।५)

आतुरा संवाहिका चैकेन हस्तेन संवाहयन्ती द्वितीयेन बाहुना स्पर्शम् आवेदयति श्लेषयति च । (१३।६)

विस्मितभावा । (१३।७)

निद्रान्धा वा परिस्पृश्योरुभ्यां बाहुभ्याम् अपि तिष्ठति । (१३।८)

अलिकैकदेशम् ऊर्वोर् उपरि पातयति । (१३।९)

ऊरूमूलसंवाहने नियुक्ता न प्रतिलोमयति । (१३।१०)

तत्रैव हस्तम् एकम् अविचलं न्यस्यति । (१३।११)

अङ्गसंदंशेन च पीडितं चिराद् अपनयति । (१३।१२)

प्रतिगृह्यैवं नायकाभियोगान् पुनर् द्वितीये अहनि संवाहनायोपगच्छति । (१३।१३)

नात्यर्थं संसृज्यते । (१३।१४)

न च परिहरति । (१३।१५)

विविक्ते भावं दर्शयति निष्कारणं चागूढम् अन्यत्र प्रच्छन्नप्रदेशात् । (१३।१६)

संनिकृष्टपरिचारकोपभोग्या सा चेद् आकारितापि तथैव स्यात् सा मर्मज्ञया दूत्या साध्या । (१३।१७)

व्यावर्तमाना तु तर्कणीयेति भावपरीक्षा ॥ (१३।१८)

भवन्ति चात्र श्लोकाः । (१४।१)

आदौ परिचयं कुर्यात् ततश्च परिभाषणम् । (१४।२)

परिभाषणसंमिश्रं मिथश्चाकारवेदनम् ॥ (१४।३)

प्रत्युत्तरेण पश्येच्चेद् आकारस्य परिग्रहम् । (१५।१)

ततो ऽभियुञ्जीत नरः स्त्रियं विगतसाध्वसः ॥ (१५।२)

आकारेणात्मनो भावं या नारी प्राक् प्रयोजयेत् । (१६।१)

क्षिप्रम् एवाभियोज्या सा प्रथमे त्व् एव दर्शने ॥ (१६।२)

श्लक्ष्णम् आकारिता या तु दर्शयेत् स्फुटम् उत्तरम् । (१७।१)

सापि तत्क्षणसिद्धेति विज्ञेया रतिलालसा ॥ (१७।२)

धीरायाम् अप्रगल्भायां परीक्षिण्यां च योषिति । (१८।१)

एष सूक्ष्मो विधिः प्रोक्तः सिद्धा एव स्फुटं स्त्रियः ॥ (१८।२)