यतः सर्वं द्रव्यम् अनेकरसम् ॥ (१।०)

ततः तस्मात्कारणात् एकदोषा रोगा ज्वरादयो न भवन्ति अपि त्व् अनेकदोषाः त्रिदोषा इत्यर्थः ॥ (२।०)

अत्रापि व्यपदेशस्तु भूयसा इत्य् अध्याहार्यम् ॥ (३।०)

तेन त्रिदोषात्मकेऽपि ज्वरे वाताधिके वातज्वर एवं पित्तज्वरः श्लेष्मज्वर इत्येवंरूपो व्यपदेश उपपन्नः ॥ (४।०)

ननु यदि सर्वो ज्वरः संनिपातजः तत्किमिति वक्ष्यति अयं संनिपातज्वर इति ॥ (५।०)

ब्रूमहे ॥ (६।०)

समविषमरूपं शक्त्युत्कर्षमाश्रित्य यत्र दोषा वर्तन्ते स संनिपातज्वर इति तन्त्रकृता पुरस्ताद्विस्तरेण प्रतिपादयिष्यते ॥ (७।०)

अथ को रसो ऽनुरसो वेत्याह तत्रेत्यादि ॥ (८।०)

तत्र तस्मिन् द्रव्ये यो व्यक्तः स्फुट उपलभ्यते स रसः स्मृतस् तन्त्रकृद्भिः ॥ (९।०)

यश् चाव्यक्तो ऽस्फुटप्रतिभासो रसनेन्द्रियेणोपलभ्यते सो ऽनुरसः ॥ (१०।०)

हीनार्थो ऽत्रानुशब्दः अल्पो रस इत्यर्थः ॥ (११।०)

न चैतावद् एवानुरसलक्षणमित्याह किंचिद् इत्यादि ॥ (१२।०)

मुखक्षिप्तस्य हरीतक्यादेर् द्रव्यस्य रसनेन्द्रियेण किंचिद् अन्ते व्यक्तो ऽप्युपलभ्यते यः सो ऽप्यनुरस इष्यते मुनिभिरिति वाक्यशेषः ॥ (१३।०)

अन्ते इत्यनेनैतद् बोधयति अन्ते अवसाने न त्व् आदाव् आपातमात्रे न च मध्ये ॥ (१४।०)

तयोर्हि रसस्यैवोपलम्भः ॥ (१५।०)

अनुशब्दस्यात्र पश्चादर्थत्वात् पश्चात् स्फुटोऽपि किंचिद् य उपलभ्यते सो ऽप्यनुरस इत्यर्थः ॥ (१६।०)