प्रजापतिर् वा इमं पुरुषम् उदञ्चत ॥ (१।०)

तस्मिन्न् एता देवता आवेशयद् वाच्य् अग्निं प्राणे वायुं अपाने विद्युत उदाने पर्जन्यं चक्षुष्य् आदित्यं मनसि चन्द्रमसं श्रोत्रे दिशः शरीरे पृथिवीं रेतस्य् अपो बल इन्द्रं मन्याव् ईशानं मूर्धन्य् आकाशं आत्मनि ब्रह्म ॥ (२।०)

स यथा महान् अमृतकुम्भः पिन्वमानस् तिष्ठेद् एवं हैव स तस्थौ ॥ (३।०)

अथ हेमा देवता ईक्षांचक्रिरे किम् अयम् अस्माभिः पुरुषः करिष्यति किं वा वयम् अनेन ॥ (४।०)

हन्तास्माच्छरीराद् उत्क्रमामेति ॥ (५।०)

ता होच्चक्रमुः ॥ (६।०)

अथ हेदं शरीरं रिक्तम् इव परिसुषिरं स हेक्षांचक्रे प्रजापती रन्ध्राय न क्षमम् ॥ (७।०)

हन्ताहम् इमा अशनायापिपासाभ्याम् उपसृजा इति ॥ (८।०)

ता होपससृजे ॥ (९।०)

ता होपासृष्टाः सुखं अलभमाना इमम् एव पुरुषं पुनः प्रत्याविविशुः ॥ (१०।०)