प्रतर्दनो ह वै दैवोदासिर् इन्द्रस्य प्रियं धामोपजगाम युद्धेन च पौरुषेण च ॥ (१।०)

तं इन्द्र उवाच प्रतर्दनं वरं वृणीष्वेति ॥ (२।०)

स होवाच प्रतर्दनः त्वम् एव मे वृणीष्व यं त्वं मनुष्याय हिततमं मन्यस इति ॥ (३।०)

तं इन्द्र उवाच न वै वरो ऽवरस्मै वृणीते ॥ (४।०)

त्वम् एव वृणीष्वेति ॥ (५।०)

अवरो वै किल मेति होवाच प्रतर्दनः ॥ (६।०)

अथो खल्विन्द्रः सत्याद् एव नेयाय ॥ (७।०)

सत्यं हीन्द्रः ॥ (८।०)

तं हेन्द्र उवाच माम् एव विजानीहि ॥ (९।०)

एतद् एवाहं मनुष्याय हिततमं मन्ये यो मां विजानीयात् ॥ (१०।०)

त्रिशीर्षाणं त्वाष्ट्रम् अहनम् ॥ (११।०)

अरुर्मुखान् यतीन् सालावृकेभ्यः प्रायच्छम् ॥ (१२।०)

बह्वीः संधा अतिक्रम्य दिवि प्रह्लादीयान् अतृणहम् अन्तरिक्षे पौलोमान् पृथिव्यां कालखञ्जा ॥ (१३।०)

तस्य मे तत्र न लोमचनामीयत ॥ (१४।०)

स यो मां वेद न ह वै तस्य केन च कर्मणा लोको मीयते ॥ (१५।०)

न स्तेयेन न भ्रूणहत्यया न मातृवधेन न पितृवधेन ॥ (१६।०)

नाद्य पापं चक्रुषो मुखान् नीलं व्येतीति ॥ (१७।०)